Όταν η Πάτρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις επιθέσεις άλλων πόλεων, χωρίς να κυνηγάει έως το τέλος στόχους που βάζει.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Όταν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εξήγγειλε την ίδρυση Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Πατρών, η Κομοτηνή ξεσηκώθηκε και ανέβηκε στα κεραμίδια.
Ήρθε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ακύρωσε, ως γνωστόν, την προαναφερόμενη δρομολογημένη εξέλιξη, αλλά στη συνέχεια ήταν η σειρά του Αγρινίου να ξεσηκωθεί για τη μεταφορά του εκεί εδρεύοντος Τμήματος Ιστορίας -Αρχαιολογίας και Ψηφιακού Πολιτισμού στην Πάτρα, απαιτώντας την επανίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδας. «Για να απαλλαγούμε οριστικά από τον εναγκαλισμό του Πατρινού Πανεπιστημίου» υποστήριξαν τότε οι Αγρινιώτες, προκειμένου να αιτιολογήσουν ένα αίτημα έντονου τοπικιστικού χαρακτήρα.
Είναι αξιοσημείωτο ότι και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με τοπικές κοινωνίες που τα έβαλαν με την Πάτρα, θεωρώντας ότι θίγονταν από την ανάπτυξη του πανεπιστημίου της.
Οφείλουμε, ωστόσο, να επισημάνουμε ότι όσο πιο μικρή είναι μια πόλη και κατ’ επέκταση η κοινωνία της, τόσο αυξάνονται τα περιθώρια για να καλλιεργηθεί ένας υπερβάλλων τοπικισμός, εμφορούμενος συχνά και από ένα αίσθημα μειονεξίας, κυρίως έναντι γειτονικών, μεγαλύτερων, αστικών κέντρων.
Απ’ ό, τι θυμόμαστε, η δική μας πόλη δεν τα έβαλε ποτέ με κανέναν, ουδέποτε κινήθηκε εναντίον κάποιας άλλης για να προασπίσει τα συμφέροντα της. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αφήνει και να χάνονται στην πορεία μεγαλεπήβολοι στόχοι που η ίδια βάζει.
Καλή ώρα, όπως συνέβη το Αυτοκινητοδρόμιο, όταν μερίδα μετόχων ζήτησε η έκταση που αποκτήθηκε γι’ αυτό στη Χαλανδρίτσα να αξιοποιηθεί για αλλότριους σκοπούς, όχι πάντως για την κατασκευή μιας πίστας.
Όλα αυτά υποδηλώνουν την απουσία ενός καλώς εννοούμενου τοπικιστικού αισθήματος που, απλώς, θα υπερασπίζεται τα κεκτημένα της πόλης και θα αποκρούει αποτελεσματικά τις εναντίον της επιθέσεις. Κι επειδή ακριβώς αυτό μάς λείπει, χάνουμε πολλά.
Προερχόμενοι από άλλες πολιτείες, πώς να αισθανθούν Πατρινοί;
Η ανομοιογενής ως προς την καταγωγή σύνθεση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού της αχαϊκής πρωτεύουσας, υπήρξε ανέκαθεν ένας ανασταλτικός παράγοντας για να επιδιωχθεί η επίτευξη σημαντικών συλλογικών επιδιώξεων.
Ο λόγος είναι απλός. Τα περισσότερα μέλη παροικιών, κυρίως όσα προέρχονται από γειτονικές περιοχές, που από μια σπόντα της ζωής βρέθηκαν στην Πάτρα και επέλεξαν να διαμείνουν και να δραστηριοποιηθούν επαγγελματικά σ’ αυτήν, δεν αισθάνονται απαραίτητα και Πατρινοί.
Ως εκ τούτου, δεν κρίνουν ότι όταν η πόλη θίγεται κάπου, θίγονται και οι ίδιοι. Αντιθέτως, ενδεχομένως να βρεθούν και απέναντι της εάν ο τόπος καταγωγής τους είναι αντιμέτωπος μαζί της σε μια κοινή διεκδίκηση.
Κακά τα ψέματα, σε γενικές γραμμές, ο Αγρινιώτης ή ο Πυργιώτης, ακόμη και ο Αιγιώτης που ζει στην Πάτρα, δεν πρόκειται να πάρει το μέρος της αν αυτή μπει σε μια τροχιά σύγκρουσης με την ιδιαίτερη πατρίδα του, για οποιοδήποτε θέμα.
Ίσως στα αυτιά ατόμων με διευρυμένους ορίζοντες όλα αυτά να ακούγονται (και είναι) παρωχημένα, δυστυχώς, όμως, εν έτει 2026 και διανύοντας τον 21ο αιώνα, οι προερχόμενοι από το παρελθόν τοπικιστικοί διαξιφισμοί και οι ανάλογης απόχρωσης αντιπαραθέσεις εξακολουθούν να υφίστανται.
Και ας υπάρχουν μη Πατρινοί που επέλεξαν την Πάτρα ως τόπο διαμονής και αγαπούν την πόλη ίσως περισσότερο και από τους Πατρινούς. Διότι υπάρχουν κι αυτοί….
