Μια τιμητική βράβευση στα γαλλικά Όσκαρ κατέληξε σε viral θεωρία
Της Νικόλ Μακρή
Υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος που έχτισε ολόκληρη την καριέρα του πάνω στη μεταμόρφωση, στην παραμόρφωση, στη γκριμάτσα που γίνεται συναίσθημα και στο σώμα που λειτουργεί σαν ελατήριο κινουμένων σχεδίων, βρέθηκε ξαφνικά στο επίκεντρο μιας συζήτησης όχι για το ταλέντο του αλλά για το αν… είναι ο εαυτός του. Ο Jim Carrey εμφανίστηκε στο Παρίσι για να παραλάβει ένα τιμητικό βραβείο César, σε μια τελετή που υποτίθεται πως θα γιόρταζε τη μακρόχρονη, ιδιότυπη και συχνά απρόβλεπτη διαδρομή του στον κινηματογράφο, και μέσα σε λίγες ώρες το διαδίκτυο αποφάσισε ότι το θέμα δεν ήταν η καριέρα αλλά το πρόσωπο του που έχει αλλάξει.
Η εμφάνιση ήταν σπάνια είναι γεγονός-υπενθύμιση ότι ο Carrey, ο οποίος απομακρύνθηκε από το Χόλιγουντ το 2022 δηλώνοντας πως θέλει να κάνει ένα βήμα πίσω, εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά θεατών που μεγάλωσε με τις εκρήξεις ενέργειας του “Ace Ventura” και τις υπαρξιακές ρωγμές του “The Truman Show”. Κι όμως, αντί η κουβέντα να περιστραφεί γύρω από το πώς ένας κωμικός κατάφερε να μετατραπεί σε δραματικό ηθοποιό χωρίς να χάσει τον πυρήνα του, η προσοχή μετατοπίστηκε σχεδόν εμμονικά στην όψη του.
Στα βίντεο και τις φωτογραφίες από την τελετή, αρκετοί χρήστες στα social media ισχυρίστηκαν ότι έδειχνε «αγνώριστος», σαν να είχε αλλάξει εντελώς. Στην πλατφόρμα X, η φράση «Αυτός δεν είναι ο Jim Carrey» έγινε viral, επαναλαμβανόμενη με εκείνη τη βεβαιότητα που μόνο η ανωνυμία του διαδικτύου χαρίζει. Κάποιοι εστίασαν στα χαρακτηριστικά του προσώπου του, άλλοι στο βλέμμα και στην έκφραση, άλλοι στην κινησιολογία του πάνω στη σκηνή, σαν να μην μπορούσαν να αποδεχθούν ότι ο χρόνος αφήνει ίχνη ακόμη και στους πιο εκφραστικούς κωμικούς. Και φυσικά, η φαντασία δεν άργησε να πάρει τα ηνία. Μέσα σε λίγες ώρες, οι πιο ακραίες φωνές άρχισαν να μιλούν για «κλώνο» ή σωσία, μετατρέποντας μια βραδιά βράβευσης σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ενώ άλλοι συνέδεσαν την αλλαγή της εικόνας του με την απομάκρυνσή του από τη βιομηχανία του θεάματος, κάνοντας λόγο για «σκοτεινά παρασκήνια» και αόρατους μηχανισμούς του Χόλιγουντ. Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα η γήρανση μπορεί να βαφτιστεί μυστήριο, και πόσο εύκολα μια διαφορετική γωνία λήψης, ένας σκληρός φωτισμός ή ακόμη και πιθανές αισθητικές παρεμβάσεις μετατρέπονται σε ιστορίες συνομωσίας.
Υπήρξαν βέβαια και πιο ψύχραιμες φωνές που υπενθύμισαν το προφανές,ότι δηλαδή ο χρόνος δεν κάνει διακρίσεις, ότι η εικόνα ενός δημόσιου προσώπου επηρεάζεται από τον φωτισμό, το στυλ, το βάρος, τη διάθεση, και ότι το να μην μοιάζει κάποιος ακριβώς όπως τον θυμόμαστε από μια ταινία του ’90 δεν αποτελεί απόδειξη κλωνοποίησης. Όμως η λογική, όπως συχνά συμβαίνει, δεν είναι τόσο θελκτική όσο η υπόνοια ενός μυστικού.
Ίσως τελικά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της ιστορίας να μην είναι αν ο Carrey άλλαξε, αλλά το γεγονός ότι εμείς αρνούμαστε να δεχθούμε πως ένας σταρ μπορεί να αλλάξει μπροστά στα μάτια μας. Τον θέλουμε παγωμένο στον χρόνο, αιώνια ελαστικό, αιώνια εκρηκτικό, αιώνια ίδιο. Και όταν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με τη μνήμη μας, προτιμάμε να αμφισβητήσουμε την πραγματικότητα. Έτσι, μια τιμητική βραδιά για έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους κωμικούς της γενιάς του κατέληξε να γίνει ψηφιακό μυστήριο, αποδεικνύοντας ότι στην εποχή των social media η αφήγηση δεν διαμορφώνεται από το γεγονός, αλλά από το βλέμμα που το παρατηρεί και μονίμως κρίνει αυστηρά!
*Πηγή εικόνων: Unboxholics/REUTERS
*Πληροφορίες απο New York Post