Μήπως πρέπει η Πολιτική Ηγεσία του Αθλητισμού να αλλάξει τον τρόπο κατανομής της φορολογίας του στοιχήματος, τουλάχιστον για τις επαρχιακές ομάδες;
Του Γιάννη Παπαγιαννόπουλου
Ο Ποσειδών Λουτρακίου απέσυρε την ομάδα ανδρών από το πρωτάθλημα της Α2 ανδρών χάντμπολ…
Πού βαδίζουμε;
Μετά το πέρας του α΄ γύρου της Α2 ανδρών χάντμπολ και το δυσάρεστο γεγονός της αποχώρησης από το πρωτάθλημα της Α2 ανδρών, αρχές του νέου έτους, πού βαδίζει το χάντμπολ της Πελοποννήσου;
Πριν αρκετά χρόνια η Κόρινθος ανέστειλε το τμήμα χάντμπολ.
Πριν 10 χρόνια η ΑΣΕ Ορμή Πάτρας, με 10 τίτλους γυναικών (πρωταθλημάτων και Κυπέλλου Ελλάδας), ανέστειλε τη λειτουργία της.
Πριν μερικά χρόνια ομάδες του Ναυπλίου (άνδρες – γυναίκες) και οι Ελπίδες Πάτρας (άνδρες) ανέστειλαν τη λειτουργία τους.
Πρόσφατα οι ομάδες του Αιγίου (άνδρες – γυναίκες) ανέστειλαν και αυτές τη λειτουργία τους.
Πέρσι, μετά από έξι χρόνια, η ανδρική ομάδα της Ακαδημίας των Σπορ Πάτρας υποβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική.
Φέτος, δειλά-δειλά, ο Πολυνίκης Ναυπλίου συμμετέχει στη Β΄ Εθνική ανδρών.
Στις μεγάλες εθνικές κατηγορίες, ο Διομήδης Άργους (άνδρες) και η Ακαδημία των Σπορ Πάτρας (γυναίκες) κρατούν το χάντμπολ σε υψηλό επίπεδο.
Φτάσαμε στο γεγονός ομάδες που είναι σε απόσταση 200 km από τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης να θεωρούνται παραμεθόριες, όχι μόνον στον «χάρτη» της χειροσφαίρισης, αλλά και στα υπόλοιπα αθλήματα.
Τα έξοδα είναι δυσβάσταχτα. Όλα τα πληρώνουν οι σύλλογοι:
Μετακινήσεις, διαιτησίες, κριτές, γιατρούς, ενοίκιο των γηπέδων της Γ.Γ.Α., που χτίστηκαν από τη φορολογία του Έλληνα πολίτη, και από το 2026, με τις νέες τιμές των «ειδικών εκτιμητών» της Γ.Γ.Α., έρχονται αυξήσεις έως και 400%.
Πού πάμε, αναλογίζεται κανείς; Πού οδηγούμε τη νεολαία μας; Σε ποια υγιή κοινωνία; Στα μαχαιρώματα, στον χουλιγκανισμό, στα ποτά και στα ξενύχτια;
Μετά τα πρόσφατα αποτελέσματα του e-kouros, ο αθλητισμός της χώρας έχει εγκλωβιστεί στα στενά όρια της Αθήνας/Αττικής και της Θεσσαλονίκης/Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε ποσοστό 62,11%, με το υπόλοιπο 37,89% να μοιράζεται στην επαρχία.
Πώς θα ανταπεξέλθουν τα σωματεία που είναι πέριξ των 200 km των δύο παραπάνω μεγάλων αστικών κέντρων; Κάθε μέρα και ένα επαρχιακό σωματείο αναστέλλει τη λειτουργία του.
Ποιος θα «σκύψει» στο πρόβλημα;
Οι Διοικήσεις των Αθλητικών Συλλόγων;
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση;
Οι Περιφέρειες;
Οι Ενώσεις / Τοπικές Επιτροπές και οι Ομοσπονδίες των Αθλημάτων ή η Πολιτική Ηγεσία του Αθλητισμού;
Είμαι ενεργά στον ερασιτεχνικό αθλητισμό από το 1976 ως αθλητής. Έχω ζήσει και με τις «παχιές αγελάδες των επιχορηγήσεων του αθλητισμού» και με τις σημερινές καταστάσεις, που καλείται ο κάθε παράγοντας να βάζει το χέρι (ως πότε…) στην τσέπη για να βγάλει χρήματα να προσφέρει…
Μήπως πρέπει η Πολιτική Ηγεσία του Αθλητισμού να αλλάξει τον τρόπο κατανομής της φορολογίας του στοιχήματος, τουλάχιστον για τις επαρχιακές ομάδες; Χρειάζονται εκατομμύρια ευρώ επιχορήγηση οι επαγγελματικοί σύλλογοι και ο «αιμοδότης» του ερασιτεχνικού αθλητισμού να αρκείται στα ψίχουλα της τάξεως των 1.000,00 – 1.500,00 ευρώ; Για ποιο κίνητρο να ασχοληθούν οι ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ της ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ;
Εάν δεν παρθούν γρήγορα δραστικά μέτρα, θα αργοπεθαίνουν τα επαρχιακά σωματεία και θα αφανιστούν.
Ο Γιάννης Παπαγιαννόπουλος είναι προπονητής Χάντμπολ.
