Η μπλε ποδιά που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Για ελάχιστους σχεδιαστές μόδας μπορείς να πεις ότι διείσδυσαν στην καθημερινότητα της μεταπολεμικής Ελλάδας στο βαθμό που το έκανε ο Γιάννης Τσεκλένης.
Ήταν αυτός (και μάλιστα Έλληνας) ο σχεδιαστής που κατάφερε να καινοτομήσει, κάνοντας (τη δική του) μόδα προσιτή στους πολλούς και ταυτίζοντας το όνομα του με την ποιότητα ακόμη και στα πιο απλά πράγματα, που δεν είχαν να κάνουν με τουαλέτες υψηλής ραπτικής και σικάτα ρούχα.
Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 η φίρμα TSEKLENIS είχε επεκταθεί στις στολές εργασίας, στις κάλτσες, στις βαλίτσες, ακόμη και σε μια σειρά από οικιακά προϊόντα, όπως τα λευκά είδη και τα υφάσματα διακόσμησης εσωτερικών χώρων και επίπλων.
Όμως, μια από τις πλέον εμβληματικές δημιουργίες του ήταν η σχολική ποδιά, αυτή που έγινε ο πόθος, το όνειρο, ενδεχομένως και το απωθημένο χιλιάδων κοριτσιών, την εποχή που επρόκειτο για το υποχρεωτικό ρούχο που φορούσαν για το σχολείο. Η εν λόγω καθιερωμένη (δια της παλαιάς νομοθεσίας αλλοτινών καιρών) φορεσιά, στο μυαλό των κοριτσιών είχε καταστεί δικαιολογημένα συνώνυμη ενός αναπόφευκτου καταναγκασμού.
Ο Τσεκλένης πέτυχε να την αποενοχοποιήσει, προσδίδοντας της μια απαράμιλλη κομψότητα, μια χάρη, και κάνοντας την ποδιά του κυριολεκτικά μόδα, όπως άλλωστε έκανε και με τις στολές των αεροσυνοδών της Ολυμπιακής.
Γονείς και γονείς πολιορκήθηκαν από τις κόρες τους με παρακάλια, κλάματα και φωνές, αντιμέτωποι με το επιτακτικό αίτημα να τούς την αγοράσουν. Και όταν τα κατάφερναν, καθώς η ποδιά του Τσεκλένη ήταν πολύ ακριβότερη από τις άλλες, ανυπομονούσαν να τη φορέσουν και να πάνε καμαρωτές καμαρωτές στο σχολείο. Δεν ήταν και λίγο για τα οικονομικά δεδομένα της εποχής.
Εάν οι περισσότερες σχολικές ποδιές κόστιζαν από 400 έως 700 δραχμές, μια ποδιά του Τσεκλένη κόστιζε τουλάχιστον 1.500 δραχμές, αγγίζοντας σε αρκετές περιπτώσεις το ένα τρίτο του βασικού μισθού εκείνων των χρόνων. Εξ ου και αντιμετωπιζόταν περίπου και σαν μια ένδειξη κοινωνικής καταξίωσης.
Για όλα, όμως, υπάρχει ένα τέλος. Η σχολική ποδιά καταργήθηκε πριν από 44 χρόνια, στις 6 Φεβρουαρίου 1982 από την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προς μεγάλη χαρά των μαθητριών, αλλά και προς ανακούφιση όσων γονέων πολιορκούνταν από τις κόρες τους κάθε Σεπτέμβριο για να πάρουν αυτήν της νέας συλλογής του μεγάλου σχεδιαστή. Άλλο να φοράς ό, τι θέλεις, κι άλλο να φοράς μια ποδιά, ακόμη κι αν αυτή ήταν η πιο γκλαμουράτη.
Ο Τσεκλένης βέβαια δεν το χάρηκε, γιατί έμεινε με κάμποσες χιλιάδες μέτρα μπλε υφάσματος αμανάτι. Αλλά θα συνέχιζε τη δημιουργική του πορεία, έστω και με το ένα χέρι, ενώ πολλά από τα κοριτσόπουλα που φόρεσαν την ποδιά του, ώριμες γυναίκες πια, την έχουν φυλάξει στη ντουλάπα τους σαν το ανεκτίμητο ενθύμιο μιας νοσταλγικής νιότης.