Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των Ηλικιωμένων.
Κάπου απόψε, μια γιαγιά κοιμάται με δάκρυα στα μάτια.
Ένας παππούς κοιτάζει σιωπηλά το ταβάνι, περιμένοντας ένα τηλέφωνο που δεν χτυπά ποτέ. Μια μάνα που κάποτε ξενυχτούσε για τα παιδιά της, σήμερα φοβάται να μιλήσει μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Και το πιο σκληρό; Πολλές φορές δεν τους πληγώνουν ξένοι.
Τους πληγώνουν οι ίδιοι άνθρωποι για τους οποίους θυσίασαν τη ζωή τους.
Οι παππούδες μας… οι γονείς μας… κι αύριο αν είμαστε τυχεροί εμείς.
Άνθρωποι που μας κράτησαν στην αγκαλιά τους όταν φοβόμασταν. Που πείνασαν για να μη μας λείψει τίποτα. Που δούλεψαν μια ζωή για να μας δουν καλά. Και τώρα, στην πιο ευάλωτη στιγμή τους, ζουν με μοναξιά, σιωπή και φόβο.
Υπάρχουν ηλικιωμένες γυναίκες που ακούνε καθημερινά φωνές, προσβολές και ταπεινώσεις. Παππούδες που ντρέπονται να ζητήσουν ακόμα και τα χρήματά τους για τα φάρμακά τους. Άνθρωποι ξεχασμένοι σε ένα δωμάτιο, σε ένα ίδρυμα, σε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο, περιμένοντας μόνο λίγη αγάπη… λίγη παρουσία… κάποιον να τους θυμηθεί.
Υπάρχουν ηλικιωμένοι που ζουν καθημερινά με φόβο, ταπείνωση και μοναξιά. Άνθρωποι που ακούν ειρωνείες, απειλές, φωνές… Κι όμως, οι περισσότεροι δεν μιλούν ποτέ. Από φόβο. Από ντροπή. Από ανάγκη να μη χάσουν τους δικούς τους ανθρώπους.
Και εμείς;
Πόσες φορές ακούσαμε μια φωνή βοήθειας και κάναμε πως δεν ακούμε; Πόσες φορές προσπεράσαμε έναν ηλικιωμένο σαν να είναι βάρος, σαν να τελείωσε η αξία του μαζί με τα χρόνια του;
Δεν είναι δική μας δουλειά.
Μην μπλέκεις.
Έτσι είναι οι οικογένειες.
Όχι. Δεν είναι έτσι η αγάπη.
Η σιωπή μάς κάνει συνένοχους.
Γιατί όταν ένας ηλικιωμένος κλαίει δίπλα μας κι εμείς κοιτάμε αλλού, χάνεται κάτι από την ανθρωπιά όλων μας.
Η πολιτεία πρέπει επιτέλους να ξυπνήσει. Να προστατεύσει αυτούς τους ανθρώπους πριν είναι αργά. Αλλά κι εμείς πρέπει να θυμηθούμε κάτι απλό και ιερό: Κάθε ρυτίδα στο πρόσωπό τους κρύβει μια ζωή που κάποτε χτυπούσε μόνο για εμάς.
Και κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να γεράσει νιώθοντας ανεπιθύμητος.
