Το Πατρινό Καρναβάλι δεν είναι μόνο παρελάσεις. Είναι και πολιτισμός.
Το Πατρινό Καρναβάλι ξεκινά και φέτος, όπως κάθε χρόνο, το Σάββατο 17 Ιανουαρίου. Και για εμάς τους Πατρινούς, αυτούς που το ζούμε από μέσα δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι ένα συναίσθημα που ξυπνά, μια πόλη που αλλάζει ρυθμό, μια καρδιά που αρχίζει να χτυπά πιο δυνατά.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να επισκεφθεί κανείς το Πατρινό Καρναβάλι. Θεωρείται το μεγαλύτερο και πιο οργανωμένο καρναβάλι της Ελλάδας και δικαίως συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία της Ευρώπης.
Ο Κρυμμένος Θησαυρός, τα Μπουρμπούλια, οι Μεγάλες Παρελάσεις, οι χιλιάδες συμμετέχοντες, η ενέργεια που πλημμυρίζει τους δρόμους. Και φυσικά, το Καρναβάλι των Μικρών, που φέτος κορυφώνεται την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026, με κεντρικό μήνυμα την προστασία του περιβάλλοντος.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η φετινή επιλογή να δοθεί έμφαση στην ενεργή συμμετοχή ανθρώπων από διαφορετικά κοινωνικά και πολιτιστικά υπόβαθρα, καθώς και στη διασφάλιση της προσβασιμότητας για άτομα με αναπηρίες.
Γιατί το καρναβάλι, για να είναι αληθινό, πρέπει να χωράει τους πάντες.
Όμως, ας μιλήσουμε και λίγο πιο ειλικρινά.
Τι γίνεται με εμάς που ζούμε το Πατρινό Καρναβάλι ξανά και ξανά;
Υπάρχουν νέα πράγματα, νέα δρώμενα; Γιατί ακούμε όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια ότι το καρναβάλι είναι παρωχημένο; Θα είναι φέτος κάτι διαφορετικό; Ένα καρναβάλι πιο σύγχρονο, πιο τολμηρό, πιο φροντισμένο;
Θα θέλαμε, ναι, μια Α ποιότητα στις στολές.
Περισσότερη φαντασία, περισσότερο σχεδιασμό, λιγότερη προχειρότητα.
Θα θέλαμε μια οργανωμένη παρέλαση, με χορευτικά δρώμενα από τους ίδιους τους συμμετέχοντες, χωρίς «κοιλιές», χωρίς κενά που κουράζουν και καθυστερούν.
Θα θέλαμε αυστηρό έλεγχο στην παροχή αλκοόλ στα παιδιά. Γιατί το καρναβάλι είναι γιορτή, όχι άλλοθι.
Το Πατρινό Καρναβάλι δεν είναι μόνο παρελάσεις. Είναι και πολιτισμός. Περιοδικές θεματικές εκθέσεις, συναυλίες από μικρές καλλιτεχνικές μουσικές ομάδες, σεμινάρια κατασκευής καρναβαλικών αξεσουάρ, σάτιρα, θέατρο και καρναβαλική έκφραση. Φέτος μάλιστα, το Πανεπιστήμιο Πατρών αξιοποιεί τα εργαστήρια και την τεχνογνωσία του για την ανάπτυξη καινοτόμων τεχνολογιών στις καρναβαλικές κατασκευές, ανοίγοντας νέους δρόμους καλλιτεχνικής έκφρασης. Αυτό είναι ένα βήμα μπροστά. Και το χρειαζόμαστε.
Προσωπικά, συμμετέχω στο Πατρινό Καρναβάλι από τότε που οι δικοί μου με έπαιρναν στις παρελάσεις με το καρότσι. Έχω αναμνήσεις αμέτρητες. Έχω γελάσει, έχω χορέψει, έχω διασκεδάσει όσο λίγες φορές στη ζωή μου. Το καρναβάλι είναι κομμάτι της ταυτότητάς μου. Όμως θα ήθελα να το πάμε ένα βήμα παρακάτω. Με νέα πράγματα, με νέους συμμετέχοντες, με όραμα. Όχι «αρπαχτές». Όχι πολυάριθμα γκρουπ με στολές-σκουπίδια. Θέλω ικανούς ανθρώπους που να στήσουν ένα καρναβάλι όμορφο, με κουλτούρα, με αισθητική, με σχέδιο.
Βαρέθηκα τα σατέν πρόχειρα ραμμένα ρούχα. Βαρέθηκα τα γατάκια, τα σκυλάκια και τις κούκλες Barbie. Ελπίζω σε κάτι πιο πρωτοποριακό, πιο γενναίο, πιο σύγχρονο. Σε ένα καρναβάλι που να μας κάνει περήφανους, όχι μόνο χαρούμενους.
Να γεμίσει τα στενά με γέλια, τα μπαλκόνια με μουσικές, τις πλατείες με χρώμα. Να ενώσει γενιές από τα καρότσια των παιδιών μέχρι τα κουρασμένα αλλά γεμάτα μνήμες μάτια των μεγαλύτερων.
Να μην είναι απλώς μια διοργάνωση, αλλά μια υπόσχεση ότι αυτή η πόλη μπορεί ακόμη να χαμογελά, να δημιουργεί, να ονειρεύεται.
Κι εγώ, σαν παιδί αυτού του καρναβαλιού, που μεγάλωσα μέσα σε στολές, σε κομφετί κολλημένα στα μαλλιά και σε μουσικές που αντηχούσαν μέχρι νωρίς το άλλο πρωί, θέλω να πιστεύω πως τίποτα από όλα αυτά δεν χάθηκε. Πως κάπου βαθιά, κάτω από τη συνήθεια, υπάρχει ακόμη εκείνη η σπίθα που μας έκανε να κατεβαίνουμε στους δρόμους με την καρδιά ανοιχτή.
Γιατί για εμάς δεν είναι απλώς μια γιορτή.
Είναι μνήμη. Είναι οι φίλοι που γνωρίσαμε στους δρόμους, τα βράδια που δεν θέλαμε να τελειώσουν, οι στιγμές που νιώσαμε όλοι ίσοι, όλοι ελεύθεροι.
Κι αν κάτι εύχομαι φέτος, είναι αυτό: να μας αγκαλιάσει ξανά όπως τότε που ήμασταν παιδιά.
