Οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται…
Του Διονύση Ζακυνθινού
Η διαδικασία ήταν περίπλοκη, κρατούσε μέρες, ενώ είχε έντονο και τον χαρακτήρα του ανταγωνισμού.
Ποιος θα ήταν ο πιο φανταχτερός, ο πιο αστραφτερός χαρταετός στη γειτονιά; Και ποιος θα τον πετούσε πιο ψηλά; Πιτσιρικάδες, ριχνόμασταν στη μάχη πολύ καιρό πριν από την Καθαρά Δευτέρα, την ημέρα της τελικής κρίσης. Σαν να κυνηγούσαμε το πρωτάθλημα, ένα πράγμα.
Η κατασκευή ξεκινούσε από τα καλάμια. Το κόψιμο και το ξύσιμο τους ήθελε ιδιαίτερη υπομονή, αλλά ήταν το άλφα και το ωμέγα για τον σκελετό. Ωστόσο, τη μεγαλύτερη δεξιοτεχνία απαιτούσαν τα λεγόμενα ζύγια, καθώς οι σωστές αποστάσεις του σπάγκου από τα καλάμια ήταν ένα από τα «κλειδιά» της επιτυχίας.
Έπειτα, ήταν οι κόλλες. Πολύχρωμες, γυαλιστερές, όσο πιο εντυπωσιακές ήταν τόσο μεγαλύτερη φιγούρα θα έκανε και ο χαρταετός. Και για το τέλος, έμενε η ουρά. Μπελαλίδικη δουλειά να τη φτιάξεις κι αυτή, αλλά άκρως απαραίτητη, με μήκος ανάλογο των διαστάσεων του.
Όταν ήταν όλα έτοιμα, έφτανε η ώρα της αναγκαίας δοκιμής. Άλλες φορές απόλυτα πετυχημένη, άλλες φορές πλήρως αποτυχημένη. Μάρτυρας μιας οικτρής αποτυχίας ήταν συνήθως τα απομεινάρια ενός χαρταετού πάνω στα καλώδια της ΔΕΗ ή σε κάποια κεραία τηλεόρασης. Έστεκαν εκεί για καιρό, υπενθυμίζοντας το αποτέλεσμα μιας άκαρπης προσπάθειας και δημιουργώντας ενίοτε και προβλήματα.
Εξ ου κι εκείνη την εποχή η ΔΕΗ εξέδιδε ανακοινώσεις με τις οποίες συνιστούσε το πέταγμα των χαρταετών να γίνεται μακριά από τις κολόνες της και από τα ηλεκτροφόρα σύρματα. Εκ του αποτελέσματος, όμως, καταλάβαινες ότι οι σχετικές προτροπές δεν εισακούονταν και πολύ.
Πάντως, κάθε κατεστραμμένος χαρταετός σηματοδοτούσε και το έναυσμα για το φτιάξιμο ενός νέου. Φτου και από την αρχή. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που για να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα θυσιάζονταν αρκετοί. Γιατί ήταν αδιανόητο να περάσει Καθαρά Δευτέρα χωρίς να πετάξεις χαρταετό.
Όταν επιτέλους έφτανε εκείνη η μέρα και ο καιρός ήταν σύμμαχος, ο ουρανός γέμιζε από «αστέρια» παντός είδους, όλων των μεγεθών και χρωμάτων. Και οι αντιπαραθέσεις για το ποιος είχε τον καλύτερο χαρταετό, έδιναν και έπαιρναν.
Στις μέρες μας τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν σκοτούρες για χαρταετούς και σαϊτες. Στα μάτια τους αυτά φαντάζουν ξεπερασμένα, αν όχι ξένα. Το κινητό τηλέφωνο, το τάμπλετ, και όλα τα υπόλοιπα gadget της τεχνολογίας με τα οποία είναι υπέρ το δέον εξοικειωμένα, δεν επιτρέπουν εύκολα πισωγυρίσματα (και) σε ένα έθιμο που οι γονείς τους κάποτε τηρούσαν απαρέγκλιτα και με μεράκι.
Βέβαια, αρκετοί από τη δική μου γενιά, σημερινοί μεσήλικες, θα επιχείρησαν και φέτος να πετάξουν με τα παιδιά τους έναν χαρταετό, περισσότερο μάλλον για να θυμηθούν με έντονο το αίσθημα της νοσταλγίας τα δικά τους παιδικά χρόνια, τα χρόνια μιας αθωότητας που ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στο παρελθόν.
Άλλωστε, οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται…
