Από το κλειστό της Περιβόλας το 1993 μέχρι τη δημοσιογραφική του διαδρομή και τη διαχρονική αγάπη του για τον Απόλλωνα Πατρών, ο Γιώργος Παντελής ξεδιπλώνει μια ιστορία γεμάτη πάθος, απογοήτευση και ελπίδα.
Συνέντευξη στον Θανάση Παλούμη
Είναι από εκείνους που δεν κρύβουν τα συναισθήματά τους. Ο Γιώργος Παντελής μεγάλωσε μπασκετικά στο κλειστό της Περιβόλας, αγάπησε τον Απόλλωνα, φόρεσε μέχρι και αποκριάτικη στολή του Θεού Απόλλωνα στις εξέδρες και αφιέρωσε χρόνια από τη ζωή του υπηρετώντας τον σύλλογο από το Γραφείο Τύπου. Σε συνέντευξή του στο «Patras Voice» μιλά ανοιχτά για όσα τον πίκραναν, αλλά και για όσα ονειρεύεται για την επιστροφή της ομάδας εκεί όπου ανήκει.
Πότε ξεκίνησε η σχέση σου με τον Απόλλωνα;
Η σχέση μου ξεκινά την άνοιξη του 1993, στο κλειστό του Απόλλωνα. Τότε προπονητής ήταν ο Ντράγκαν Σάκοτα και τα παιδιά του φοιτούσαν στο ίδιο σχολείο με εμένα. Από φίλαθλος έγινα οπαδός και σταδιακά ένιωσα πως θέλω να προσφέρω πιο ενεργά.
Πώς από την εξέδρα πέρασες στη δημοσιογραφία;
Ήταν μια φυσική εξέλιξη. Αγάπησα το άθλημα και ήθελα να το υπηρετήσω. Σπούδασα στη Σχολή ΚΑΡ με την υπογραφή του έγκριτου Χρήστου Σωτηρακόπουλου και εργάστηκα σε διάφορα ΜΜΕ. Πλέον, μέσα από το westbasket.gr, προσπαθώ να στηρίζω όλες τις ομάδες της ευρύτερης περιοχής.
Υπηρέτησες και επίσημα τον σύλλογο. Τι κρατάς από εκείνη την τετραετία;
Υπήρξαν έντονες στιγμές. Όλες οι ανακοινώσεις, όλη η καθημερινή δουλειά, γίνονταν με αφοσίωση. Κατάλαβα όμως ότι συχνά κάποιοι κοιτούν τον «θάμνο» και όχι το «δάσος». Εγώ έμεινα στρατιώτης του συλλόγου, ακόμα κι όταν αποχώρησα…
Σε πίκρανε η αποχώρησή σου;
Ναι. Έστειλα μια επιστολή με ξεκάθαρα ερωτήματα και δεν πήρα ποτέ ουσιαστική απάντηση. Ένιωσα άνανδρη συμπεριφορά. Δεν μπήκα όμως σε δημόσια αντιπαράθεση. Ο Απόλλων είναι πάνω από πρόσωπα – και αυτό δεν αλλάζει.
Έχεις δημιουργήσει και ένα ιδιαίτερο “έθιμο” στις εξέδρες…
Ναι (γέλια), το τελευταίο Σαββατοκύριακο φόρεσα ξανά την καρναβαλική στολή του Θεού Απόλλωνα, όπως είχα κάνει και το 2013 σε αγώνα με το Ρέθυμνο Cretan Kings για τη Basket League. Όταν η ομάδα αγωνίζεται εντός έδρας, επιλέγω να παρακολουθώ τους αγώνες με στολές που θα φορούσα στις παρελάσεις του Πατρινού Καρναβαλιού — όχι για να πάρω τη θέση του συγχωρεμένου Βασίλη Δοξαρά, αλλά γιατί είναι ο δικός μου τρόπος να δείχνω ότι το μπάσκετ και το Καρναβάλι αποτελούν κομμάτι της ταυτότητάς μας.
Πώς βλέπεις τη σημερινή κατάσταση της ομάδας;
Η ομάδα βρίσκεται στη National League 1, δύο κατηγορίες κάτω από την ελίτ όπου είχε εδραιωθεί από το 1971. Ο στόχος της ανόδου είναι δύσκολος αλλά ζωντανός. Χρειάζεται υπομονή, επιστροφές τραυματιών και κυρίως ενότητα.
Η νέα διοίκηση μπορεί να αλλάξει το κλίμα;
Έχουν γίνει σημαντικά βήματα στο marketing και υπάρχει διάθεση. Όμως χρειάζεται εξωστρέφεια, άνοιγμα στην κοινωνία, να πέσουν οι μάσκες. Δεν ωφελεί να συγκρίνεις διαρκώς με το παρελθόν ή να ρίχνεις ευθύνες. Χρειάζεται νέο αφήγημα που θα ζεστάνει τον κόσμο.
Τι θεωρείς ότι λείπει;
Η συσπείρωση χωρίς αποκλεισμούς. Να «πνίξουμε» τους εγωισμούς, να επουλώσουμε πληγές και να λειτουργήσει ο σύλλογος σε πιο επαγγελματικά πλαίσια. Χωρίς όλους, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι πάντα πιο δύσκολο.
Μετά από τόσα χρόνια δίπλα στον σύλλογο, τι είναι αυτό που κρατάς περισσότερο;
Με το πέρασμα των χρόνων γνώρισα σχεδόν όλα τα ενεργά μέλη του Συλλόγου και ιδιαίτερα όσους άσκησαν διοίκηση. Αυτό όμως που ξεχωρίζω είναι το 2012, όταν είχα τη χαρά να γίνω ο «νονός» της διαφημιστικής καμπάνιας της ομάδας. Εκείνο το καλοκαίρι έριξα τον σπόρο του συνθήματος «Ο Απόλλων είναι ΟΛΩΝ», μια ιδέα που αγκαλιάστηκε από τον συγχωρεμένο πρόεδρο Ανδρέα Μολφέτα και το Διοικητικό Συμβούλιο.
Με πολλή δουλειά και συσπείρωση, καταφέραμε να ενεργοποιήσουμε τον κόσμο και να αγοραστούν μετοχές από φιλάθλους, στέλνοντας το μήνυμα ότι η ομάδα ανήκει πραγματικά στην κοινωνία της.
Ο Απόλλων κλείνει έναν αιώνα ζωής. Τι σημαίνει αυτό για εσένα;
Πιστεύω πως αυτή η στιγμή απαιτεί πανστρατιά. Όσοι κατά καιρούς επέδειξαν εγωισμό, οφείλουν να τον «πνίξουν» για το καλό του Συλλόγου. Είναι η ώρα η ομάδα να λειτουργήσει σε πιο επαγγελματικά πρότυπα, ώστε να έρθουν καλύτερες μέρες και να μπουν στέρεες βάσεις για την επιστροφή στην ελίτ του επαγγελματικού μπάσκετ.
Ας αναμετρηθούμε πρώτα με τον εαυτό μας. Ας κάνουμε την απαραίτητη αυτοκριτική και ας σταματήσουμε να αναλωνόμαστε σε μεταθέσεις ευθυνών — είτε προς όσους αποχώρησαν είτε προς όσους διοικούν το ελληνικό μπάσκετ.
Να επουλώσουμε τις πληγές μας, να περιορίσουμε το «εγώ» μας και να βάλουμε πάνω απ’ όλα την ανάταση και το μέλλον της ομάδας.
Εσύ, προσωπικά, πού στέκεσαι;
Παραμένω αρωγός. Μέσα από την ιστοσελίδα μου, την εκπομπή μου και κάθε δημόσια παρουσία, θα προάγω ό,τι βοηθά στη βελτίωση της εικόνας του συλλόγου. Δεν ξεχνώ — είμαι 33 χρόνια στον χώρο. Έχω ζήσει ανεπανάληπτες στιγμές και θέλω να ζήσω κι άλλες.
Εύχομαι σύντομα να ζήσουμε ξανά όμορφες, ξεχωριστές στιγμές στην Περιβόλα και να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου. Γιατί ο Απόλλων Πατρών αξίζει να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει.■