Η παραλιακή Πάτρα που δεν έγινε: όνειρα, επενδύσεις και χαμένες ευκαιρίες ανάμεσα σε λιμάνι, ξενοδοχεία και αναπλάσεις.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Ο αείμνηστος Θεόδωρος Άννινος είχε ως όραμα του η Πάτρα να αποκτήσει αεροδρόμιο. Με μια πινακίδα που είχε τοποθετηθεί στην Ακτή Δυμαίων, το οριοθετούσε στη νότια πλευρά της πόλης.
Ακολούθως, ο Ανδρέας Καράβολας εκτιμούσε ότι προς τα εκεί θα έπρεπε να μετατοπιστεί το αναπτυξιακό βάρος μας, έχοντας ως δεδομένο τη λειτουργία του νέου λιμανιού.
Και ο Ευάγγελος Φλωράτος, ήθελε στο εγκαταλελειμμένο κτιριακό συγκρότημα της Χαρτοποιίας Λαδόπουλου να γίνει ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων.
Ο ένας μετά τον άλλο οι δήμαρχοι της αχαϊκής πρωτεύουσας κοιτούσαν, ανέκαθεν, στα νότια της Πάτρας. Έβλεπαν, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, στη συγκεκριμένη περιοχή τον προνομιακό χώρο για την πραγματοποίηση επενδύσεων αναπτυξιακού σκοπού.
Το αεροδρόμιο δεν έγινε ποτέ, αλλά το (νέο) λιμάνι υπάρχει και είναι το μεγαλύτερο ατού μας, άλλο αν δεν το έχουμε πολυπάρει χαμπάρι.
Ας προσπαθήσουμε τώρα να φανταστούμε αυτά που θα μπορούσαν να γίνουν, αλλά δεν έγιναν. Με το λιμάνι σε πλήρη λειτουργία, σκεφτείτε να είχε ευοδωθεί το σχέδιο του Φλωράτου και η πόλη να είχε αποκτήσει στου Λαδόπουλου μια πεντάστερη πολυτελή ξενοδοχειακή μονάδα, που ακόμη δεν διαθέτει.
Παράλληλα, φανταστείτε η παραλιακή περιοχή που εκτείνεται από το λιμάνι μέχρι και τα Βραχναίικα να είχε αναπλαστεί, με μπόλικο πράσινο, πάρκα, παιδικές χαρές, αθλητικές εγκαταστάσεις και ήπιες δράσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρα.
Με φόντο το καταπληκτικό (και αδικημένο από εμάς τους ίδιους) ηλιοβασίλεμα μας, αυτή θα μπορούσε να αποτελεί μια «γέφυρα» προς την παραλία των Βραχναιίκων, όπου ούτως ή άλλως καταφεύγουμε τα καλοκαίρια για καφέ, φαγητό ή ποτό.
Μιλάμε κι εδώ για ένα παραλιακό μέτωπο, του οποίου, ωστόσο, την κυριότητα και την ανάπλαση δεν διεκδικήσαμε, ίσως επειδή μέχρι πριν από μερικά χρόνια η δικαιοδοσία επ’ αυτού ήταν κατακερματισμένη, μοιρασμένη σε πρώην κοινότητες και πρώην δήμους.
Το αποκαρδιωτικό αποτέλεσμα είναι ένα μέρος – «φιλέτο» να βιώνει σήμερα την εγκατάλειψη και κάποιοι φοίνικες που φύτεψε ο πρώην Δήμος Παραλίας να υπενθυμίζουν (τουλάχιστον σε όσους έχουν το ελάττωμα να οραματίζονται) ότι θα μπορούσε να είναι κάτι σαν την πατρινή Ριβιέρα.
Βέβαια, όλα όσα περιγράψαμε, ως τη διαμόρφωση ενός ιδανικού περιβάλλοντος που θα μπορούσαμε να έχουμε, θα προϋπόθεταν την αρμονική σύμπραξη του δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα.
Αυτή που επ’ ουδενί δέχεται η σημερινή δημοτική αρχή, εμμένοντας στις γνωστές, ξεπερασμένες ιδεοληψίες της, που «δαιμονοποιούν» τη συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων σε οποιαδήποτε οικονομική δραστηριότητα που στοχεύει στο κοινό συμφέρον.
Πάλι καλά που η «Λαϊκή Συσπείρωση» δεν ήταν στα δημοτικά πράγματα όταν τέθηκε το θέμα της δημιουργίας του πολυχώρου ψυχαγωγίας «VESO MARE». Εξυπακούεται ότι θα είχε επιχειρήσει να βάλει φραγμό στη λειτουργία του και πιθανότατα αυτός δεν θα υπήρχε σήμερα, ενώ θα ζοριζόμασταν ακόμη και να παρακολουθήσουμε μια κινηματογραφική ταινία.
