Η αποκάλυψη δεν παρουσιάζεται ως σκάνδαλο είναι ελεγχόμενη, σχεδιασμένη, σχεδόν ήσυχη.
Της Νικόλ Μακρή
Ας είμαστε ειλικρινείς η μόδα έχει έναν δικό της τρόπο να μετακινεί το βλέμμα. Όχι απότομα, ούτε πάντα προκλητικά, αλλά με μικρές, σχεδόν υπόγειες αλλαγές που γίνονται αντιληπτές μόνο όταν αρχίσουν να επαναλαμβάνονται. Αν λοιπόν το 2025 υπήρξε η χρονιά της επιστροφής του ντεκολτέ, με το στήθος να επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο, το 2026 δείχνει να κοιτάζει αλλού, χαμηλότερα, σε μια περιοχή του σώματος που για χρόνια έμενε εκτός κάδρου, αλλά ποτέ εκτός φαντασίας. Δεν πρόκειται για μια ξαφνική στροφή, αλλά για μια σταδιακή μετατόπιση του ενδιαφέροντος, που αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο η μόδα συνεχίζει να επαναδιαπραγματεύεται τη σχέση της με το σώμα, την έκθεση και την έννοια της σιλουέτας.
Στο Met Gala του 2025, η Vogue σημείωσε ότι το στήθος είχε επιστρέψει. Και πράγματι, εκείνη η χρονιά σημαδεύτηκε από μια εμφανή επαναφορά του ντεκολτέ, τόσο σε φυσική όσο και σε κατασκευασμένη, σχεδόν αρχιτεκτονική εκδοχή. Τα κόκκινα χαλιά γέμισαν από εμφανίσεις που τόνιζαν το πάνω μέρος του σώματος χωρίς απολογίες, επιβεβαιώνοντας πως η μόδα λειτουργεί κυκλικά, αλλά ποτέ αφελώς. Το ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν βρίσκεται τόσο σε αυτό που συνέβη, όσο στο πώς αυτή η αισθητική κορύφωση άνοιξε τον δρόμο για την επόμενη μετατόπιση.
Καθώς κάθε τάση εξαντλείται μέσα από την ίδια της την επανάληψη, η μόδα αναζητά νέο σημείο εστίασης. Και αυτή τη φορά, όλα δείχνουν ότι η προσοχή κατεβαίνει χαμηλότερα, σε μια περιοχή του σώματος που ιστορικά υπήρξε αμφιλεγόμενη, φορτισμένη και για χρόνια σχεδόν απαγορευμένη. Η ιδέα ότι το 2026 μπορεί να χαρακτηριστεί ως «η χρονιά του crack» δηλαδή της σχισμής δεν γεννήθηκε από ένα και μόνο look ή μια viral στιγμή, αλλά από μια αλληλουχία αισθητικών επιλογών και αμφιλεγόμενων εμφανίσεων.
Η αφετηρία αυτής της συζήτησης δεν είναι καινούργια. Το 1995, ο Alexander McQueen παρουσίασε τα περίφημα bumster trousers-που λατρεύτηκαν- μετακινώντας δραστικά τη γραμμή της μέσης και προκαλώντας τότε έντονες αντιδράσεις. Εκείνη η χειρονομία δεν ήταν απλώς μια σχεδιαστική ιδιοτροπία, αλλά μια ευθεία πρόκληση προς τα όρια του αποδεκτού και την εικόνα του σώματος στον δημόσιο χώρο. Σήμερα, τρεις δεκαετίες αργότερα, το ίδιο σημείο του σώματος επανέρχεται ως συνειδητή και σχεδιαστικά ώριμη επιλογή.
Στη συλλογή Alexander McQueen για την άνοιξη του 2026, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Seán McGirr, η αναφορά στα bumsters είναι ξεκάθαρη, αλλά με εντελώς διαφορετικό ύφος. Το σώμα δεν εκτίθεται επιθετικά, ούτε χρησιμοποιείται ως εργαλείο πρόκλησης. Αντίθετα, το ρούχο μοιάζει να αγκαλιάζει τη γραμμή της πλάτης με γλυπτική ακρίβεια, δημιουργώντας ένα νέο είδος «ντεκολτέ», αυτή τη φορά στο πίσω μέρος του σώματος. Η εμφάνιση της Alex Consani στην πασαρέλα, με το κόκκινο δαντελένιο παντελόνι που πίεζε το σώμα πάνω από τη ζώνη, θύμισε push-up σουτιέν, μόνο που το σημείο αναφοράς είχε αλλάξει ριζικά.
Όπως συμβαίνει συχνά, αυτή η αισθητική δεν έμεινε περιορισμένη στις πασαρέλες. Τα κόκκινα χαλιά λειτούργησαν ως χώρος δοκιμής και επιβεβαίωσης. Στο Met Gala του 2024, η Kendall Jenner επέλεξε ένα αρχειακό φόρεμα Givenchy του McQueen, που χαμήλωνε στους γοφούς, αφήνοντας μόνο μια υπόνοια . Έναν χρόνο αργότερα, η τόλμη αυξήθηκε. Στο πάρτι των Όσκαρ του Vanity Fair, η Zoë Kravitz εμφανίστηκε με ένα custom Saint Laurent, με διάφανο πίσω μέρος διακοσμημένο με στρας, μετατρέποντας την πλάτη σε πρωταγωνίστρια του συνολικού outfit. Λίγο αργότερα, η Hailey Bieber ακολούθησε την ίδια αισθητική στα βραβεία GQ Man of the Year, αντλώντας έμπνευση από τις αρχές των 2000s, με μια διακριτική αναφορά στην εποχή της «ουράς φάλαινας».
Το ενδιαφέρον, όμως, δεν βρίσκεται στην πρόκληση καθαυτή, αλλά στην αλλαγή ύφους. Η αποκάλυψη δεν παρουσιάζεται ως σκάνδαλο, ούτε ως δήλωση αντίστασης. Είναι ελεγχόμενη, σχεδιασμένη, σχεδόν ήσυχη. Το σώμα δεν φωνάζει. Υπάρχει. Και αυτή η ήρεμη παρουσία ίσως να σηματοδοτεί μια νέα φάση για τη μόδα, όπου η αισθητική προηγείται της ανάγκης για εντυπωσιασμό.
Το αν το 2026 θα μείνει τελικά στην ιστορία ως «η χρονιά της σχισμής» ίσως να έχει λιγότερη σημασία από τον τρόπο με τον οποίο φτάσαμε ως εδώ. Γιατί αυτό που αξίζει πραγματικά να παρατηρήσουμε είναι η μετατόπιση του βλέμματος, όχι μόνο στο τι αποκαλύπτεται, αλλά και στο γιατί τώρα. Και ίσως, σε αυτή τη σιωπηλή, σχεδόν ανεπαίσθητη αλλαγή, να βρίσκεται το πραγματικό νόημα της επόμενης χρονιάς στη μόδα…μπορεί και όχι.-
