Μιλά στο Patras Voice η επανεκλεγείσα πρόεδρος του Σωματείου Φυλάκων Σχολικών Κτιρίων και λοιπών εργατοϋπαλλήλων του Δήμου Πατρέων.
«Διεκδικούμε μόνιμη και σταθερή εργασία για όσους καλύπτουν πάγιες ανάγκες, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και προστασία απέναντι στην ακρίβεια που διαρκώς πιέζει τους εργαζόμενους».
Αυτό τονίζει, μιλώντας στο Patras Voice, η Φρόσω Ανδριοπούλου, η οποία επανεξελέγη πρόσφατα πρόεδρος του Σωματείου Φυλάκων Σχολικών Κτιρίων και Λοιπών Εργατοϋπαλλήλων του Δήμου Πατρέων.
Όπως επισημαίνει, «στόχος μας είναι να δυναμώσει η συμμετοχή, να γίνει το σωματείο πιο μαζικό και πιο ενεργό. Να μην είναι απλώς ένας φορέας εκπροσώπησης, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός αγώνα».
Συνέντευξη στον Διονύση Ζακυνθινό
Κυρία Ανδριοπούλου, συγχαρητήρια για την επανεκλογή σας. Ποιο μήνυμα πιστεύετε ότι έστειλαν οι εργαζόμενοι μέσα από αυτή;
Σας ευχαριστώ θερμά. Νομίζω ότι το μήνυμα είναι διπλό. Από τη μία υπάρχει εμπιστοσύνη στη συλλογική δουλειά που έχει γίνει μέχρι τώρα και στη συνέπεια του σωματείου. Από την άλλη, υπάρχει μια ξεκάθαρη ανάγκη να συνεχιστεί και να ενταθεί η προσπάθεια, γιατί τα προβλήματα όχι μόνο δεν έχουν λυθεί, αλλά σε πολλές περιπτώσεις έχουν οξυνθεί. Οι εργαζόμενοι δεν ψηφίζουν, θεωρώ, πρόσωπα. Ψηφίζουν κατεύθυνση. Ψήφισαν την ανάγκη για ένα σωματείο που να διεκδικεί, να παρεμβαίνει και να βρίσκεται δίπλα τους σε κάθε δυσκολία. Και για μας αυτό δεν είναι μόνο επιβεβαίωση, είναι ευθύνη να φανούμε αντάξιοι αυτής της εμπιστοσύνης.
Σήμερα ακούμε συχνά ότι η οικονομία αναπτύσσεται, όμως πολλοί εργαζόμενοι νιώθουν ότι δυσκολεύονται περισσότερο. Πώς το εξηγείτε αυτό;
Είναι φανερό ότι αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας. Από τη μία παρουσιάζεται μια εικόνα «ανάπτυξης» και από την άλλη οι εργαζόμενοι βιώνουν καθημερινά τη συρρίκνωση του εισοδήματός τους και την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής τους. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Σημαίνει ότι η ανάπτυξη αυτή δεν κατανέμεται δίκαια. Τα οφέλη συγκεντρώνονται στα χέρια των ολίγων, ενώ οι πολλοί καλούνται να προσαρμοστούν σε όλο και πιο δύσκολες συνθήκες και να σφίξουν όλο και περισσότερο το ζωνάρι. Αυτό δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο να το αποδεχτούμε, είναι καθαρά αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών.
Πόσο επηρεάζουν οι διεθνείς εξελίξεις τη ζωή των εργαζομένων στην Ελλάδα;
Την επηρεάζουν άμεσα, και συχνά με τρόπο που δεν γίνεται πάντα ορατός ή δεν γίνεται άμεσα. Οι γεωπολιτικές εντάσεις, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι οι οποίοι επιδιώκουν οικονομικές ανακατατάξεις μεταφέρονται πολύ γρήγορα στην καθημερινότητα των εργαζομένων. Είτε βρίσκονται κοντά στα γεγονότα είτε μακριά! Μέσα από αυξήσεις, διαρκή ανασφάλεια και πίεση στα εισοδήματα. Ειδικότερα όσο αφορά στην Ελλάδα, που είναι στενά συνδεδεμένη με διεθνείς συμμαχίες και οικονομικά κέντρα των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αναμενόμενο ότι αυτές οι επιπτώσεις θα είναι πιο έντονες! Το πρόβλημα σε όλο αυτό δυστυχώς, είναι ότι τελικά το κόστος μετακυλίεται ξανά στο λαό, στους εργαζόμενους.
Ποιες είναι οι βασικές επιδιώξεις του σωματείου σας το επόμενο διάστημα;
Το σωματείο μας έχει καθαρό προσανατολισμό. Σταθερή δουλειά, πλήρη δικαιώματα και αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής για όλους. Διεκδικούμε μόνιμη και σταθερή εργασία για όσους καλύπτουν πάγιες ανάγκες, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και προστασία απέναντι στην ακρίβεια που διαρκώς πιέζει τους εργαζόμενους.
Ταυτόχρονα, στόχος μας είναι να δυναμώσει η συμμετοχή, να γίνει το σωματείο πιο μαζικό και πιο ενεργό. Να μην είναι απλώς ένας φορέας εκπροσώπησης, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός αγώνα. Γιατί χωρίς ισχυρά σωματεία, οι εργαζόμενοι μένουν εκτεθειμένοι.
Αναφέρεστε συχνά στο θέμα των νέων που φεύγουν στο εξωτερικό. Σας αγγίζει και προσωπικά;
Με αγγίζει άμεσα. Ως μητέρα έχω ζήσει αυτό που ζουν χιλιάδες οικογένειες στη χώρα μας. Ο γιός μου αναγκάστηκε να φύγει στο εξωτερικό για να μπορέσει να δουλέψει και να ζήσει με αξιοπρέπεια! Κι αυτό δεν ήταν επιλογή ζωής, ήταν ανάγκη. Η κόρη μου, παρότι και αυτή σπούδασε, αναγκάστηκε να ακολουθήσει άλλον δρόμο από τις σπουδές της για να σταθεί επαγγελματικά. Αυτό είναι το πιο σκληρό κομμάτι της πραγματικότητας που βιώνουμε. Να μη μπορούν τα παιδιά μας να ζήσουν στον τόπο τους και να χτίσουν όπως επιθυμούν τις ζωές τους. Και αυτό δεν είναι προσωπική αποτυχία κανενός. Είναι η συλλογική αποτυχία μιας πολιτικής που δεν τους αφήνει χώρο. Και γι’ αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.
Αν έπρεπε να απευθυνθείτε ευθέως στους εργαζόμενους, τί θα τους λέγατε;
Να μη συνηθίσουμε σ’ αυτή τη ζωή! Να μη δεχτούμε ότι αυτό είναι το «μέχρι εδώ» μας! Η λογική της παραίτησης γίνεται το ισχυρότερο όπλο απέναντί μας! Κανείς μας μόνος του δεν μπορεί να αλλάξει την κατάσταση. Μαζί, όμως, μπορούμε! Με οργάνωση, συμμετοχή και αγώνα. Όχι περιστασιακά, αλλά σταθερά, συνειδητά.
Η Ιστορία μάς έχει διδάξει πώς τίποτα δεν μας χαρίστηκε ποτέ. Και τίποτα συνεπώς δεν πρόκειται να μας χαριστεί. Πολύ δε περισσότερο σήμερα που ο καπιταλισμός δείχνει το πιο σκληρό του πρόσωπο. Συνεπώς, η επιλογή είναι μπροστά μας. Ή θα προσαρμοστούμε σε μια μίζερη ζωή πού θα αποφασίζουν οι άλλοι πώς θα τη διαβούμε ή θα διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει!
