Ανακτώντας τον κυματοθραύστη μας, ως πόλη, θα έχουμε αποκτήσει και την πρόσβαση μας σε μια εμβληματική τοποθεσία που μας περιμένει.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Τον περασμένο αιώνα, υπήρξε μια εποχή που οι κολυμβητικοί αγώνες, όπως και αυτοί του πόλο, πραγματοποιούνταν στη θάλασσα. Βέβαια, τους θυμούνται ηλικιωμένοι Πατρινοί, ενώ αρκετοί έχουν στο μυαλό τους και τα χρόνια που κολυμπούσαν στον κυματοθραύστη.
Ήταν τότε που η συγκεκριμένη επιλογή είχε αποκτήσει τον χαρακτήρα μιας ακλόνητης καλοκαιρινής συνήθειας, λόγω της έλλειψης επαρκών εναλλακτικών επιλογών. Αυτοκίνητα και συγκοινωνιακά μέσα δεν υπήρχαν σε αφθονία, οι μετακινήσεις ήταν δύσκολες ακόμη και σε αποστάσεις ολίγων μόλις χιλιομέτρων, ενώ οι γειτονικές, παραθαλάσσιες, περιοχές είχαν αναχθεί σε σημαντικούς παραθεριστικούς προορισμούς.
Αυτά ακούμε από τις διηγήσεις των παλαιότερων και εντυπωσιαζόμαστε από τη διαπίστωση ότι όλα όσα είναι για εμάς σήμερα αυτονόητα, ήταν στα νιάτα τους μείζονα ζητούμενα. Φερ’ ειπείν, το να πας κάποτε στο Ρίο ή στην Ταραντέλα για μπάνιο ισοδυναμούσε με μια αξιοζήλευτη ημερήσια εκδρομή!
Κάπως έτσι, είναι δύσκολο να βρεις συντοπίτη, άνω των εβδομήντα, που να μην έχει ρίξει τις βουτιές του από τον κυματοθραύστη, ο οποίος στις μέρες μας δεν είναι πια σημείο αναφοράς για ένα μπάνιο.
Ωστόσο, εξακολουθεί να στέκει στην θέση του, αγέρωχος, επιβλητικός, ομορφότερος. Φροντίσαμε για τον καλλωπισμό του, αλλά δεν μεριμνήσαμε και για την πρόσβαση μας σ’ αυτόν.
Βλέπεις, ακόμη και τα βαρκάκια που σε πήγαιναν κάποτε εκεί, αποτελούν πια, προ πολλού, παρελθόν. Ως εκ τούτου, αν υπάρχουν ακόμη Πατρινοί που θυμούνται τα μπάνια τους στον κυματοθραύστη, πολλοί, οι περισσότεροι, ουδέποτε έχουν πατήσει το πόδι τους πάνω του, εφόσον και να ήθελαν να τον επισκεφθούν, δεν μπορούν. Πραγματικά, κρίμα. Επομένως, μήπως είναι καιρός να ξαναγίνει ένα επισκέψιμο μέρος;
Ας δούμε, λοιπόν, με καλό μάτι την περαιτέρω αξιοποίηση του κυματοθραύστη, μέσα από ήπιες δράσεις, ώστε να γίνει μια προσφιλής επιλογή για έναν απολαυστικό περίπατο, ιδίως τις απογευματινές ώρες που καταλήγουν στο υπέροχο ηλιοβασίλεμα μας.
Αλήθεια, τί λένε στον ΟΛΠΑ (που δεν έχει υψώσει εκεί, ως όφειλε και οφείλει, τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης) ως προς αυτήν την προοπτική; Καλές είναι οι επισκέψεις που διοργανώνει στο γραφικό εκκλησάκι του, του Αγίου Νικολάου, όταν αυτό γιορτάζει, δεν λέμε, αλλά ας γίνει κι ένα βήμα παραπάνω.
Εν κατακλείδι, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι, ανακτώντας τον κυματοθραύστη μας, ως πόλη, θα έχουμε αποκτήσει και την πρόσβαση μας σε μια εμβληματική τοποθεσία που μας περιμένει.
