Η Βασίλισσα του Πατρινού Καρναβαλιού 2026 σε πρώτο πρόσωπο, στο Patras Voice
Συνέντευξη στη Νικόλ Μακρή
Η Πάτρα ξέρει από βασίλισσες-πως είναι δυνατόν άλλωστε.
Κι αυτό σημαίνει ότι έχει μάθει να μη στέκεται στον τίτλο, αλλά σε ό,τι τον γεμίζει. Να παρατηρεί πότε μια παρουσία είναι απλώς σωστή και πότε είναι αληθινή. Πότε κάποια περνά από τη γιορτή και πότε κινείται μέσα της με φυσικότητα.
Η Μαρίζα Φλωράτου, η φετινή Βασίλισσα του Καρναβαλιού, δεν χρειάζεται να διεκδικήσει τον χώρο της. Τον έχει ήδη. Όχι επειδή υψώνεται, αλλά επειδή στέκεται σωστά. Κυκλοφορεί μέσα στην πόλη, μέσα στη ροή του καρναβαλιού, χωρίς απόσταση από τον κόσμο και χωρίς την ανάγκη να επιβεβαιώσει τον ρόλο της. Παρατηρεί, συμμετέχει, ακούει. Κι αυτό είναι πάντα πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται.
Η κουβέντα μαζί της δεν εγκλωβίζεται στην εικόνα. Δεν μένει στο στέμμα, στο φόρεμα ή στο στιγμιότυπο. Πηγαίνει στον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο, στην έκθεση που δεν φοβίζει, στην αγάπη που επιστρέφεται, στη δουλειά που δεν φαίνεται αλλά κρατά όρθια μια γιορτή που για την Πάτρα είναι κάτι πολύ περισσότερο από γεγονός.
Σε μια εποχή όπου όλα κρίνονται γρήγορα και εξαντλούνται ακόμη γρηγορότερα, η ίδια δείχνει να επιλέγει κάτι πιο ουσιαστικό να είναι παρούσα χωρίς να κατασκευάζει αφήγημα γύρω από τον εαυτό της. Και σε μια πόλη που ξέρει από βασίλισσες, αυτό δεν χρειάζεται εξήγηση.
H Μαρίζα Φλωράτου μιλά για τον ρόλο, τη διαδρομή και όσα δεν φαίνονται από τη σκηνή, στο Patras Voice…
Πώς έμαθες ότι θα είσαι η Βασίλισσα του Πατρινού Καρναβαλιού 2026 και ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη, χωρίς φίλτρο;
Ήταν πρωί, γύρω στις 10 παρά, και λίγη ώρα νωρίτερα είχα ξυπνήσει. Όταν είδα το τηλέφωνο να χτυπάει, υποψιάστηκα τι θα ακολουθούσε. Για την ακρίβεια, ένιωθα σίγουρη — ή, τουλάχιστον, ήθελα να νιώθω έτσι — ότι με καλούσαν για να μου ανακοινώσουν πως θα είμαι η Βασίλισσα. Είχα ήδη «χτίσει» μέσα μου όλο το σενάριο, πριν καν σηκώσω το κινητό. Όσο χτυπούσε, πρόλαβα από τη μία να αγχωθώ και από την άλλη να μην πιστεύω τι συμβαίνει, πριν καν… συμβεί.
Όταν το σήκωσα, επιβεβαιώθηκα. «Καλημέρα, Μαρίζα, σε καλούμε για να σου ανακοινώσουμε ότι είσαι η Βασίλισσα του Πατρινού Καρναβαλιού για το 2026», ήταν τα πρώτα λόγια που άκουσα. Χαμογέλασα αμέσως και αυθόρμητα απάντησα πως… «αποκλείεται»! Ήμουν σίγουρη για το τι θα άκουγα, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ένα πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα.
Πριν από τον τίτλο και τα φώτα, ποια είσαι εσύ; Τι θα έλεγες ότι σε χαρακτηρίζει περισσότερο ως άνθρωπο αυτή την περίοδο της ζωής σου;
Έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές μου και με την ορκωμοσία για το δεύτερο πτυχίο μου να έχει πραγματοποιηθεί πριν από λίγες ημέρες, βρίσκομαι σε μια περίοδο αναπροσαρμογής. Μετά την ολοκλήρωση των υποχρεώσεών μου ως Βασίλισσα, θα εξετάσω τις επιλογές μου και θα προσπαθήσω να βρω τον δρόμο μου, κυρίως στον τομέα της φυσιοθεραπείας, που με ενδιαφέρει περισσότερο. Οι εποχές είναι δύσκολες — αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Παρ’ όλα αυτά, είμαι άνθρωπος ενθουσιώδης και όσα μου συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα, σε σχέση με το Καρναβάλι, με έχουν κάνει να βλέπω τα πράγματα με αισιοδοξία. Κρατάω, λοιπόν, τον ενθουσιασμό και τη θετική σκέψη.
Σε είδαμε στην έναρξη το Σάββατο, παρούσα και μέσα στη ροή του κόσμου. Πώς βίωσες εκείνη τη στιγμή από μέσα και όχι από τη “σκηνή”;
Ήταν υπέροχα. Ο κόσμος, οι άνθρωποι που διοργάνωσαν τη βραδιά, αλλά και η συνολική ενέργεια στην Πλατεία Γεωργίου. Χαμόγελα, ενθουσιασμός, γιορτινή διάθεση. Νέοι, μεγαλύτεροι, παιδιά. Δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο, καθώς, όπως έχω πει, «συμμετέχω» στο Καρναβάλι από τότε που βρισκόμουν… στην κοιλιά της μητέρας μου. Ωστόσο, η άμεση επαφή με τον κόσμο, οι αγκαλιές και τα χαμόγελα των μικρών παιδιών που ήθελαν να φωτογραφηθούμε ήταν ένα πραγματικά μοναδικό συναίσθημα. Αν αυτή ήταν η αρχή, ανυπομονώ για όσα ακολουθούν.
Το καρναβάλι για πολλούς είναι φυγή. Για σένα τι είναι; Γιορτή, ευθύνη, ρόλος ή μια ευκαιρία να εκτεθείς;
Για εμένα, το Καρναβάλι είναι γιορτή και «ελευθερία». Είναι η στιγμή που βγάζεις τη «στολή» της καθημερινότητας, αφήνεις πίσω για λίγο δουλειές, ευθύνες και υποχρεώσεις και επιτρέπεις στον εαυτό σου να γιορτάσει. Παραμερίζεις άγχη και έγνοιες και ζεις τη στιγμή. Ο ορισμός της γιορτής. Ρυθμός, μουσική, χορός, χαρά, ενθουσιασμός και διασκέδαση — μόνο θετικά συναισθήματα.
Ζούμε σε μια εποχή που οι τίτλοι σχολιάζονται εύκολα. Σε απασχολεί το πώς θα σε δει ο κόσμος ή προσπαθείς να μείνεις πιστή σε αυτό που είσαι;
Μέχρι στιγμής έχω λάβει πολλή αγάπη και άφθονα θετικά σχόλια, κι αυτά είναι που κρατάω. Εκτός από την οικογένεια και τους φίλους μου, βλέπω ανθρώπους που μέχρι πρόσφατα δεν γνώριζα να με στηρίζουν, να χαίρονται με τη χαρά μου και να μου δείχνουν τόση ζεστασιά, που όλο αυτό μου δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη ανυπομονησία για τη συνέχεια και με βοηθά να αποβάλλω το όποιο άγχος. Υπάρχουν, βέβαια, και κάποια αρνητικά σχόλια, τα οποία με στεναχωρούν — όχι σε προσωπικό επίπεδο, αλλά περισσότερο για την κακία που μπορεί να κουβαλάει κάποιος. Στο τέλος της ημέρας, όμως, αυτό που με απασχολεί είναι να προσφέρω θετική ενέργεια και να βοηθήσω τον κόσμο να περάσει όσο καλύτερα γίνεται.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να είσαι ο εαυτός σου όταν κουβαλάς έναν τόσο συμβολικό ρόλο για μια ολόκληρη πόλη;
Η αλήθεια είναι πως, παρόλο που ακούγεται απαιτητικό, για εμένα δεν είναι. Ίσως γιατί ακριβώς αυτός ο αυθορμητισμός με οδήγησε σε αυτόν τον ρόλο. Στη συνέντευξη πριν από την επιλογή μίλησα ειλικρινά, ήμουν ο εαυτός μου και, τελικά, δικαιώθηκα. Φυσικά, αντιλαμβάνομαι τον συμβολισμό και τη μεγάλη ευθύνη του ρόλου, οπότε υπάρχει άγχος και πίεση, καθώς θέλω όλα να γίνουν σωστά. Όμως, ως «καρναβαλίστρια» από… αγέννητη, νιώθω πλήρως συνειδητοποιημένη ως προς το τι εκπροσωπώ — και αυτό κάνει τα πράγματα πιο εύκολα.
Υπάρχει κάτι στο Πατρινό Καρναβάλι που νιώθεις ότι δεν φαίνεται προς τα έξω αλλά εσύ το ανακάλυψες μόλις μπήκες πιο βαθιά σε αυτό;
Αυτό που με ενθουσιάζει περισσότερο φέτος είναι η δημιουργικότητα και η εργατικότητα τόσων πολλών ανθρώπων. Ως καρναβαλίστρια, βλέπεις τα χρώματα, τα άρματα, τα πυροτεχνήματα και τη γιορτή. Πίσω από όλα αυτά, όμως, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος έμπνευσης και σκληρής δουλειάς. Με εντυπωσιάζει το πώς μια απλή ιδέα μπορεί να μετατραπεί σε στολή, πώς άνθρωποι χωρίς απαραίτητα επαγγελματικά μέσα κάθονται, σκέφτονται, πειραματίζονται και δημιουργούν. Εκεί καταλαβαίνεις ότι το Καρναβάλι δεν είναι απλώς μεταμφίεση, αλλά δημιουργία και προσωπική κατάθεση ψυχής. Το ίδιο ισχύει και για τα άρματα, πίσω από τα οποία κρύβονται αμέτρητες ώρες δουλειάς, κόπος, χρόνος και συνεργασία. Και φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε τους εθελοντές, που εργάζονται αθόρυβα και ακούραστα. Τους αξίζει πραγματικά ένα μεγάλο μπράβο.
Τι σε ενθουσιάζει περισσότερο σε αυτή τη διαδρομή μέχρι το τέλος του καρναβαλιού και τι σε αγχώνει;
Αυτό που με ενθουσιάζει περισσότερο σε αυτή τη διαδρομή είναι η επαφή με τον κόσμο. Τα χαμόγελα, ο χορός, οι αυθόρμητες στιγμές χαράς. Μου αρέσει να γινόμαστε όλοι μια παρέα, να μοιραζόμαστε την ίδια ενέργεια και να νιώθουμε ότι αυτή η γιορτή μάς ενώνει πραγματικά. Κάθε συνάντηση είναι διαφορετική και κάθε στιγμή έχει κάτι αυθεντικό. Αυτό που με αγχώνει είναι το βάρος της ευθύνης, να ανταποκριθώ στις προσδοκίες και να είμαι συνεπής στον ρόλο μου. Όμως αυτό το άγχος λειτουργεί και ως κινητήριος δύναμη, που με κρατά σε εγρήγορση και με ωθεί να δίνω καθημερινά τον καλύτερό μου εαυτό.
Βρίσκεσαι ήδη στη φάση της προετοιμασίας των εμφανίσεών σου,ωμπορούμε να περιμένουμε μια πρώτη αποκάλυψη για το ρούχο;
Βρίσκομαι ήδη στη φάση της προετοιμασίας, τόσο για το ρούχο όσο και για το άρμα, και γι’ αυτό δεν μπορώ να αποκαλύψω πολλά. Είναι όλα ακόμη σε εξέλιξη και καθημερινά εξετάζουμε νέες ιδέες και προτάσεις. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι θα υπάρχει λάμψη, λουλούδια και μια εικόνα που δεν θα περάσει απαρατήρητη. Σίγουρα, θα με βλέπετε από μακριά!
Υπάρχει κάποιο στιγμιότυπο από το φετινό καρναβάλι –μέχρι τώρα– που σε συγκίνησε ή σε αιφνιδίασε;
Υπάρχουν ήδη δύο στιγμές που με έχουν συγκινήσει βαθιά. Η πρώτη ήταν η αντίδραση της οικογένειας και των φίλων μου. Η χαρά τους ήταν τόσο μεγάλη που πραγματικά δεν την περίμενα. Εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να έχεις ανθρώπους που πιστεύουν σε εσένα. Η κολλητή μου, η Μυρτώ, ήταν εκείνη που με παρότρυνε να πάω στη συνέντευξη — χωρίς εκείνη, ίσως να μην ήμουν σήμερα εδώ. Η δεύτερη στιγμή συγκίνησης ήρθε στην τελετή με το λάβαρο, με το ΚΔΑΠ ΜΕΑ Κομαιθώ. Ήταν μια εμπειρία γεμάτη χαμόγελα, αγκαλιές και αληθινή ξεγνοιασιά.
Πώς φαντάζεσαι τον ρόλο σου μέχρι την κορύφωση των εκδηλώσεων; Τι θα ήθελες να αφήσεις πίσω σου όταν ολοκληρωθεί αυτή η διαδρομή;
Μέχρι την κορύφωση των εκδηλώσεων, θέλω να είμαι παρούσα σε κάθε στιγμή, κοντά στον κόσμο, να συμμετέχω, να ακούω, να χορεύω και να μοιράζομαι τη χαρά. Δεν το βλέπω σαν έναν τυπικό ρόλο, αλλά σαν μια εμπειρία που τη ζούμε όλοι μαζί. Όταν αυτή η διαδρομή ολοκληρωθεί, θα ήθελα να με θυμούνται ως τη πιο χαρούμενη Βασίλισσα.
Ποιο είναι το μήνυμά σου προς τους αναγνώστες του Patras Voice;
Eύχομαι σε όλους τους αναγνώστες σας ένα υγιές, τυχερό και δημιουργικό νέο έτος. Και φυσικά, περιμένω Πατρινούς και μη στους δρόμους της πόλης, να γιορτάσουμε όλοι μαζί την πιο δυνατή στιγμή μας και μία από τις πιο ξεχωριστές γιορτές ολόκληρης της Ελλάδας!
