Ο θρύλος της ελληνικής δημοσιογραφίας και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.
Της Νικόλ Μακρή
Με δάκρυα στα μάτια ξεκίνησα να γράφω για τον θρύλο Γιώργο Παπαδάκη και με μεγάλη δυσκολία προσπαθώ να χωρέσω όλα όσα θέλω να πω, όχι γιατί δεν βρίσκω τις λέξεις αλλά γιατί υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν πάντα λίγες, όχι ανεπαρκείς, απλώς αδύναμες μπροστά στο βάρος μιας απώλειας που δεν αφορά μόνο έναν άνθρωπο, αλλά μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής τηλεόρασης και της συλλογικής μας καθημερινότητας.
Ο Γιώργος Παπαδάκης έφυγε σήμερα απο την ζωή σε ηλικία 74 ετών έπειτα από σοβαρό έμφραγμα, μεταφέρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του στο Λαϊκό Νοσοκομείο, όπου οι γιατροί έδωσαν τη μάχη που δυστυχώς δεν κέρδισαν και η είδηση διαδόθηκε γρήγορα, σχεδόν βίαια, όπως συμβαίνει πάντα με τις απώλειες που δεν έχουμε προλάβει να κατανοήσουμε, αφήνοντας πίσω της ένα αίσθημα σιωπής. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Γιώργος Παπαδάκης δεν υπήρξε απλώς ένας δημοσιογράφος ή ένας παρουσιαστής, αλλά μια σταθερά, ένα γνώριμο πρόσωπο που μπήκε στα σπίτια μας πολύ πριν τα social media και πολύ πριν η ενημέρωση γίνει ειδοποιήσεις στην οθόνη του κινητού. Ήταν η φωνή που συνόδευε τον καφέ πριν τη δουλειά, το βλέμμα που κοιτούσε απευθείας τον τηλεθεατή χωρίς υπερβολές και χωρίς θεατρινισμούς, με μια αίσθηση ευθύνης που σήμερα μοιάζει σχεδόν σπάνια.
Γεννημένος στο Χαλάνδρι στις 4 Φεβρουαρίου 1951, με καταγωγή από την Κρήτη, κουβαλούσε πάντα κάτι από τη γήινη ευθύτητα και την επιμονή του τόπου του, στοιχεία που διαπερνούσαν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τη δουλειά του και την καθημερινότητα της ενημέρωσης. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του πορεία σε μια εποχή που το επάγγελμα δεν είχε την ταχύτητα και τη λάμψη του σήμερα, αλλά απαιτούσε ταλέντο, παρουσία και συνεχή τριβή με την πραγματικότητα και η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση τη δεκαετία του 1980, στην εκπομπή «Τρεις στον αέρα» της ΕΡΤ, στο πλευρό της Σεμίνας Διγενή και του Νάσου Αθανασίου, έδειξε από νωρίς ότι δεν επρόκειτο για έναν άνθρωπο που θα περάσει απαρατήρητος.
Όμως ήταν το «Καλημέρα Ελλάδα» που τον καθιέρωσε και τον έκανε αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής τηλεοπτικής ιστορίας, καθώς από το 1992 μέχρι το 2011 και ξανά από το 2015 έως τις 4 Ιουλίου 2025, η εκπομπή δεν λειτούργησε απλώς ως ένα ενημερωτικό προϊόν, αλλά ως καθρέφτης της κοινωνίας, με τις εντάσεις, τις αγωνίες, τις πολιτικές συγκρούσεις και τις καθημερινές μικρές ειδήσεις που συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο περιόδους, συνέχισε την ίδια φιλοσοφία, διατηρώντας τον ρυθμό της ενημέρωσης χωρίς να χάνεται η ουσία.
Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν φοβήθηκε ποτέ τη δύσκολη ερώτηση, ούτε όμως και τη σιωπή όταν αυτή χρειαζόταν, δεν επιδίωξε να γίνει συμπαθής αλλά αξιόπιστος, δεν προσπάθησε να ακολουθήσει τις μόδες της τηλεόρασης αλλά κράτησε έναν δικό του δρόμο, συχνά κόντρα στην εποχή, που όμως δικαιώθηκε από τη σχέση εμπιστοσύνης που ανέπτυξε με το κοινό. Αυτή η σχέση δεν χτίζεται εύκολα και σίγουρα δεν κρατά τριάντα και πλέον χρόνια χωρίς συνέπεια, αντοχή και βαθιά αίσθηση καθήκοντος.
Η απώλειά του αφήνει ένα κενό που δεν γεμίζει απλώς με έναν νέο παρουσιαστή ή μια νέα εκπομπή, γιατί ο Γιώργος Παπαδάκης δεν ήταν απλώς μέρος της ενημέρωσης, αλλά μέρος της καθημερινότητας, ένας άνθρωπος που μεγάλωσε μαζί με γενιές τηλεθεατών, που είδε την Ελλάδα να αλλάζει και κατέγραψε αυτές τις αλλαγές με τον δικό του τρόπο. Από μεγάλες πολιτικές στιγμές μέχρι κοινωνικές κρίσεις, από εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι γεγονότα που σημάδεψαν τη συλλογική μνήμη, ήταν εκεί, κάθε πρωί, σταθερός και παρών.
Σήμερα, που η είδηση του θανάτου του προκαλεί συγκίνηση σε συναδέλφους και κοινό, γίνεται πιο καθαρό από ποτέ ότι κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν απλώς από τη ζωή, αλλά από μια θέση που είχαν κατακτήσει μέσα σε αυτήν. Ο Γιώργος Παπαδάκης υπήρξε ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας θρύλος της ελληνικής δημοσιογραφίας, όχι γιατί δεν έκανε λάθη, αλλά γιατί έμεινε όρθιος μέσα στον χρόνο με συνέπεια, επιμονή και βαθύ σεβασμό απέναντι σε αυτό που έκανε.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο σήμερα, όχι ότι έφυγε, αλλά ότι μαζί του κλείνει οριστικά ένα κεφάλαιο της ελληνικής τηλεόρασης που δύσκολα θα ξαναγραφτεί με τον ίδιο τρόπο. Αντίο Γιώργο Παπαδάκη σε ευχαριστούμε για όλα. Θα μας λείψεις…
