Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερα επικοινωνιακά τεχνάσματα. Έχει ανάγκη από ευθύνη. Έχει ανάγκη από πρόληψη.
Της Τζοάννας Γιαννοπούλου
Κάποιοι δεν έχασαν απλώς ένα σπίτι.
Έχασαν τη μυρωδιά της αυλής τους μετά τη βροχή. Έχασαν το δέντρο που φύτεψε ο παππούς τους. Έχασαν τις φωτογραφίες που δεν πρόλαβαν να πάρουν. Έχασαν το παιδικό δωμάτιο που μεγάλωσαν. Έχασαν το τραπέζι όπου μαζευόταν μια ολόκληρη οικογένεια κάθε Κυριακή.
Και μέσα σε λίγα λεπτά, όλα έγιναν στάχτη.
Άνθρωποι να στέκονται με δάκρυα στα μάτια και να κοιτούν τον καπνό να καταπίνει μια ολόκληρη ζωή. Ζώα να τρέχουν πανικόβλητα, χωρίς καμία διέξοδο. Κάποια δεν πρόλαβαν ποτέ. Άνθρωποι να βγαίνουν από τα σπίτια τους με άδεια χέρια, γιατί όταν η φωτιά έρχεται, δεν σου αφήνει χρόνο να διαλέξεις τι θα σώσεις. Σου παίρνει τα πάντα.
Και τότε έρχεται η πιο δύσκολη ερώτηση.
Πόσες από αυτές τις τραγωδίες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί;
Σύμφωνα με στοιχεία που ήρθαν στο φως μετά την αντιπυρική περίοδο του 2025, σημαντικός αριθμός μεγάλων πυρκαγιών αποδίδεται σε βλάβες ή αστοχίες του δικτύου ηλεκτροδότησης. Δεν ήταν όλες. Δεν ήταν οι μισές. Ήταν όμως αρκετές ώστε να σημάνουν συναγερμό. Από τις 41 μεγάλες πυρκαγιές που εξετάστηκαν, οι 15 φέρεται να συνδέονται με το ηλεκτρικό δίκτυο.
Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά γιατί.
Γιατί, ενώ υπήρχαν ευρωπαϊκά κονδύλια για την υπογειοποίηση ή την ασφαλέστερη θωράκιση τμημάτων του δικτύου σε περιοχές υψηλού κινδύνου, οι παρεμβάσεις προχώρησαν με ρυθμούς που δεν ανταποκρίνονται στην κρισιμότητα του προβλήματος; Γιατί κάθε καλοκαίρι μιλάμε για πρωτόγνωρες συνθήκες, αλλά όχι για πρωτόγνωρη πρόληψη; Γιατί επενδύουμε περισσότερο στην κατάσβεση παρά στην αποτροπή;
Θέλουμε να λεγόμαστε Ευρώπη.
Ευρώπη όμως δεν είναι μόνο τα λογότυπα στα προγράμματα και οι κορδέλες στις ανακοινώσεις.
Είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Είναι η προστασία του φυσικού πλούτου.
Είναι η πρόληψη πριν από την καταστροφή.
Τι είδους Ευρώπη είμαστε όταν κάθε καλοκαίρι μετράμε καμένα σπίτια, νεκρά ζώα, χαμένες περιουσίες και ανθρώπους που ξεκινούν τη ζωή τους από το μηδέν;
Τι είδους κράτος είμαστε όταν η πρόληψη μοιάζει πάντα να έρχεται… μετά την καταστροφή;
Και μέσα σε όλο αυτό, κυκλοφορούν πληροφορίες ότι οι τουριστικές επιχειρήσεις που επλήγησαν από τις φωτιές στην περιοχή του Πόρτο Γερμενού ενδέχεται να ενισχυθούν μέσω ενός προγράμματος που αποκαλείται ήδη ειρωνικά «Γερμανό Pass». Αν αυτό επιβεβαιωθεί, η ειρωνεία θα είναι αβάσταχτη. Ένας τόπος που έγινε στάχτη να προσπαθεί να αναστηθεί με ακόμη ένα «pass», λες και η απώλεια μιας ζωής, ενός σπιτιού ή μιας ολόκληρης κοινότητας αποζημιώνεται με ένα κουπόνι.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερα επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Έχει ανάγκη από ευθύνη. Έχει ανάγκη από πρόληψη.
Έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα βλέπουν το δάσος πριν γίνει στάχτη και όχι τις κάμερες αφού καεί.
Μπορεί εσένα να μην κάηκε το σπίτι σου… κάηκε όμως η χώρα σου. Θυμήσου το.
