Ο χιονάνθρωπος συμβολίζει με γλαφυρό τρόπο τον εφήμερο χαρακτήρα της δικής μας οντότητας. Είναι κι αυτός προσωρινός.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Πολλές περιοχές της χώρας ντύθηκαν τα τελευταία 24ωρα στα λευκά. Αν μη τι άλλο, εμείς που δεν είμαστε συνηθισμένοι στα χιόνια, τις ζηλεύουμε. Και ας προκαλούνται από τις χιονοπτώσεις, κατά τόπους, σοβαρά προβλήματα.
Ανυπομονούμε, λοιπόν, να γίνει και η Πάτρα το επίκεντρο μιας χιονόπτωσης, γιατί αυτό δεν συμβαίνει συχνά. Μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού οι φορές που χιόνισε τις τελευταίες δεκαετίες στην αχαϊκή πρωτεύουσα. Ακόμη κι δεν «το έστρωσε» και απλώς το «πασπάλισε», όπως συνηθίζουμε να λέμε. Εάν θυμόμαστε καλά, μια τρόπον τινά κανονική χιονόπτωση σημειώθηκε ένα βράδυ Τσικνοπέμπτης, πριν από καμιά εικοσαετία, που μας χαροποίησε ιδιαίτερα.
Βλέπεις, αυτό που για ηπειρωτικές περιοχές και ιδιαίτερα τη Βόρεια Ελλάδα είναι… βάσανο, για εμάς είναι ένα σπάνιο «δώρο», εφόσον έτσι το προσλαμβάνουμε.
Από τις πρώτες νιφάδες που θα πέσουν (όταν πέσουν) στους περισσότερους θα προκληθεί μια ψυχική ευφορία που δεν επιφέρει άλλο καιρικό φαινόμενο στα μέρη μας. Όσο για τα παιδιά, εκτός από το αίσθημα της χαράς, το χιόνι θα τούς προσφέρει μια ευκαιρία για ένα διαφορετικό παιχνίδι. Όχι βέβαια και ότι οι μεγάλοι θα πάνε πίσω.
Πριν από τον χιονοπόλεμο, μετά απ’ αυτόν ή κατά τη διάρκεια του, κάπου, θα εμφανιστεί και ένας χιονάνθρωπος. Θα φτιαχτεί με ιδιαίτερο μεράκι, δεν θα του λείπει ενδεχομένως τίποτα, ούτε ο καθιερωμένος σκούφος.
Όμως, ο χιονάνθρωπος δεν θα στέκει για πολύ αγέρωχος στη θέση του. Μετά από κάποια ώρα θα αρχίσει σταδιακά να λιώνει, να συρρικνώνεται, μέχρι που θα πάψει να υφίσταται. Ξέρουμε εκ των προτέρων ότι αυτό θα συμβεί, αλλά η συγκεκριμένη νομοτελειακή εξέλιξη δεν μας αποτρέπει από τη δημιουργία του. Θέλαμε να τον φτιάξουμε, εν γνώσει μας ότι σύντομα θα «πεθάνει».
Αν το καλοσκεφτούμε, θα συνειδητοποιήσουμε ότι ο χιονάνθρωπος συμβολίζει με γλαφυρό τρόπο τον εφήμερο χαρακτήρα της δικής μας οντότητας. Είναι κι αυτός προσωρινός. «Γεννήθηκε» επειδή το θέλησαν άλλοι, όπως κι εμείς γεννηθήκαμε εφόσον οι γονείς μας μάς έφεραν συνειδητά στη ζωή.
Την ευτυχία της γέννησης θα διαδεχθεί ένας μακρύς ή βραχύς βίος και μετά θα επέλθει η θλίψη του αναπόφευκτου τέλους. Έτσι συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει.
Ωστόσο, η ζωή και ο θάνατος είναι αλληλένδετες έννοιες. Δεν υπάρχει η ζωή χωρίς τον θάνατο, όπως και το αντίστροφο. Απαραίτητη προϋπόθεση του ενός είναι η ύπαρξη του άλλου.
Εάν κι εφόσον το συνειδητοποιήσουμε αυτό, ίσως γίνουμε καλύτεροι και ως άνθρωποι, αντιμετωπίζοντας και πιο αποτελεσματικά τα προβλήματα που μας ταλανίζουν στην καθημερινότητα μας…
