Η επαναπροσέγγιση του Νίκου Ανδρουλάκη με τον Βαγγέλη Βενιζέλο και ο κοινός βηματισμός που διαμορφώνεται εκ νέου στη Χαριλάου Τρικούπη.
Στην πολιτική, οι προσωπικές σχέσεις σπάνια παραμένουν γραμμικές και σταθερές· αντιθέτως, χαρακτηρίζονται από διακυμάνσεις, εντάσεις και περιόδους επαναπροσέγγισης. Στην περίπτωση του Νίκος Ανδρουλάκη και του Βαγγέλης Βενιζέλου, όλα δείχνουν πως η τρέχουσα φάση των σχέσεών τους συγκαταλέγεται στις πιο θετικές των τελευταίων ετών, με την επικοινωνία τους να βρίσκεται —κατά πληροφορίες— στο καλύτερο δυνατό επίπεδο.
Πηγές με γνώση των εσωτερικών διεργασιών στη Χαριλάου Τρικούπη αναφέρουν ότι οι δύο άνδρες έχουν επαναφέρει έναν σταθερό και ουσιαστικό δίαυλο επικοινωνίας, ο οποίος θυμίζει σε αρκετούς την περίοδο της στενής πολιτικής τους σύμπλευσης. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανατρέχουν στο 2007, όταν ο τότε νεότερος πολιτικά Ανδρουλάκης είχε ταχθεί ανοιχτά και με ένταση υπέρ της υποψηφιότητας του Βενιζέλου για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, σε μια από τις πιο κρίσιμες εσωκομματικές αναμετρήσεις της εποχής.
Έκτοτε, βεβαίως, οι σχέσεις των δύο πολιτικών δεν υπήρξαν ανέφελες. Το πέρασμα των χρόνων έφερε αποστάσεις, διαφοροποιήσεις και περιόδους ψυχρότητας, χωρίς ωστόσο να εκλείψει ποτέ πλήρως ο αμοιβαίος σεβασμός. Σήμερα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, φαίνεται πως έχει διαμορφωθεί ένας νέος, πιο ώριμος κώδικας επικοινωνίας, βασισμένος στην εμπειρία, τη θεσμική προσέγγιση και την κοινή αντίληψη για κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στον ρόλο που διαδραματίζει ο Βενιζέλος ως έμπειρος συνομιλητής, με τη γνώση και τη θεσμική του βαρύτητα να αξιοποιούνται σε καίριες πολιτικές στιγμές. Από την πλευρά του, ο Ανδρουλάκης φαίνεται να επιδιώκει τη διατήρηση αυτής της γέφυρας επικοινωνίας, αναγνωρίζοντας τη χρησιμότητα μιας τέτοιας σχέσης στο ευρύτερο πολιτικό και κομματικό περιβάλλον.
Η σύμπλευση σε θεσμικά ζητήματα, αλλά και η εμφανής βελτίωση της μεταξύ τους «χημείας», ενισχύουν την αίσθηση ότι το παρελθόν —και ιδίως η κοινή τους αναφορά στο 2007— λειτουργεί πλέον ως στοιχείο συνοχής και όχι ως σημείο τριβής. Έτσι, στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, η σχέση των δύο ανδρών μοιάζει όχι απλώς αποκατεστημένη, αλλά πιθανότατα πιο ισορροπημένη και λειτουργική από ποτέ.
