Μια συζήτηση για την ενεργή πολιτική στάση, τον ρόλο των νέων και την ανάγκη για μια σύγχρονη, εξωστρεφή οργάνωση.
Σε μια εποχή όπου η συμμετοχή των νέων στην πολιτική συχνά αμφισβητείται, ο Δημήτρης Αλεξόπουλος επιλέγει να σταθεί παρών. Φοιτητής Δημοσιογραφίας και Δημόσιας Διοίκησης, εκπροσωπεί μια γενιά που αναζητά νέους δρόμους συμμετοχής, διαλόγου και ουσιαστικής παρουσίας στα κοινά. Με καταγωγή από την Πιτίτσα Αχαΐας και βαθιές οικογενειακές αναφορές στη δημόσια προσφορά, ο Δημήτρης έχει ήδη πίσω του ενεργή εμπλοκή σε οργανωτικές δραστηριότητες, έχοντας ξεκινήσει από τη ΜΑΚΙ Αχαΐας στα σχολικά του χρόνια. Η διαδρομή του αυτή, όπως ο ίδιος τονίζει, δεν ήταν αποτέλεσμα φιλοδοξίας για ρόλους, αλλά ανάγκης για συμμετοχή και δημιουργική αμφισβήτηση.
Σήμερα, ως υποψήφιος στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, επιχειρεί να μεταφέρει τη δική του ματιά σε μια οργάνωση που αλλάζει και αναζητά νέα πρόσωπα. Με συνείδηση της πολιτικής πραγματικότητας, αλλά και με το βλέμμα στραμμένο στις ανάγκες της νέας γενιάς, μιλά για τη σημασία του διαλόγου, της υπευθυνότητας και της συνέπειας. Μέσα από το PatrasVoice.com φωτίζει τις σκέψεις, τις εμπνεύσεις και το όραμά του, δίνοντας μια εικόνα όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο πολλοί νέοι αντιλαμβάνονται σήμερα την πολιτική και τον ρόλο τους μέσα σε αυτή.
Συνέντευξη στον Θανάση Παλούμη
Πότε ξεκίνησες ουσιαστικά να ασχολείσαι πιο ενεργά με την πολιτική και ποια ήταν τα πρώτα σου βήματα σε αυτόν τον χώρο;
Η πρώτη μου πιο συνειδητή επαφή με την πολιτική έγινε στα δεκαπέντε μου, όταν εντάχθηκα στη ΜΑΚΙ Αχαΐας. Εκεί έκανα τα πρώτα μου μικρά βήματα, μέσα από συναντήσεις, εκδηλώσεις και δράσεις που μπορεί τότε να μου φαίνονταν απλές, αλλά με βοήθησαν να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι να συμμετέχεις από νωρίς. Ήμουν ακόμη μαθητής και όμως ένιωθα ότι μπορώ να μιλήσω, να διαφωνήσω, να προτείνω. Αυτό το πρώτο βίωμα, ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι κλειστός για τους νέους, με ακολούθησε μέχρι σήμερα. Από εκεί ξεκίνησε η αίσθηση ότι θέλω να είμαι μέρος λύσεων και όχι απλώς παρατηρητής.
Πώς θα περιέγραφες τη σχέση της δικής σου γενιάς με την πολιτική;
Η γενιά μου δείχνει μια αντίφαση: από τη μια αποστασιοποίηση και από την άλλη έντονη ανάγκη για αλλαγή. Δεν είναι ότι δεν ενδιαφερόμαστε· είναι ότι πολλές φορές δεν βλέπουμε θεσμούς που να μας εμπνέουν και χώρους που να μας υποδέχονται χωρίς καχυποψία. Παρ’ όλα αυτά, όταν ένα θέμα μας ακουμπά, αντιδρούμε άμεσα, πιο γρήγορα και πιο αποφασιστικά από οποιαδήποτε άλλη εποχή. Για μένα, η σχέση αυτή δεν είναι χαμένη· είναι απλώς διαφορετική και χρειάζεται νέους δρόμους να εκφραστεί. Εκεί βρίσκεται το στοίχημα, να μεταφέρουμε αυτή τη ζωντάνια και μέσα στα όργανα του κόμματος, ώστε να λειτουργούν με ρυθμούς πιο κοντά στη δική μας εποχή.
Πιστεύεις ότι οι νέοι έχουν επαρκή φωνή στο δημόσιο διάλογο;
Η φωνή μας ακούγεται, αλλά όχι όσο της αξίζει. Οι νέοι σήμερα έχουν άποψη, έχουν εμπειρίες, έχουν εκπαίδευση, αλλά συχνά μπαίνουν στο περιθώριο επειδή δεν θεωρούνται «ώριμοι» ή «έτοιμοι». Αυτό δεν το λέω θεωρητικά. Το έχω δει σε συζητήσεις όπου νεότεροι άνθρωποι φέρνουν καθαρότερη σκέψη από παλιότερους. Χρειάζεται, λοιπόν, ένας χώρος που να τους δίνει πραγματική δυνατότητα συμμετοχής και όχι απλώς έναν ρόλο «για το θεαθήναι». Θεωρώ ότι σε επίπεδο οργανωτικών αλλαγών στην Αχαΐα έχουν γίνει κάποια βήματα και αυτό οφείλεται σε πρόσωπα που αντιλαμβάνονται τη σημασία της νέας γενιάς, όπως ο Αντώνης Κουνάβης που έχει ενθαρρύνει συστηματικά την ενεργοποίηση των νέων μέσα στη Νέα Δημοκρατία.
Υπήρξε κάποιο γεγονός ή πρόσωπο που σε ενέπνευσε;
Περισσότερο από γεγονότα, ήταν οι άνθρωποι που με σημάδεψαν. Ο πατέρας μου, ως πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Πιτίτσας, μου έδειξε τι σημαίνει να είσαι διαθέσιμος για τον άλλον ακόμη και όταν δεν σε βλέπει κανείς. Είναι ο πρώτος που μου έμαθε ότι η πολιτική δεν είναι «εικόνα», αλλά καθημερινότητα. Και από την άλλη, υπάρχει ο παππούς μου, ο αείμνηστος Δημήτρης Αλεξόπουλος. Δεν τον γνώρισα, όμως η παρουσία του μέσα στην οικογένεια είναι ζωντανή. Ένας δάσκαλος που τον θυμούνται για την ευθύτητα και την αγάπη του για τον τόπο. Όλα αυτά διαμορφώνουν ένα υπόβαθρο, μια αίσθηση ότι έχεις μια συνέχεια να τιμήσεις.
Πώς βλέπεις τον ρόλο του νέου ανθρώπου μέσα στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον;
Ο νέος σήμερα έχει διπλό ρόλο: να αμφισβητεί δημιουργικά και να προτείνει. Δεν αρκεί μόνο η αντίδραση, όσο δίκαιη κι αν είναι. Χρειάζεται και η διάθεση να χτίσουμε κάτι καλύτερο. Πιστεύω ότι η νέα γενιά έχει ξεκάθαρη εικόνα για τα λάθη του παρελθόντος, αλλά και τη φρεσκάδα να δοκιμάσει άλλα μοντέλα συνεργασίας, συμμετοχής και επικοινωνίας. Ο νέος πρέπει να είναι κομμάτι της λύσης και όχι μόνο της κριτικής.
Πώς συνδέονται οι σπουδές σου στη Δημοσιογραφία και Δημόσια Διοίκηση με το ενδιαφέρον σου για την πολιτική;
Στη δημοσιογραφία έμαθα να βλέπω πίσω από τις λέξεις και να μην παίρνω τίποτα αυτονόητο. Στη Δημόσια Διοίκηση έμαθα πώς οργανώνεται το κράτος και πού «κολλάει» η καθημερινότητα του πολίτη. Αυτά τα δύο μαζί δημιουργούν μια γέφυρα: από τη μία η ανάγκη σωστής πληροφόρησης και από την άλλη η ανάγκη αποτελεσματικών θεσμών. Είναι ο συνδυασμός που σε κάνει να μη μένεις στη θεωρία, αλλά να θέλεις να συμβάλεις στην πράξη.
Πιστεύεις ότι η δημοσιογραφία μπορεί να επηρεάσει θετικά την πολιτική ζωή;
Αν λειτουργήσει με αρχές, μπορεί όχι απλώς να την επηρεάσει, αλλά να τη βελτιώσει. Η δημοσιογραφία έχει τον ρόλο του ελεγκτή, της φωνής που δεν φοβάται να φωτίσει όσα άλλοι θέλουν να κρύψουν. Ταυτόχρονα, όταν λειτουργεί υπεύθυνα, μπορεί να ανοίξει χώρο για διάλογο και για πρόσωπα που δεν έχουν ισχυρά δίκτυα προβολής. Για μένα είναι ξεκάθαρο πως η υγιής δημοσιογραφία και η υγιής πολιτική συμπορεύονται.
Ποιους τρόπους θεωρείς πιο αποτελεσματικούς για να συμμετέχουν οι νέοι στην κοινωνική και πολιτική ζωή;
Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ένας δρόμος. Άλλοι ξεκινούν από εθελοντισμό, άλλοι μέσα από κομματικές οργανώσεις, άλλοι μέσα από κινηματικές πρωτοβουλίες. Ο καθένας πρέπει να βρει αυτό που τον εκφράζει, αρκεί να μην μένει αδρανής. Στην πορεία συνειδητοποιείς ότι η συμμετοχή δεν είναι μόνο δικαίωμα, είναι και προστασία. Προστασία απέναντι σε αποφάσεις που παίρνονται χωρίς εμάς αλλά επηρεάζουν τη ζωή μας.
Πιστεύεις ότι τα social media βοηθούν ή δυσκολεύουν την πολιτική συμμετοχή;
Είναι ένα εργαλείο που μπορεί να γίνει είτε σύμμαχος είτε παγίδα. Δίνουν ελευθερία έκφρασης, διάδραση, ταχύτητα· όμως ταυτόχρονα δημιουργούν θόρυβο, βιασύνη και επιφανειακή κρίση. Η πολιτική μέσα στα social media χρειάζεται περισσότερη ψυχραιμία και λιγότερο εντυπωσιασμό. Αν τα χρησιμοποιήσεις σωστά, γίνονται μια πλατφόρμα ανοιχτής συμμετοχής. Αν τα παρερμηνεύσεις, καταλήγουν να παράγουν τοξικότητα.
Ποια είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια που συναντούν οι νέοι σήμερα αν θέλουν να ασχοληθούν ενεργά με τα κοινά;
Θα έλεγα τρία πράγματα: η έλλειψη εμπιστοσύνης στο σύστημα, η δυσκολία να βρουν χώρο και η αίσθηση ότι «οι θέσεις είναι ήδη μοιρασμένες». Αυτή η αίσθηση αποθαρρύνει πολλούς. Χρειάζεται ένας τρόπος ανανέωσης που δεν θα είναι προσχηματικός. Εκεί, πιστεύω, παίζουν ρόλο οι τοπικές οργανωτικές πρωτοβουλίες, όταν λειτουργούν χωρίς αποκλεισμούς και δίνουν πραγματική ευκαιρία συμμετοχής – σαν το άνοιγμα που έχει γίνει στην Αχαΐα τα τελευταία χρόνια.
Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα πράγμα στην πολιτική κουλτούρα της χώρας, ποιο θα ήταν;
Θα ήθελα να αλλάξει η νοοτροπία της ισοπέδωσης. Στην Ελλάδα συχνά υποτιμούμε την προσπάθεια, τη δουλειά, το διάλογο, και υψώνουμε υπερβολικά την ένταση και την πόλωση. Αν καταφέρουμε να προτάξουμε τον σεβασμό, τη συνεργασία και τον ρεαλισμό, θα δούμε μια άλλη πολιτική κουλτούρα να γεννιέται, πιο κοντά στην καθημερινότητα και λιγότερο στη σύγκρουση.
Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου τα επόμενα χρόνια όσον αφορά τη συμμετοχή σου στα κοινά;
Με φαντάζομαι παρών. Όχι απαραίτητα σε θέσεις εξουσίας, αλλά σε θέσεις ευθύνης. Θέλω να συνεχίσω να προσφέρω, να μαθαίνω και να εξελίσσομαι. Η συμμετοχή για μένα δεν είναι ένα σημείο στο βιογραφικό μου, αλλά μια διαδικασία που με διαμορφώνει ως πολίτη και ως άνθρωπο.
Πώς μπορεί ο νέος πολίτης να ενημερώνεται υπεύθυνα χωρίς να επηρεάζεται από παραπληροφόρηση;
Με κριτική σκέψη και ψυχραιμία. Να μην αποδέχεται ό,τι βλέπει χωρίς να το διασταυρώσει, να μην παρασύρεται από τίτλους που στόχο έχουν μόνο την ένταση και να επιλέγει πηγές με σταθερή αξιοπιστία. Η ενημέρωση δεν είναι μόνο το περιεχόμενο, είναι και η επιλογή της σωστής πηγής.
Τι σημαίνει για σένα «υπεύθυνη πολιτική στάση»;
Σημαίνει να λες την αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν είναι ευχάριστη. Σημαίνει να μην πατάς πάνω στις προσδοκίες των άλλων για να κερδίσεις κάτι πρόσκαιρο. Και σημαίνει, πάνω απ’ όλα, να σέβεσαι τη θέση που σου δίνεται και να την τιμάς με συνέπεια και παρουσία.
Ποιο θεωρείς το σημαντικότερο χαρακτηριστικό ενός σύγχρονου πολιτικού ηγέτη;
Για μένα είναι η ικανότητα προσαρμογής χωρίς να χάνει τις αρχές του. Ο σημερινός ηγέτης πρέπει να ακούει, να συνθέτει, να βλέπει μακριά και ταυτόχρονα να μένει κοντά στον πολίτη. Η εποχή δεν συγχωρεί την αδιαφορία ούτε την αλαζονεία.
Τι θα έλεγες σε έναν συνομήλικό σου που νιώθει ότι η πολιτική δεν τον αφορά;
Θα του έλεγα ότι η καθημερινότητά του είναι πολιτική. Από το λεωφορείο που θα πάρει, μέχρι τη σχολή όπου σπουδάζει ή τη δουλειά που κυνηγά, κάποιος παίρνει αποφάσεις που τον επηρεάζουν. Το ζήτημα δεν είναι αν μας αφορά η πολιτική, αλλά αν μας αφήνει η ζωή να την αγνοήσουμε. Και δεν μας αφήνει.
Ποιο είναι το δικό σου προσωπικό μήνυμα για τη νέα γενιά;
Να μην περιμένει το τέλειο για να συμμετάσχει. Η χώρα χρειάζεται τη δική μας ματιά, τη δική μας ενέργεια. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε συμμετέχοντας, αλλά έχουμε πολλά να χάσουμε αν μείνουμε αμέτοχοι. Η γενιά μας μπορεί να αλλάξει ισορροπίες, αρκεί να το πιστέψει.
Γιατί να σε ψηφίσουν τα μέλη της Νέας Δημοκρατίας στις εσωκομματικές εκλογές και τι πιστεύεις ότι μπορείς να προσφέρεις μέσα από τη συγκεκριμένη θέση;
Γιατί προέρχομαι από μια γενιά που δεν ζητάει να της ανοίξουν πόρτες· ζητάει να δουλέψει και να αποδείξει τι μπορεί να κάνει. Θέλω μια οργάνωση σύγχρονη, εξωστρεφή, με χώρο για όλους, και πιστεύω ότι μπορώ να συμβάλω σε αυτό. Και το θέλω δίπλα στην προσπάθεια που έχει ξεκινήσει ο Αντώνης Κουνάβης, ο οποίος έχει ανοίξει τον δρόμο για μια ΔΕΕΠ Αχαΐας πιο δυναμική και πιο ανοιχτή από ποτέ. Εγώ θέλω να βάλω το δικό μου λιθαράκι σε αυτή την πορεία, με συνέπεια και πραγματική δουλειά.