Η Εβελίνα Σκίτσκο αποφάσισε να μοιραστεί δημόσια την εμπειρία της, γιορτάζοντας τη νίκη της με τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της.
Της Νικόλ Μακρή
Η ιστορία της Εβελίνας Σκίτσκο μοιάζει με μια διαδρομή που ξεκινά από έναν τηλεοπτικό διαγωνισμό και φτάνει μέχρι τη βαθύτερη προσωπική αντοχή, μια πορεία που δεν χωρά σε εύκολες περιγραφές και σίγουρα δεν περιορίζεται στον τίτλο “φαβορί του GNTM”. Η νεαρή γυναίκα που ο κόσμος γνώρισε μέσα από εικόνες catwalk και φωτογραφίσεις είχε ήδη ζήσει πολλά πριν εμφανιστεί στις οθόνες μας έγινε μητέρα στα 18, μπήκε στο παιχνίδι λίγους μήνες μετά τη γέννηση της κόρης της και προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια νέα πραγματικότητα και στις απαιτήσεις ενός χώρου που συχνά αντιμετωπίζει το συναίσθημα ως περιττό βάρος.
Μέσα στο GNTM ξεχώρισε για τον απλό τρόπο που στεκόταν μπροστά στην κάμερα και την αβίαστη ομορφιά της, αλλά στα παρασκήνια κουβαλούσε το άγχος μιας κοπέλας που έχει αφήσει πίσω ένα παιδί που δεν την αναγνώρισε αμέσως όταν επέστρεψε, μια στιγμή που η ίδια έχει περιγράψει ως χτύπημα που την ανάγκασε να ξαναδεί τις προτεραιότητές της. Αφού αποχώρησε, μίλησε ανοιχτά για το οικογενειακό της πλαίσιο, για τα χρόνια στη Μολδαβία, για τη μετακόμιση στην Κύπρο όταν η μητέρα της βρήκε σταθερή δουλειά, για το πως μεγάλωσε με ένα γυναικείο πρότυπο που της έμαθε ότι η αυτονομία δεν είναι επιλογή αλλά τρόπος ζωής. Στο ίδιο πλαίσιο εντάχθηκε και η απόφαση να χωρίσει από τον πατέρα του παιδιού της, μια σχέση που, όπως είπε, δεν είχε τις προϋποθέσεις να γίνει οικογένεια η απόφαση πάρθηκε όταν η κόρη τους ήταν μόλις τριών μηνών, μια επιλογή που περιέγραψε χωρίς δραματοποίηση αλλά με πλήρη επίγνωση του τι σημαίνει να αναλαμβάνεις όλα τα βάρη μόνος σου όταν έχεις ήδη δει τη μητέρα σου να το κάνει πριν από σένα.
Το κεφάλαιο που όμως άλλαξε τελείως την τροχιά της ζωής της ήρθε μακριά από τις κάμερες όταν διαγνώστηκε με καρκίνο, μια περίοδος για την οποία η ίδια αποφάσισε να μιλήσει πριν από λίγες ημέρες. Ανάρτησε φωτογραφίες από το νοσοκομείο και από τα σημάδια που άφησε η θεραπεία στο σώμα της, γράφοντας ότι για καιρό πίστευε πως η δημόσια εξομολόγηση για κάτι τόσο προσωπικό είναι αδυναμία ή ακόμη και ντροπή, μέχρι που κατάλαβε πόσοι άνθρωποι βρίσκονται στην ίδια θέση και πόσο απελευθερωτικό είναι να παραδέχεσαι ότι η δύναμη έχει πολλές μορφές, καμία όμως δεν είναι σιωπηλή. Περιέγραψε την καθημερινή πάλη σαν μια ανάβαση σε βουνό, χωρίς ηρωικές κορώνες, αλλά με την αναγνώριση πως οι πραγματικοί ήρωες μπορεί να είναι οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι άνθρωποι που στηρίζουν όσους λυγίζουν και ξανασηκώνονται σημείωσε επίσης ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλος δεν είναι η ασθένεια αλλά το ίδιο το μυαλό, αυτή η εσωτερική φωνή που μπορεί να σε γκρεμίσει πριν καν σε αγγίξει η πραγματικότητα.
Όταν ανακοίνωσε ότι πλέον νίκησε την ασθένεια, το έκανε με εικόνες από ένα μικρό πάρτι που οργάνωσε με φίλους, μια στιγμή που δεν παρουσιάστηκε ως happy end -πως θα μπορούσε άλλωστε- αλλά ως ανάσα σε μια ιστορία που συνεχίζεται, μια υπενθύμιση ότι η νίκη δεν ακυρώνει την εμπειρία, απλώς της δίνει χώρο να ειπωθεί χωρίς φόβο. Η δική της αφήγηση δεν βασίζεται στο δράμα, δεν κρύβει τις δυσκολίες ούτε τις μυθοποιεί δείχνει μια γυναίκα που ξέρει ότι η ζωή αλλάζει κατεύθυνση πολύ πιο συχνά απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε και ότι η δύναμη δεν είναι ποτέ μια σταθερή κατάσταση αλλά μια διαδικασία που χτίζεται λίγο λίγο, όπως όλα όσα σε κρατούν όρθιο… η σχεδόν όλα.-