Ανάμεσα σε νότες, πρόβες και παιδικά χαμόγελα.
Για την Αρετούσα Νικολοπούλου η μουσική δεν είναι απλώς νότες και παρτιτούρες. Είναι συναίσθημα, παιδεία, ευθύνη και –πάνω απ’ όλα– αγάπη. Ως καθηγήτρια μουσικής και μαέστρος της Παιδικής Χορωδίας της Πολυφωνικής Πάτρας, έχει αφιερώσει τη ζωή της στη διαμόρφωση μικρών ανθρώπων μέσα από την τέχνη, μαθαίνοντάς τους όχι μόνο να τραγουδούν σωστά, αλλά και να συνεργάζονται, να ονειρεύονται και να πιστεύουν στον εαυτό τους. Σε μια συνέντευξη γεμάτη τρυφερότητα και ειλικρίνεια, μιλά για την πρώτη της επαφή με τη μουσική, τις προκλήσεις της διεύθυνσης παιδικής χορωδίας, τις στιγμές που τη συγκίνησαν βαθιά και το όραμά της για το μέλλον, αποδεικνύοντας πως όταν η μουσική αγγίζει την ψυχή, μπορεί πραγματικά να αλλάξει ζωές.
Συνέντευξη στον Θανάση Παλούμη
Τι ήταν αυτό που σας έκανε από μικρή να στραφείτε προς τη μουσική;
Η αφορμή για να ασχοληθώ με τη μουσική ήταν ένα απλό γεγονός. Ένα παιδικό πάρτι. Στο σπίτι αυτό υπήρχε ένα πιάνο. Αμέσως με μάγεψε γιατί θεωρούσα απίθανο το ότι κάποιος μπορούσε να παίξει σε αυτό το όργανο. Μου φαινόταν τόσο δύσκολο και αυτό ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα.
Ποιοι άνθρωποι ή ποια ακούσματα σάς διαμόρφωσαν μουσικά;
Στην οικογένεια μου υπήρχε ένα DNA καλλιτεχνικό. Οι θείοι μου έπαιζαν κιθάρα, ακορντεόν, μπουζούκι, πιάνο και έγραφαν μουσική. Γενικά υπήρχε η πεποίθηση ότι το να ασχοληθεί κάποιος με τη μουσική είναι κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Επίσης, η μητέρα μου λάτρευε την κλασική μουσική και ακούγαμε πολύ συχνά συμφωνικά έργα και κάποιες φορές έκανα κρυφά τον μαέστρο.
Θυμάστε την πρώτη φορά που σταθήκατε μπροστά σε χορωδία ως μαέστρος; Πώς νιώσατε;
Σαφώς θυμάμαι, όπως και την πρώτη πρόβα καθώς και την πρώτη συναυλία ως μαέστρος. Στην πρώτη περίπτωση θυμάμαι πως έπρεπε να κερδίσω ένα στοίχημα. Να κάνω τα παιδιά να με δεχτούν (γιατί όπως γνωρίζετε τα παιδιά είναι ο πιο αυστηρός κριτής), να με αγαπήσουν και να καταλάβουν ποιος είναι ο ρόλος μου. Στην δεύτερη περίπτωση τα συναισθήματα ήταν πολύπλοκα και σύνθετα. Ένιωθα χαρά που πρωτοεμφανιζόμουν ως μαέστρος αλλά ταυτόχρονα και μια τεράστια ευθύνη, έπρεπε όλα να γίνουν σωστά. Ήμουν ο κεντρικός σύνδεσμος ανάμεσα στη χορωδία, την πιανίστα μου και τον κόσμο. Δεν το λες και μικρή ευθύνη. Το παραμικρό να πάει λάθος το χρεώνομαι όλο εγώ. Ηρεμείς μόνο στο τέλος με το χειροκρότημα.
Τι σας γοητεύει περισσότερο όταν δουλεύετε με παιδιά;
Αυτό που με γοητεύει είναι η αθωότητά τους και η αγάπη τους. Προσωπικά παίρνω ζωή δουλεύοντας με παιδιά.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη διεύθυνση μιας παιδικής χορωδίας;
Πρόκληση είναι να κάνεις τα παιδιά να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουμε δεν είναι ένα παιχνίδι. Κρύβει κάτι το επαγγελματικό, κάτι που τα παιδιά δεν το συνειδητοποιούν εύκολα. Η πρόβα δεν είναι παιδική χαρά ούτε και εγώ δασκάλα φύλαξης παιδιών. Πρέπει να μπουν στο ρόλο του στόχου όπου επικεντρωνόμαστε σε αυτόν. Καμία πρόβα δεν γίνεται έτσι απλά για να γίνει. Υπάρχει στον ορίζοντα ένας στόχος που πρέπει να τον πετύχουμε.
Υπάρχει κάποια στιγμή από πρόβα ή συναυλία που σας έχει μείνει αξέχαστη;
Ω! Είναι πάρα πολλές. Οι ώρες που περνάς με τα παιδιά στην πρόβα ή σε ένα ταξίδι ή σε μια συναυλία, είναι άπειρες. Κάθε στιγμή είναι όμορφη αλλά αυτό που με συγκίνησε περισσότερο ήταν όταν σε μια συναυλία μου έφεραν στην σκηνή τούρτα με κεράκια στα γενέθλια μου.
Πώς βοηθά η μουσική στην προσωπικότητα και την αυτοπεποίθηση των παιδιών;
Η μουσική είναι τέχνη. Δεν είναι ένα απλό μάθημα. Η τέχνη πρέπει να αγγίζει αρχικά την ψυχή του παιδιού. Μετά ο δάσκαλος πρέπει να βρει τρόπο να αναδύει στην επιφάνεια τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί θα εκφράσει τα συναισθήματά του μέσω της μουσικής και επειδή κάθε είδους τέχνης είναι δύσκολη το παιδί σιγά σιγά νιώθει δυνατό και πως θα καταφέρει κάτι το οποίο δεν το καταφέρνουν όλοι. Νιώθει δημιουργικό κι αυτό είναι αποτέλεσμα της συγκέντρωσης της σκέψης του σε όποια εργασία καλλιτεχνική ή μη. Έχω έρθει σε επαφή με παιδιά που έχουν κάποιες ιδιαιτερότητες και πραγματικά η μουσική τα βοήθησε να ενταχθούν σε μια ομάδα και να ακολουθήσουν κανόνες, κάνοντας ακόμα και παρέες.
Πώς είναι μια “τυπική μέρα” για εσάς;
Η καθημερινότητά μου είναι πολύ απλή. Σχολείο, μαθήματα και πρόβες. Μπορεί να είναι γεμάτη η μέρα μου αλλά δεν με κουράζει. Ίσως κάποιος το θεωρήσει βαρετό, ουτοπικό αλλά για εμένα ισχύει το αντίθετο γιατί όταν δουλεύεις με ψυχές μαθαίνεις τόσα πολλά και έτσι κάθε μέρα σου είναι διαφορετική.
Τι μουσική ακούει μια μαέστρος… όταν δεν δουλεύει;
Προσωπικά ακούω τα πάντα. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να ακούσω πολύ διαφορετικές, μουσικές σαν αποθεραπεία.
Πώς χαλαρώνετε μετά από μια έντονη περίοδο προβών ή συναυλιών;
Σίγουρα χρειάζεται ξεκούραση. Η περίοδος μιας συναυλίας είναι έντονη, με άγχος και κατανάλωση μεγάλης ενέργειας του εαυτού σου. Πρέπει οπωσδήποτε να ανακτήσεις δυνάμεις πνευματικές και ψυχικές γιατί όπως είπαμε οι στόχοι δεν τελειώνουν.
Αν δεν ήσασταν μουσικός, με τι φαντάζεστε ότι θα ασχολούσασταν;
Σίγουρα θα ασχολούμουν με παιδιά. Έχω μεγάλη ευαισθησία στα παιδιά. Από μικρή μου άρεσε να τα φροντίζω και να τους δίνω αγάπη. Γιατί στην τελική μόνο αυτό χρειάζονται.
Ποια είναι τα επόμενα όνειρα ή σχέδια για την Παιδική Χορωδία της Πολυφωνικής;
Λένε ότι ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Οι στόχοι μου είναι να λάβουν μέρος σε ένα διαγωνισμό, φεστιβάλ χορωδιών όπου εκεί προσπαθείς με όλη την ομάδα να βάλεις «γκολ».
Ποιο είναι το δικό σας προσωπικό καλλιτεχνικό όραμα για τα επόμενα χρόνια;
Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια. Προχωρώ βήμα-βήμα σύμφωνα με τα δεδομένα της κάθε χρονικής στιγμής.
Τι θα θέλατε να κρατήσουν τα παιδιά ως “παρακαταθήκη” από τη συνεργασία τους μαζί σας;
Ω! Με δύο λέξεις «Αγάπη στη Μουσική» και να μην σταματήσουν να ασχολούνται με αυτήν.
Ποιο τραγούδι θα βάζατε για να φτιάξετε τη διάθεσή σας το πρωί;
Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι αυτό των Καρτ Ποστάλ «Άνοιξη κι Άνοιξε». Είναι δροσερό, ονειροπόλο, έχει μια παιδικότητα που σε ταξιδεύει και μιλά για την αγαπημένη μου εποχή.
Ποιο είναι το αγαπημένο σας μέρος στην πόλη για να εμπνευστείτε;
Σίγουρα η θάλασσα. Μπορώ να κάθομαι με τις ώρες και να χαζεύω τον ορίζοντα. Κάνω όνειρα, σχέδια, φτιάχνω τις δικές μου εικόνες και ηρεμώ.
Ποια συμβουλή θα δίνατε σε ένα παιδί που ονειρεύεται να γίνει μουσικός;
Επιμονή. Υπομονή. Θέληση. Πάθος και σίγουρα να μην νιώθει μόνος/η γιατί έχει παρέα και συνοδοιπόρο τη μουσική του.■
