Η Eurovision είναι τραγούδι που όταν τελειώσει, θέλεις να το ξανακούσεις. Αν η επιλογή γίνει με βάση το hype ή το στοίχημα, το ρίσκο είναι μεγάλο.
Της Νικόλ Μακρή
Ο ελληνικός τελικός για τη Eurovision 2026 δεν είναι απλώς ακόμη μία τηλεοπτική βραδιά… είναι τρεις. Δύο Ημιτελικοί, την Τετάρτη 11 και την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου και ο Μεγάλος Τελικός την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026, στις 21:00, ζωντανά από την ΕΡΤ1 και το ERTFLIX – θα ευχαριστηθούμε θέαμα δηλαδή. Παρουσιαστές ο Γιώργος Καπουτζίδης, η Μπέττυ Μαγγίρα και η Κατερίνα Βρανά, καλλιτεχνική διεύθυνση και σκηνοθεσία από τον Φωκά Ευαγγελινό. Όλα δείχνουν ότι η παραγωγή έχει επενδύσει σοβαρά στο αποτέλεσμα.
Το ερώτημα όμως δεν είναι αν το show θα είναι άρτιο, αλλά αν μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία θα επιλεγεί τελικά το κατάλληλο τραγούδι για να μας εκπροσωπήσει στον φετινό μουσικό διαγωνισμό.
Στον Α’ Ημιτελικό της 11ης Φεβρουαρίου διαγωνίζονται, με τη σειρά εμφάνισης, οι Alexandra Sieti με το «The Other Side», THE Astrolabe με το «Drop It», Desi G με το «Aphrodite», Akylas με το «Ferto», Evangelia με το «Paréa», Παναγιώτης Τσακαλάκος με το «2nd Chance», Niya με το «Slipping Away», Marseaux με το «Χάνομαι», Rosanna Mailan με το «Άλμα», Stefi με το «Europa», Revery με το «The Songwriter», Dinamiss με το «Chaos», Stylianos με το «YOU & I» και Spheyiaa με το «Χίλια Κομμάτια».
Πρόκειται για έναν Ημιτελικό με τεράστια ποικιλία, αλλά και με ένα ξεκάθαρο πρόβλημα, πολλά τραγούδια μοιάζουν περισσότερο με προσωπικές καλλιτεχνικές δηλώσεις παρά με συμμετοχές διαγωνισμού. Υπάρχει συναίσθημα, υπάρχει ύφος, υπάρχει αισθητική, αλλά λείπει αυτό που στη Eurovision είναι αδιαπραγμάτευτο, το ξεκάθαρο ρεφρέν και η δραματουργική κορύφωση.
Ο Akylas με το «Ferto», που εμφανίζεται νωρίς, παραμένει το απόλυτο φαβορί των στοιχημάτων. Η απόδοσή του έχει πέσει στο 1.40, γεγονός που δείχνει καθαρά την εμπιστοσύνη του κοινού. Το ερώτημα είναι αν θα αντέξει τη σκηνική υπερφόρτωση. Γιατί αν το τραγούδι χαθεί μέσα σε εικόνες, θα χάσει και τη δύναμή του.
Η Evangelia με το «Paréa» φέρνει ενέργεια και γνώριμο pop-ethnic ήχο. Είναι άμεσο, είναι ευχάριστο, αλλά πατάει σε μια συνταγή που έχουμε ξαναδεί. Το κοινό μπορεί να το αγαπήσει, όμως οι επιτροπές συχνά αναζητούν κάτι περισσότερο από μια ακόμη επανάληψη.
Η Marseaux, με το «Χάνομαι», ίσως έχει το κλειδί της επιτυχίας. Το τραγούδι έχει ατμόσφαιρα, έχει προσωπικότητα, έχει συναίσθημα. Εκεί που υστερεί είναι στη σκηνική παρουσία. Η Eurovision απαιτεί αφήγηση που εξελίσσεται μέσα σε τρία λεπτά. Αν αυτό δεν υπάρξει, κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητο.
Στον Β’ Ημιτελικό της 13ης Φεβρουαρίου διαγωνίζονται οι Rikki με το «AGAPI», Garvin με το «Back in the game», Mikay με το «Labyrinth», Marika με το «Daughters of the Sun», D3lta με το «Mad About it», Zaf με το «ASTEIO», Kianna με το «No More Drama», Stella Kay με το «You Are The Fire», Tianora με το «Anatello», Victoria Anastasia με το «Whatcha Doin To Me», Basilica με το «Set Everything On Fire», Good Job Nicky με το «Dark Side of the Moon», Koza Mostra με το «Bulletproof» και leroybroughtflowers με το «SABOTAGE!».
Ο Good Job Nicky παραμένει δεύτερος στα στοιχήματα, με απόδοση 3.70. Το τραγούδι του είναι επαγγελματικό, σύγχρονο, καλοδουλεμένο. Όμως πάσχει από κάτι κρίσιμο, δεν έχει ξεκάθαρη ταυτότητα. Θα μπορούσε να είναι τραγούδι πολλών διαφορετικών καλλιτεχνών και στη Eurovision αυτό είναι μειονέκτημα.
Οι Koza Mostra φέρνουν εμπειρία και ένταση, αλλά η Eurovision έχει αλλάξει. Το κοινό πλέον ζητά όχι μόνο ενέργεια, αλλά και λόγο ύπαρξης.
Στον Μεγάλο Τελικό της 15ης Φεβρουαρίου το αποτέλεσμα θα προκύψει από την ψήφο του κοινού και δύο επιτροπών, μίας ελληνικής και μίας διεθνούς. Εκεί το τραγούδι δεν θα κριθεί μόνο για το πώς φάνηκε, αλλά για το πώς στέκεται μουσικά.
Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο, η Ελλάδα φέτος έχει πολλές συμμετοχές, αλλά λίγες πραγματικά ολοκληρωμένες προτάσεις. Υπάρχουν τραγούδια που μπορούν να περάσουν στον τελικό, υπάρχουν τραγούδια που μπορούν να εντυπωσιάσουν στιγμιαία. Λίγα όμως έχουν τη δυναμική να σταθούν στη σκηνή της Eurovision και να κάνουν τη διαφορά.
Η Eurovision δεν είναι μόνο εικόνα. Είναι τραγούδι που, όταν τελειώσει, θέλεις να το ξανακούσεις. Αν η επιλογή γίνει με βάση το hype ή το στοίχημα, το ρίσκο είναι μεγάλο. Αν όμως γίνει με βάση το τραγούδι και τη συνολική του πρόταση, τότε η Ελλάδα μπορεί να στείλει κάτι που να την εκπροσωπεί πραγματικά.