Μια ιστορική νίκη της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Του Διονύση Ζακυνθινού
36 χρόνια συμπληρώνονται από τις 9 Νοεμβρίου του 1989, όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, αν και για να ακριβολογούμε το γκρέμισαν οι καταπιεσμένοι επί 40 χρόνια Ανατολικογερμανοί.
Από ένα περίεργο παιχνίδι της Ιστορίας, θα έλεγε κανείς ότι το Τείχος του Βερολίνου έπεσε κατά λάθος, όταν σε μια συνέντευξη Τύπου ο εκπρόσωπος της τότε (υπό κατάρρευση) ανατολικογερμανικής κυβέρνησης Γκίντερ Σαμπόφσκι ανακοίνωσε την απελευθέρωση των μετακινήσεων των πολιτών.
Ερωτώμενος από πότε θα ίσχυε αυτή, απάντησε με μια εμφανή αμηχανία: «Αμέσως». Ήταν το έναυσμα για τα όσα ακολούθησαν, καθώς η είδηση μεταδόθηκε αστραπιαία από στόμα σε στόμα και οδήγησε δεκάδες χιλιάδες κόσμου στα φυλάκια του Τείχους. Αντιμέτωποι με ένα ορμητικό πλήθος, οι στρατιώτες σάστισαν και δεν αντέδρασαν.
Οι ενθουσιώδεις Ανατολικογερμανοί σκαρφάλωσαν στο Τείχος, που στο μεταξύ άρχισαν να γκρεμίζουν με ό,τι είχαν στα χέρια τους, κι ενώθηκαν κλαίγοντας από χαρά και συγκίνηση με τους συμπατριώτες τους στο Δυτικό Βερολίνο.
Επί 28 χρόνια ήταν το σύμβολο μιας διχοτομημένης Ευρώπης
Ωστόσο, μολονότι έπεσε από… σπόντα, το Τείχος δεν ξεφύτρωσε από μόνο του. Το έκτισε η Ανατολική Γερμανία, το 1961, αιχμαλωτίζοντας ουσιαστικά τους πολίτες της. Το Τείχος, αποτέλεσε σύνορο μεταξύ του Ανατολικού Βερολίνου και του Δυτικού Βερολίνου για διάστημα 28 ετών, όπως και το σημαντικότερο σύμβολο μιας Ευρώπης διχοτομημένης από το σιδηρούν παραπέτασμα… Επρόκειτο για μια σύνθετη στρατιωτική κατασκευή, η οποία περιείχε δύο τείχη ύψους 3,6 μέτρων με διάδρομο περιπολίας, 302 παρατηρητήρια και συστήματα συναγερμού, 14.000 φύλακες, 600 σκυλιά και καλωδιωτά πλέγματα. Ένας αδιευκρίνιστος αριθμός ατόμων υπήρξαν θύματα προσπαθειών διάβασης του τείχους καθώς οι Ανατολικογερμανοί συνοριοφύλακες και οι Σοβιετικοί στρατιώτες δεν δίσταζαν να πυροβολήσουν τους φυγάδες.
Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου δεν επέφερε, απλώς, την ισοπέδωση ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος. Πρώτα και πάνω απ’ όλα, ήταν μια ιστορική νίκη της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ αποτέλεσε εμβληματικό σταθμό στην κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ.
Η συνοπτική αυτή αναδρομή, παρ’ ότι η συγκεκριμένη επέτειος δεν είναι «στρογγυλή», κρίνεται κατά την άποψη μας απαραίτητη, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε ότι το μέγιστο αγαθό της ελευθερίας, τόσο στην έκφραση του λόγου όσο και στη διακίνηση ανθρώπων και ιδεών, δεν ήταν πάντα αυτονόητο και δεδομένο.
Στις μέρες μας μια μικρή μερίδα συμπολιτών διαδηλώνει κατά του ΝΑΤΟ και εναντίον του… ιμπεριαλισμού, κάτι απολύτως σεβαστό αλλά απαγορευτικό κάποτε για τους πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας και των άλλων κομμουνιστικών καθεστώτων.
Δοθέντος ότι οι εν Πάτραις Αριστεροί διαδηλωτές επιλέγουν και την πλατεία Γεωργίου για τις συγκεντρώσεις τους, θεωρούμε ότι και οι ίδιοι δεν θα ήθελαν να ορθώνεται σ’ αυτήν ένα Τείχος και να ζουν σε μια διαιρεμένη πόλη, χωρίς να έχουν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και της μετακίνησης από τη μια πλευρά της στην άλλη.
Κάνουμε λάθος;
