Παροξυσμός με τη δήλωση του Αχαιού τραγουδιστή πριν από τη συνέντευξη που θα προβληθεί στο “Πρωινό” της Δευτέρας.
Της Νικόλ Μακρή
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στην ελληνική ποπ κουλτούρα που, χωρίς να το προσπαθούν ιδιαίτερα, καταλήγουν να γίνονται καθρέφτες της εποχής. Ο Νίκος Οικονομόπουλος είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Όχι επειδή κάθε του κουβέντα είναι αποκάλυψη ούτε επειδή ανατρέπει τις ισορροπίες, αλλά επειδή κάπως πάντα δημιουργείται ένας μικρός χαμός γύρω από ό,τι πει. Το ίδιο έγινε και τώρα με όσα είπε για την πίστη του και το ότι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι, όπως το έθεσε, η αιώνια ζωή.
Το ελληνικό ίντερνετ, όπως πάντα, πήρε φωτιά. Μερικοί τον τρόλαραν, άλλοι θύμωσαν, κάποιοι επανέφεραν παλιότερες δηλώσεις του για τα φύλα. Και κάπου ανάμεσα σε όλο αυτό το χοντροκομμένο θόρυβο χάθηκε το πιο ουσιαστικό κομμάτι της ιστορίας…το τι σημαίνει να μιλάς ανοιχτά για την πίστη σου σε μια χώρα που λέει ότι είναι βαθιά θρησκευόμενη, αλλά ταυτόχρονα δεν αντέχει να ακούσει κανέναν να το εκφράζει δημοσίως χωρίς να τον κοροϊδέψει.
Ο Οικονομόπουλος πάντως στη συνέντευξη έβγαλε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Μια σιγουριά που δεν ένιωθες ότι ήταν επιτηδευμένη. Έλεγε ότι δεν τον νοιάζει η κριτική, ότι έχει βρει κάτι που τον γεμίζει και, όσο κι αν ακούγεται απλό, σήμερα δεν είναι. Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τον λόγο μας για να μη φανεί κάπου ότι ξεφεύγουμε. Να μη δυσαρεστήσουμε. Να μη γίνει παρεξήγηση. Εκείνος απλά μίλησε όπως ένιωσε.
Μπορεί η εύκολη ανάγνωση να είναι ότι ήθελε να προκαλέσει συζήτηση. Αλλά εγώ το είδα αλλιώς. Μου φάνηκε σαν ένας άνθρωπος που ήθελε να μοιραστεί κάτι πραγματικά δικό του. Και δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με κάθε άποψή του για να το αναγνωρίσει αυτό.
Είναι παράξενο πάντως πόσο επιλεκτικοί είμαστε ως κοινωνία. Μιλάμε συνέχεια για αυτογνωσία, για αναζητήσεις, για ενέργειες, για συμπαντικές συνδέσεις, για ό,τι νέο εμφανίζεται στις τάσεις. Αλλά όταν κάποιος μιλάει για πίστη, ξαφνικά γίνεται περίεργος, ξεπερασμένος ή ακόμα και αστείος. Σαν να είμαστε ανοιχτοί σε όλα, εκτός από αυτό που μοιάζει παραδοσιακό ή βαθύτερο.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο δεν είναι αν έχει δίκιο ή άδικο ο Οικονομόπουλος. Είναι το πώς αντιδρούμε όλοι εμείς. Το πόσο δύσκολο μας είναι να δεχτούμε ότι κάποιος μπορεί να έχει διαφορετικές προτεραιότητες. Το πόσο εύκολα κοροϊδεύουμε κάτι που δεν καταλαβαίνουμε. Και το πόσο μας ενοχλεί οτιδήποτε ξεφεύγει από τα όρια του «λογικού» που έχουμε χτίσει εδώ και χρόνια.
Στο τέλος υπάρχει και το θέμα της δημόσιας εικόνας. Θέλουμε οι επώνυμοι άνθρωποι να είναι αληθινοί, αλλά μόνο μέχρι ενός σημείου. Τους επιτρέπουμε να μιλούν για τα πάντα εκτός από ό,τι μας ταράζει. Λατρεύουμε την αυθεντικότητα, αρκεί να μην μας ξεβολεύει!
Κι όμως, σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει μια δόση θάρρους. Δεν είναι εύκολο να βγεις δημόσια και να πεις ότι αυτό που σε νοιάζει δεν είναι η επιτυχία, αλλά κάτι πιο μεγάλο. Δεν είναι απλό να δηλώσεις ότι δεν φοβάσαι το κράξιμο σε μια χώρα όπου ο καθένας έχει γνώμη για όλους. Θέλει δύναμη να πας κόντρα στην εικόνα που σε ανέδειξε.
Δεν χρειάζεται καν να συμφωνούμε μαζί του για να δούμε την ουσία. Πίσω από αυτά που είπε υπάρχει μια ανησυχία που κατά βάθος την κουβαλάμε όλοι. Τι αξία έχουν όλα αυτά που κυνηγάμε καθημερινά όταν αναρωτηθείς αν υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από αυτά που ζούμε τώρα…
Ίσως αυτό ήταν που ενόχλησε περισσότερο. Όχι το ότι πιστεύει. Αλλά το ότι μας θύμισε πως όσο κι αν θέλουμε να παριστάνουμε τους κυνικούς όλοι έχουμε εκείνα τα μεγάλα, βαθιά ερωτήματα που δεν χωράνε ούτε σε αναρτήσεις ούτε σε ειρωνικά σχόλια.-
