Περπατάμε στη Μαιζώνος, στην Κανακάρη, στη Βότση, αλλά δεν ξέρουμε ποιοι ήταν οι συγκεκριμένοι άνδρες και ποια ήταν η συνδρομή τους στη διαμόρφωση της ιστορικής διαδρομής της πόλης…
Του Διονύση Ζακυνθινού
Κακά τα ψέματα, αλλά οι περισσότεροι έχουμε μαύρα μεσάνυχτα (και) ως προς την τοπική Ιστορία, αγνοώντας αρκετούς από αυτούς που πρωταγωνίστησαν στο γράψιμο των σελίδων της. Αν και η ονοματοθεσία δρόμων και πλατειών έχει (εκτός από την απόδοσης τιμής) κι έναν παιδευτικό χαρακτήρα, η αποτελεσματικότητα της εξαντλείται ως επί το πλείστον σε μια απλή, παγιωμένη, καταγραφή ως σημείο αναφοράς στην καθημερινότητα μας. Πέραν αυτής, ουδέν.
Ας μην πάμε μακριά, μένοντας στο κέντρο της Πάτρας. Περπατάμε στη Μαιζώνος, στην Κανακάρη, στη Βότση, αλλά δεν ξέρουμε ποιοι ήταν οι συγκεκριμένοι άνδρες και ποια ήταν η συνδρομή τους στη διαμόρφωση της ιστορικής διαδρομής της πόλης.
Βλέπουμε το άγαλμα του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου, στην πλατεία Όλγας (Εθνικής Αντιστάσεως, σύμφωνα με τη μετονομασία της) αλλά δεν ξέρουμε επίσης ποιος ήταν και τι έκανε.
Τα πράγματα είναι χειρότερα για μεγάλες προσωπικότητες που έδωσαν στην Πάτρα ό, τι είχαν και δεν είχαν, όμως δεν φροντίσαμε να τις ανταμείψουμε ηθικά για την προσφορά τους, αφιερώνοντας προς τιμήν τους έναν κεντρικό δρόμο.
Πόσοι, φερ’ ειπείν, έχουν ακουστά για τον Χρήστο Κορύλλο και τι έκανε για την αχαϊκή πρωτεύουσα; Ένα δρομάκι απέναντι από το Παλαιό Νοσοκομείο φέρει το όνομα ενός λαμπρού επιστήμονα για την εποχή του, με πολυποίκιλο κοινωνικό έργο στην αχαϊκή πρωτεύουσα. Διαβάζοντας, ωστόσο, για τις διαστάσεις του, συνειδητοποιείς ότι άξιζε κάτι περισσότερο.
Ένας πειστικός αντίλογος θα μπορούσε να βασιστεί στο επιχείρημα ότι η διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης δεν εξασφαλίζεται απαραίτητα από την ονοματοθεσία των οδών, εξ ου και η άγνοια που προαναφέραμε ότι επικρατεί σχετικά με πολλά πρόσωπα στις οποίες έχουν αφιερωθεί.
Σημαντική προϋπόθεση για τη διατήρηση της είναι και η πρόσβαση στη γνώση, η οποία αποκτάται μέσω της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της παράλληλης ενθάρρυνσης του προσωπικού ενδιαφέροντος.
Από τη στιγμή που το μάθημα της τοπικής Ιστορίας λάμπει διά της απουσίας του από τα σχολεία, εκείνο που απομένει για να μάθεις τι έγινε κάποτε στον τόπο σου είναι να έχεις προσωπικά την ανάλογη επιθυμία, αξιοποιώντας παράλληλα τα ερεθίσματα που σού δίνονται.
