Αναμφίβολα, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας υπάρχουν ελλείψεις, προβλήματα. Αλλά δεν είναι όλα μαύρα και άραχνα. Το διαπιστώνεις αυτό μέσα από μια προσωπική εμπειρία, που σου προσφέρει ταυτόχρονα κι ένα γερό μάθημα.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Κοίταξε με προσοχή στον υπολογιστή το αποτέλεσμα των ακτινογραφιών και έκανε με ευκολία τη σχετική διάγνωση, λέγοντας: «Είναι σπάσιμο, αλλά θα βγάλετε κι άλλη ακτίνα. Θα βάλετε κάθετα το χέρι σας, σαν να κόβετε κάτι, θα σας γράψω στο παραπεμπτικό πώς τη θέλω».
Γύρω στα 30, η μικρόσωμη νέα – ειδικευόμενη- γιατρός σου απέπνεε μια ισχυρή αυτοπεποίθηση, μια ήρεμη δύναμη, σε συνδυασμό με έναν υψηλό επαγγελματισμό.
«Τώρα θα σας κάνουμε ανάταξη», είπε όταν είδε τη νέα ακτινογραφία, προσθέτοντας: «Θα σας κάνω τοπική αναισθησία με ξυλοκαϊνη».
Η ανάταξη δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα. Οι πόνοι ήταν φριχτοί, καθώς μου τραβούσαν δυνατά το σπασμένο χέρι σαν να συμμετείχα σε διελκυστίνδα. «Μη σφίγγεστε, δεν κάνουμε ανταγωνισμό ποιος θα νικήσει ποιον», με προέτρεψε ένας ειδικευμένος γιατρός, που συμμετείχε στο… αναγκαίο μαρτύριο για μένα, ώστε το χέρι να επανέλθει σε μια κανονικότητα και να αποφύγω -τώρα- το νυστέρι.
Όταν αυτό τελείωσε, η γιατρός – που στο μεταξύ είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη μου – μου έβαλε το χέρι στον γύψο. Και μετά, μου έδειξε στον υπολογιστή πώς ήταν το χέρι πριν από την ανάταξη και πώς έγινε μετά από αυτή.
Με τις απαραίτητες οδηγίες για τη συνέχεια, το πέρασμα μου από τα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου «Άγιος Ανδρέας», είχε ολοκληρωθεί.
Κυριακή απόγευμα, με το νοσοκομείο να είναι σε εφημερία, όλα λειτουργούσαν με αξιοθαύμαστη σειρά και συνέπεια. Εξίσου σημαντική ήταν η ανθρώπινη προσέγγιση του ιατρικού, παραϊατρικού, και νοσηλευτικού προσωπικού. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, το ομολογώ.
Φροντίζουμε, μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι, με έναν οξύ καταγγελτικό λόγο να εστιάζουμε στα κακώς κείμενα στον χώρο της Υγείας. Διότι, απλούστατα, «πουλάνε». Αναμφίβολα, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας υπάρχουν ελλείψεις, προβλήματα. Αλλά δεν είναι όλα μαύρα και άραχνα. Το διαπιστώνεις αυτό μέσα από μια προσωπική εμπειρία, που σου προσφέρει ταυτόχρονα κι ένα γερό μάθημα.
Στο γραφείο της, η νέα γιατρός είχε ένα πλαστικό ποτήρι με καφέ. Είχε προλάβει να πιει μόλις μια γουλιά το μεσημέρι. Η ώρα είχε πάει 7 και ο καφές της ήταν άθικτος. Σαπό (βγάζω το καπέλο) τόσο σ’ αυτήν όσο και στους συναδέλφους της, που ξημεροβραδιάζονται στα νοσοκομεία και είναι εκεί όταν τους χρειαζόμαστε…
