Κορσέδες που κατέληγαν σε ουρές σκορπιού, σιλουέτες που θύμιζαν μυθολογικά όντα, υφές που κινούνταν και άλλαζαν καθώς τα μοντέλα περπατούσαν.
Της Νικόλ Μακρή
Υπάρχουν επιδείξεις υψηλής ραπτικής που τις παρακολουθείς και άλλες που σε παρασύρουν. Η συλλογή του Schiaparelli στο Παρίσι ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή ήταν απλώς εντυπωσιακή — αυτό το περιμένεις πια από τον Daniel Roseberry — αλλά γιατί μας θύμισε γιατί η haute couture εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης, ακόμη κι αν δεν φοριέται ποτέ στην καθημερινή ζωή.
Από τα πρώτα κιόλας looks, ήταν σαφές ότι αυτό που βλέπαμε δεν ήταν μια «κανονική» επίδειξη μόδας. Τα ρούχα έμοιαζαν περισσότερο με γλυπτά, με πλάσματα βγαλμένα από κάποιο φανταστικό σύμπαν. Κορσέδες που κατέληγαν σε ουρές σκορπιού, σιλουέτες που θύμιζαν μυθολογικά όντα, υφές που κινούνταν και άλλαζαν καθώς τα μοντέλα περπατούσαν. Περισσότερο performance έμοιαζε και λιγότερο πασαρέλα. Κι όμως, τίποτα δεν ήταν τυχαίο ή επιτηδευμένο απλώς για να εντυπωσιάσει.
Η έμπνευση από την Καπέλα Σιστίνα δεν λειτούργησε εδώ ως απλή πολιτισμική αναφορά, αλλά ως συναίσθημα. Όπως όταν σηκώνεις το βλέμμα και δεν προσπαθείς να αναλύσεις αυτό που βλέπεις, αλλά απλώς το αφήνεις να σε κατακλύσει. Αυτήν ακριβώς την αίσθηση προσπάθησε να μεταφέρει ο Roseberry στη συλλογή του. Και, σε μεγάλο βαθμό, το κατάφερε, η συλλογή δεν ζητούσε εξηγήσεις, ζητούσε χρόνο και προσοχή.
Παρά τη θεατρικότητα και την ένταση, υπήρχε ισορροπία. Τα πιο περίτεχνα κομμάτια «πατούσαν» πάνω σε πιο καθαρές γραμμές, σε σακάκια, παντελόνια και σιλουέτες που λειτουργούσαν σαν σημείο αναφοράς μέσα στη φαντασία. Αυτό ήταν ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συλλογής, δεν σε έχανε, δεν σε απομάκρυνε, αλλά σε κρατούσε μαζί της. Σου επέτρεπε να κινηθείς μέσα σε έναν κόσμο υπερβολής χωρίς να νιώσεις ότι πνίγεσαι από αυτήν.
Τα χρώματα, τα κοσμήματα και οι λεπτομέρειες με φτερά και κρυστάλλους δημιούργησαν έναν κόσμο που ήταν ταυτόχρονα μαγικός και λίγο επικίνδυνος. Μπλε, πράσινα, ροζ και κίτρινα σαφράν έδιναν ένταση, ενώ τα αξεσουάρ λειτουργούσαν σχεδόν σαν προεκτάσεις του σώματος. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτήν την υπερβολή, ένιωθες ξανά το πνεύμα της Elsa Schiaparelli — όχι ως νοσταλγία, αλλά ως στάση ζωής. Ως υπενθύμιση ότι η μόδα δεν χρειάζεται πάντα να είναι λογική, ούτε απαραίτητα εύπεπτη. Μπορεί απλώς να είναι συναίσθημα.
Ακόμα και η αναφορά στην κλοπή κοσμημάτων στο Λούβρο λειτούργησε περισσότερο αφηγηματικά παρά κυριολεκτικά. Σαν μια μικρή υπενθύμιση ότι το πολύτιμο, το σπάνιο και το άπιαστο είναι συχνά αυτά που μας τραβούν περισσότερο. Όπως και η ίδια η υψηλή ραπτική σήμερα, κάτι που υπάρχει στο περιθώριο της καθημερινότητας, αλλά εξακολουθεί να μας συναρπάζει ακριβώς επειδή δεν προσπαθεί να γίνει «πρακτικό».
Όταν ο Daniel Roseberry μιλά για την ανάγκη να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε και να αρχίσουμε να νιώθουμε, δεν ακούγεται υπερβολικός. Ακούγεται ειλικρινής, σε έναν κόσμο όπου όλα πρέπει να εξηγούνται, να μετριούνται και να δικαιολογούνται, η haute couture μοιάζει με μια μικρή, αλλά πολύτιμη, πολυτέλεια ελευθερίας. Έναν χώρο όπου η φαντασία δεν χρειάζεται άδεια για να υπάρξει.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της υψηλής ραπτικής σήμερα. Δεν σου ζητά να τη φορέσεις,δεν σου ζητά καν να την καταλάβεις, σου ζητά απλώς να την κοιτάξεις. Και αν θέλεις, να αφεθείς για λίγο σε κάτι που δεν προσπαθεί να σου μοιάσει, αλλά να σε ξεπεράσει.-