Το ειρωνικό είναι ότι γνωρίζει μετά… θάνατον μια απρόσμενη δόξα, συνεχίζοντας να δίνει μια άνιση μάχη κόντρα στη φύση και στο χρόνο, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα τη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης…
Του Διονύση Ζακυνθινού
… που δεν ήταν αταξίδευτο. Στις τρεις δεκαετίες της ζωής του τα ταξίδια του τα έκανε. Πολλά ή λίγα, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι πρόλαβε να ταξιδέψει, άσχετα εάν είχε ένα άδοξο τέλος.
Ο επίλογος του φορτηγού πλοίου «Δημήτριος» γράφτηκε κοντά στο Γύθειο τον μακρινό Δεκέμβριο του 1980. Από τότε ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά για την κατάληξη του, που κινούνται μεταξύ μύθου και πραγματικότητας. Η αλήθεια είναι ότι το πλοίο κατέπλευσε στη συμπαθητική πόλη της Λακωνίας λόγω μιας σοβαρής περιπέτειας υγείας του καπετάνιου του.
Αλλά στο μεταξύ, σοβαρά οικονομικά προβλήματα της πλοιοκτήτριας εταιρείας και μηχανικές βλάβες το κατέστησαν ανενεργό. Σταδιακά εγκαταλείφθηκε στην τύχη του και οι άνεμοι φρόντισαν να το φέρουν στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα, πλήρως εναρμονισμένο με το τοπίο της περιοχής.
Κολυμπάς δίπλα του και η επιβλητική όψη του σε καθηλώνει. Θες να το αγγίξεις αλλά το σκέφτεσαι. Το θαυμάζεις αλλά και το φοβάσαι.
«Κι αν στον ορίζοντα μπροστά του βρεθείς, περήφανος να στέκεις», έγραψε κάποιος στο σκουριασμένο σκαρί του που συνεχίζει να αντιστέκεται σθεναρά στην αλμύρα της θάλασσας, ωστόσο αργά και σταθερά υποτάσσεται στην αναπόδραστη φθορά του χρόνου. Το καταλαβαίνεις από τα καταφαγωμένα σωθικά του. Το εσωτερικό του είναι κούφιο, κομμάτια του είναι ξεχαρβαλωμένα, έτοιμα κι αυτά να παραδοθούν στη λήθη.
Δεν είναι πολυδιαφημιζόμενα αυτά τα μέρη, όπως δεν είναι και τα δικά μας. Καλές οι συμμετοχές μας σε διεθνείς τουριστικές εκθέσεις, δεν λέμε, όμως φαίνεται ότι δεν αρκούν για να χτίσεις ένα δυνατό brand name.
Εκτός αυτού, όσα φυσικά κάλλη κι αν διαθέτει μια περιοχή πρέπει τα συνοδεύει και από ικανοποιητικές υπηρεσίες, εάν επιθυμεί να επενδύσει στον τουρισμό.
Πολλές φορές ο αποτελεσματικός συνδυασμός προβολής και υπηρεσιών υπερισχύει του όποιου τουριστικού προϊόντος, προπαντός στις περιπτώσεις που αυτό είναι υποδεέστερο του φαίνεσθαι. Στον αντίποδα, υπάρχουν και ουκ ολίγα πανέμορφα μέρη που αδικούνται κατάφωρα από τη μη επαρκή διαφήμιση τους ή από τις χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες που προσφέρουν.
Παράλληλα, υπάρχουν κι εκείνες οι τοποθεσίες που γνώρισαν με μεγάλη καθυστέρηση την αναγνώριση και την τουριστική αξιοποίηση που τους άξιζε. Ας ελπίσουμε ότι θα μια μέρα θα ενταχθούμε σ’ αυτές.
Όσο για το μικρό καράβι της ιστορίας μας, αποτελεί μια κατηγορία από μόνο του. Το ειρωνικό είναι ότι γνωρίζει μετά… θάνατον μια απρόσμενη δόξα, συνεχίζοντας να δίνει μια άνιση μάχη κόντρα στη φύση και στο χρόνο, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα τη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης…
