Το νέο ωράριο της επιβίωσης.
Της Τζοάννας Γιαννοπούλου
Κάποτε παίζαμε με μαργαρίτες. «Μ’ αγαπάει, δεν μ’ αγαπάει».
Σήμερα μπορούμε να παίξουμε κάτι πιο επίκαιρο: οκτάωρο, δεκατριάωρο.
Η Πρωτομαγιά είναι, λέει, ημέρα των εργατών. Ημέρα αφιερωμένη σε εκείνους που κάποτε βγήκαν στον δρόμο για να διεκδικήσουν το αυτονόητο: 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση, 8 ώρες ύπνο.
Και κάπως έτσι, το 2026, το παιχνίδι άλλαξε.
Μαδάς τη μαργαρίτα και δεν σκέφτεσαι πια αν σε αγαπάνε. Σκέφτεσαι αν προλαβαίνεις να ζήσεις.
Και πάντα, με έναν περίεργο τρόπο, καταλήγει στο ίδιο πέταλο… 13 ώρες δουλειά.
Αλλά μην είμαστε και αχάριστοι. Έχουμε άνοιξη. Έχουμε λουλούδια. Έχουμε και μια μέρα για να τα γιορτάσουμε.
Αρκεί να βρούμε χρόνο.
Ανάμεσα στην πρώτη δουλειά, τη δεύτερη δουλειά και την προσπάθεια να θυμηθούμε πώς είναι να μην είσαι κουρασμένος.
Και κάπου εκεί, αν προσέξεις λίγο… δεν είναι μόνο η μέση σου που τρίζει. Είναι τα κόκκαλα εκείνων που κάποτε φώναζαν και πάλεψαν για το οκτάωρο.
Αλλά εντάξει, μωρέ… περασμένα, ξεχασμένα.
Έχουμε εξέλιξη τώρα. Δεκατρείς ώρες. Νόμιμα. Κανονικά. Ευρωπαϊκά πράγματα.
Μην είμαστε και υπερβολικοί.
Τώρα έχουμε πρόοδο. Νόμιμα 13 ώρες. Με ευρωπαϊκή σφραγίδα.
Με αυτούς τους μισθούς, παιδάκι μου, δεν φτάνει μία δουλειά. Οπότε είπαν… ας το κάνουμε και επίσημο.
Αφού έτσι κι αλλιώς ο κόσμος έτρεχε από εδώ κι από εκεί για να τα βγάλει πέρα, τουλάχιστον τώρα θα ξέρουν… οπότε και θα τον φορολογήσουν.
Γιατί όταν η εκμετάλλευση είναι νόμιμη, δεν είναι εκμετάλλευση. Είναι… ευκαιρία.
Να πούμε, οι αχάριστοι, κι ένα «ευχαριστώ».
Γιατί όταν δουλεύεις παραπάνω, σημαίνει ότι αντέχεις. Όταν αντέχεις, σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι και πολλά.
Και κάπως έτσι, σε μια χώρα που ήδη δουλεύει πιο πολύ απ’ όλους και ζει λιγότερο απ’ όσο θα ήθελε, γιορτάζουμε την Πρωτομαγιά.
Με λουλούδια.
Οπότε ναι. Μάζεψε λουλούδια. Φτιάξε ένα στεφάνι.
Και αν δεν προλάβεις… μην αγχώνεσαι.
Θα τα δεις αύριο. Στον δρόμο για τη δουλειά.
