Αρκετοί υποστηρίζουν ότι πρόκειται για ένα ξενόφερτο έθιμο, υπενθυμίζοντας ότι το χοιρινό είναι το κρέας που ήταν (και πρέπει να είναι) στη θέση της.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Στο κρεοπωλείο σούπερ μάρκετ, ο ηλικιωμένος συνταξιούχος είχε για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι διάφορες επιλογές. Εκτός άλλων, μπορούσε να διαλέξει μεταξύ γαλοπούλας και κότας.
Ως προς τη γαλοπούλα, είχε μπροστά του την ελληνική και την εισαγόμενη. Η εγχώρια γαλοπούλα ήταν ακριβότερη από την αντίστοιχη εισαγόμενης προέλευσης, η κότα ήταν φθηνότερη και από τις δύο. Χωρίς δεύτερη σκέψη, είπε στον υπάλληλο να τού κόψει μια κότα σε μερίδες.
Κάπου εδώ μπορεί να υπεισέλθει ένας βάσιμος αντίλογος σχετικά με την εδραίωση της γαλοπούλας σε δεσπόζουσα θέση στο εορταστικό μενού. Αρκετοί υποστηρίζουν ότι πρόκειται για ένα ξενόφερτο έθιμο, υπενθυμίζοντας ότι το χοιρινό είναι το κρέας που ήταν (και πρέπει να είναι) στη θέση της.
Να δεχθούμε την άποψη αυτή, με την υπενθύμιση ότι κάτι παρεμφερές ισχύει και για το δέντρο που στολίζουμε. Έθιμο επίσης εισαγόμενο, που πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα επί των ημερών του Όθωνα.
Οι Βαυαροί ακόλουθοι του έβαλαν την περίοδο των Χριστουγέννων στα βασιλικά ανάκτορα το στολισμένο δέντρο για να νιώθουν σαν το σπίτι τους. Αυτό άρεσε στους Έλληνες, υιοθετήθηκε σταδιακά ως χριστουγεννιάτικος στολισμός και κυριάρχησε στο πέρασμα των χρόνων βάζοντας στο περιθώριο το καραβάκι.
Η καθιέρωση μιας συνήθειας στο πλαίσιο της εθιμικής παράδοσης δεν συνιστά απαραίτητα απόρροια πειθαναγκασμού. Περισσότερο είναι το αποτέλεσμα ενός μιμητισμού που εδραιώνεται προϊόντος του χρόνου, υπό την προϋπόθεση ότι συνάδει με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου και την αντίληψη του για τη ζωή. Δεν ακολουθούν άπαντες όλα τα έθιμα.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, προτιμούμε τα Χριστούγεννα να στολίζουμε στα σπίτια μας δέντρο, όμως δεν τρώμε όλες και όλοι γαλοπούλα. Πολλοί επιμένουμε… ελληνικά, προτιμώντας το χοιρινό.
Παρεμπιπτόντως, και το χοιρινό της δικής μας παραγωγής είναι πολύ ακριβότερο από το ολλανδικό. Το γιατί συμβαίνει αυτό, πιστεύουμε ότι λίγο – πολύ πλέον το έχουμε καταλάβει.
Έχοντας εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό από την εποχή της αστυφιλίας τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας μας, φτάσαμε στο σημείο να δίνουμε πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως για να εισάγουμε κρέας. Αλλά ακόμη κι έτσι, το μοσχαράκι από την χώρα του Άγιαξ φτάνει στην ελληνική αγορά, από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, φθηνότερο από το ντόπιο.
Και καθώς στα δύσκολα χρόνια που περνάμε ο άλλος υπολογίζει και το τελευταίο ευρώ, πολλοί είναι αυτοί που στρέφονται στις μπριζόλες Ολλανδίας, που έχουν την πέραση που είχε κάποτε το αρνάκι γάλακτος Νέας Ζηλανδίας, με ό, τι αυτό συνεπάγεται για την επιβάρυνση της εθνικής οικονομίας. Διότι, όπως λένε εύστοχα και οι Βρετανοί, το φθηνό κοστίζει ακριβά.
