Θα πρέπει να αρχίσουμε να εξετάζουμε σοβαρά τη δημιουργία και τη λειτουργία στεγασμένων λαϊκών αγορών, σε μόνιμη βάση, και όχι πάντως σε κεντρικούς δρόμους.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Τα ψώνια στη λαϊκή αγορά είναι μια πραγματική απόλαυση που χρωματίζει την πεζή καθημερινότητα. Οι στεντόρειες φωνές των πωλητών, οι γεμάτοι με τα φρέσκα λαχανικά πάγκοι, ο κόσμος που πάει και έρχεται, το ξεπούλημα της τελευταίας στιγμής, όλα, μα όλα, συνθέτουν ένα γραφικό σκηνικό.
Μήπως, όμως, πρέπει κάποια στιγμή να το εγκαταλείψουμε, ακόμη κι αν μας λείψει, ακόμη κι αν το νοσταλγήσουμε στο μέλλον;
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, σπεύδω να διευκρινίσω ότι ψωνίζω συχνά στη λαϊκή αγορά, όπως κάνουν χιλιάδες συμπολίτες.
Μόνο που θεωρώ ότι η εκ περιτροπής λειτουργία λαϊκών αγορών σε κεντρικούς δρόμους της Πάτρας είναι πλέον αναχρονιστική. Έρχεται κυριολεκτικά από μια άλλη εποχή, από μια διαφορετική Πάτρα, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή.
Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και η ύπαρξη των λαϊκών αγορών στον κεντρικό πολεοδομικό ιστό επιβαρύνει σημαντικά τη λειτουργία της πόλης, ενώ έχει κι ένα υπολογίσιμο (μήπως είναι πλέον και δυσβάστακτο;) οικονομικό κόστος.
Αλήθεια, έχει υπολογιστεί με ακρίβεια, πόσα χρήματα και πόσες εργατοώρες απαιτούνται για τον καθαρισμό από τον δήμο των περιοχών όπου διεξάγονται οι λαϊκές αγορές, μετά από το τέλος της λειτουργίας τους;
Στον αντίποδα, λοιπόν, πιστεύω ότι θα πρέπει να αρχίσουμε να εξετάζουμε σοβαρά τη δημιουργία και τη λειτουργία στεγασμένων λαϊκών αγορών, σε μόνιμη βάση, και όχι πάντως σε κεντρικούς δρόμους.
Γιατί να μην υπάρχουν, φερ’ ειπείν, μόνιμες στεγασμένες λαϊκές αγορές στα δύο άκρα της Πάτρας, όπως ήθελε κάνει ως δήμαρχος ο Ευάγγελος Φλωράτος;
Και η λειτουργία της πόλης δεν θα επιβαρυνόταν, αλλά και όσοι δραστηριοποιούνται σ’ αυτές δεν θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με το κρύο και το αγιάζι, με τις βροχές και με τον ήλιο. Θα δούλευαν σε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες, και με βασικές υποδομές που σήμερα δεν υπάρχουν στις υπαίθριες λαϊκές αγορές, όπως για παράδειγμα την ύπαρξη τουαλετών για τη σωματική ανάγκη τόσο των πωλητών όσο και του κόσμου που ψωνίζει σ’ αυτές. Μιλάμε για τα πλέον αυτονόητα πράγματα. Ή μήπως δεν τα βλέπουν όλοι ως αυτονόητα;
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αισιοδοξώ ότι κάποια στιγμή, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες, θα αρχίσουμε να βλέπουμε ως πόλη «ζεστά» αυτήν την προοπτική, από την οποία θα κερδίσουν όλοι και δεν θα χάσει κανένας. Κυρίως, η Πάτρα.
Είτε συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις προαναφερόμενες διαπιστώσεις, αυτές διατυπώνονται με αφορμή το πανελλαδικό «λουκέτο» στις λαϊκές αγορές. Πλείστα είναι τα αιτήματα που τίθενται, αλλά δεν περιλαμβάνουν κι αυτό της παύσης της λειτουργίας τους με τους όρους του περασμένου αιώνα.
