Ένας εκρηκτικός επιθετικός, μια ζωή γεμάτη μύθο και αντιφάσεις, και μια ιστορία που ξεπέρασε τα όρια του ποδοσφαίρου
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που γράφουν ιστορία με τίτλους, ευρωπαϊκά βράδια και εκατομμύρια. Και υπάρχουν και εκείνοι που δεν χρειάζονται τίποτα από αυτά για να μείνουν αξέχαστοι. Ο Αμαέκι Ότιτζι ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ένα όνομα που δεν συνοδεύεται μόνο από γκολ, αλλά από ιστορίες, θρύλους, υπερβολές, αλήθειες και μισές αλήθειες που μπλέχτηκαν τόσο πολύ, ώστε τελικά έγιναν ένα.
Στην Ελλάδα των 90’s, το ποδόσφαιρο δεν ήταν απλώς άθλημα. Ήταν καθημερινότητα, ήταν γειτονιά, ήταν καφενείο, ήταν ταυτότητα. Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, ομάδες όπως η Παναχαϊκή δεν ήταν απλώς «μικρομεσαίες». Ήταν ζωντανοί οργανισμοί με έντονη τοπική ψυχή και παίκτες που πολλές φορές ξεπερνούσαν τα στενά όρια του αθλητισμού.
Ο Ότιτζι εμφανίζεται σε αυτό το περιβάλλον σαν φιγούρα σχεδόν κινηματογραφική. Ένας επιθετικός με σωματικά χαρακτηριστικά που δύσκολα συναντούσες στην εποχή του ελληνικού πρωταθλήματος: ψηλός, δυνατός, εκρηκτικός στην περιοχή, ένας παίκτης που έδινε την αίσθηση ότι κάθε σέντρα μπορούσε να μετατραπεί σε γκολ.
Ένας Νιγηριανός επιθετικός που συνήθιζε να τινάζει τα δίχτυα των αντιπάλων ομάδων (59 γκολ είχε βάλει στην Ελλάδα) με τη φανέλα πρώτα της Παναχαϊκής και στη συνέχεια με εκείνη του Ιωνικού. Και φυσικά, λατρεύτηκε τόσο στην Πάτρα όσο και στην Νίκαια.
Στην Πάτρα έγινε γρήγορα κάτι παραπάνω από ποδοσφαιριστής. Έγινε ιστορία που λέγεται από στόμα σε στόμα. Οι φίλαθλοι μιλούσαν για εκείνον με τρόπο σχεδόν μυθικό. Άλλοι τον αποθέωναν για τα γκολ του, άλλοι για την παρουσία του στο γήπεδο, και άλλοι για τις απίστευτες ιστορίες που τον ακολουθούσαν και έξω από αυτό.
Γιατί ο Ότιτζι δεν ήταν ποτέ μια «κανονική» περίπτωση. Ζούσε μια ζωή που, όπως λέγεται από παλιούς ανθρώπους του χώρου, είχε έντονα στοιχεία υπερβολής. Κυκλοφορούσαν ιστορίες για νυχτερινές εξόδους, για ακραίες συμπεριφορές, για έναν παίκτη που έμοιαζε να ζει στο όριο. Πολλές από αυτές τις ιστορίες δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ με ακρίβεια, αλλά έγιναν μέρος του μύθου του.
Μέσα στο γήπεδο όμως, η εικόνα ήταν ξεκάθαρη: αποτελεσματικότητα. Ο Ότιτζι μπορούσε να σκοράρει με κάθε τρόπο. Με το κεφάλι, με δύναμη, από κοντά, από δύσκολες φάσεις. Για την Παναχαϊκή αποτέλεσε για χρόνια σημείο αναφοράς, ενώ και στην πορεία του στον Ιωνικό συνέχισε να δείχνει την ίδια εκτελεστική ικανότητα.
Ο θρύλος λέει ότι από το 1990 μέχρι το 1995 που έπαιξε στην Παναχαϊκή, υπήρχε ένα πολύ συγκεκριμένο σουβλατζίδικο στην περιοχή που είχε κάνει συμφωνία με την ομάδα ώστε να τρώει εκεί ο Νιγηριανός: πολλές φορές πήγαινε εκεί, έπαιρνε τα σουβλάκια του, έφευγε χωρίς να πληρώσει και στη συνέχεια ο λογαριασμός στελνόταν στον Άρη Λουκόπουλο που πλήρωνε αυτά που έτρωγε ο Ότιτζι.
Κατά τη διάρκεια εκείνης της χρυσής του αγωνιστικής πενταετίας στην Παναχαϊκή, ο Ότιτζι ήταν μόνιμος πόθος του Ολυμπιακού, αλλά οι «ερυθρόλευκοι» πάντα έκαναν πίσω την τελευταία στιγμή και δεν τον αποκτούσαν. Οι φήμες για την εξαιρετικά κακή του εξωγηπεδική ζωή και την εμπλοκή του με ανθρώπους του υπόκοσμου ήταν αποτρεπτικές: ο Ότιτζι μπορούσε ακόμα και έτσι να είναι το μεγάλο αστέρι μιας ομάδας όπως η Παναχαϊκή, αλλά δύσκολα θα πήγαινε σε μεγάλη ομάδα με όλες αυτές τις φήμες να τον ακολουθούν.
Το ιστορικό 5-5 ανάμεσα στην Παναχαϊκή και τον Απόλλων Καλαμαριάς του 1993 για το οποίο η «πιάτσα» είχε βουίξει πως… δεν ήταν ακριβώς πεντακάθαρο σαν ματς είχε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Ότιτζι: η Παναχαϊκή νικούσε 4-0 με τον Νιγηριανό να έχει βάλει δύο γκολ, μετά έγινε μια εξωπραγματική ανατροπή με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς να κάνει το 4-5 και τον Ότιτζι να ισοφαρίζει σε 5-5 στις καθυστερήσεις κάνοντας χατ-τρικ. Οι φήμες λένε πως εκείνη την ημέρα έβγαλε καλά λεφτάκια ο Αμαέκι…
Η σύλληψή του την ίδια χρονιά με 27 γραμμάρια χασίς πάνω του, τα οποία ισχυρίστηκε πως ήταν για προσωπική χρήση, ήταν ένα πταίσμα που ξεχάστηκε γρήγορα, αλλά μάλλον υπήρχαν πολύ πιο χοντρές παρανομίες στις οποίες ήταν μπλεγμένος και που δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Πολλοί λένε πως η μετακίνησή του από την Παναχαϊκή στον Ιωνικό το καλοκαίρι του 1995 είχε να κάνει με το ότι το κλίμα της Πάτρας δεν τον σήκωνε άλλο εξαιτίας των μπλεξιμάτων του και ήταν καλύτερο για αυτόν να φύγει από την πόλη.
Αλλά και στον Ιωνικό δεν έγινε καλύτερο παιδί. Με την ολοκλήρωση της δεύτερης σεζόν του στην ομάδα, ο Ότιτζι συνελήφθη μαζί με άλλα εννιά άτομα με την κατηγορία εμπορίου ηρωίνης. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Ιωνικός τον άφησε ελεύθερο και έφυγε από την Ελλάδα μετά από εφτά χρόνια παρουσίας.
Συνέχισε την καριέρα του σε ομάδες της Γ’ Εθνικής της Γερμανίας μέχρι και το 2003, όταν και σταμάτησε τη μπάλα στα 37 του και αποφάσισε να επικεντρωθεί ανενόχλητος στο άλλο επάγγελμά του, αυτό του εμπορίου ναρκωτικών.
Ο Ότιτζι είχε άδοξο τέλος: σκοτώθηκε τον Δεκέμβρη του 2004 στην Κολομβία (δηλαδή πιο «κινηματογραφική» φιγούρα δεν παίζει…) κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών ανάμεσα σε αντίπαλες συμμορίες.
Το ελληνικό κοινό εκείνης της εποχής λάτρευε τέτοιες φιγούρες. Παίκτες που δεν ήταν «σταρ» με τη σύγχρονη έννοια, αλλά είχαν προσωπικότητα. Και ο Ότιτζι είχε μπόλικη από αυτήν. Ήταν από εκείνους που είτε τους αγαπούσες είτε τους συζητούσες. Δεν υπήρχε μέση κατάσταση.
Δεν ήταν ποτέ μια απλή περίπτωση παίκτη. Ήταν μια ιστορία από μόνος του. Και όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες ιστορίες, δεν έχει μόνο μία εκδοχή. Έχει πολλές. Άλλες ρομαντικές, άλλες σκληρές, άλλες αμφιλεγόμενες.
Στο τέλος, αυτό που μένει στο συλλογικό ποδοσφαιρικό φαντασιακό δεν είναι μόνο τα γεγονότα, αλλά η αίσθηση. Και η αίσθηση που άφησε ο Ότιτζι ήταν αυτή ενός παίκτη-φαινομένου για τα δεδομένα της εποχής του. Ενός cult ήρωα που έζησε έντονα, έπαιξε έντονα και έμεινε έντονα στη μνήμη όσων τον είδαν να παίζει.
Και αυτό, για το ελληνικό ποδόσφαιρο των 90’s, ίσως να είναι τελικά το πιο σημαντικό τρόπαιο από όλα.
