Η νέα χρονιά δεν θέλει μεγάλες υποσχέσεις. Θέλει μικρές καθημερινές επιλογές.
Της Τζοάννας Γιαννοπούλου
Η νέα χρονιά δεν έρχεται για να μας αλλάξει.
Έρχεται για να μας ρωτήσει αν επιτέλους θα ακούσουμε.
Όχι τι «πρέπει»…Αλλά τι θέλουμε. Τι αντέχουμε. Τι μας κουράζει.
Τι μας αρρωσταίνει και τι μας γιατρεύει.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς:
Δεν χρωστάμε στον εαυτό μας άλλο ένα «θα δούμε».
Χρωστάμε φροντίδα.
Να ακούμε το σώμα μας όταν φωνάζει πριν ουρλιάξει.
Να ακούμε το μυαλό μας όταν βαραίνει.
Να ακούμε την ψυχή μας όταν δεν της φτάνει να επιβιώνει, θέλει και να ζήσει.
Η νέα χρονιά δεν θέλει μεγάλες υποσχέσεις. Θέλει μικρές καθημερινές επιλογές.
Να ταΐζουμε το μυαλό μας με όμορφες εικόνες.
Όχι μόνο με ειδήσεις, συγκρίσεις και scrolling μέχρι να μουδιάσει το δάχτυλο.
Λίγη τέχνη. Λίγη φύση. Λίγη αυτοκριτική. Λίγη σιωπή.
Να μάθουμε το «εμείς» χωρίς να χάνουμε το «εγώ».
Γιατί το «εμείς» δεν σημαίνει αυτοθυσία μέχρι εξαφάνισης.
Σημαίνει σχέση με όρια.
Να αγνοούμε όσους μας αγνοούν.
Όχι από εγωισμό αλλά από αυτοσεβασμό.
Και να μην ξεχνάμε ποτέ την ασέβεια και την αχαριστία,
όχι για να κρατάμε κακία,
αλλά για να μην ξαναδίνουμε κλειδιά σε ανθρώπους ώστε να μπαίνουν στις ζωές μας μόνο επειδή δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν .
Η νέα χρονιά θέλει ταξίδια. Ταξίδια που ανοίγουν ορίζοντες.
Για την ψυχή. Για το μυαλό. Για να θυμηθούμε ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από τα προβλήματά μας.
Θέλει γέλιο.
Αληθινό γέλιο.
Αυτό που βγαίνει όταν σταματάς να προσπαθείς να αποδείξεις ποιος είσαι.
Και κάπου εδώ υπάρχει και η ελπίδα.
Όχι η παιδική, που περιμένει θαύματα,
αλλά η ενήλικη ελπίδα αυτή που ξέρει ότι τίποτα δεν χαρίζεται,
αλλά πολλά χτίζονται.
Η ελπίδα ότι μπορείς να ξαναρχίσεις χωρίς να γκρεμίσεις τα πάντα.
Ότι μπορείς να γίνεις πιο ελαφρύς χωρίς να γίνεις επιφανειακός.
Ότι μπορείς να χαρείς ξανά με μικρά πράγματα,
όχι γιατί δεν πονάς,
αλλά γιατί έμαθες πια πως ο πόνος δεν είναι όλη σου η ιστορία.
Να προσέχουμε τους ανθρώπους μας.
Να τους λέμε «σ’ αγαπώ» πριν γίνει «μακάρι να το είχα πει».
Να δίνουμε μια ευκαιρία ακόμα…. λάθη όλοι κάνουμε.
Να εκπαιδευτούμε στην κατανόηση.
Όχι στην ανοχή των πάντων.
Η κατανόηση δεν σημαίνει να καταπίνεις.
Σημαίνει να βλέπεις καθαρά.
Η νέα χρονιά δεν θέλει τελειότητα…Θέλει επίγνωση.
Αν κάτι αξίζει να υποσχεθούμε φέτος, ας είναι αυτό:
Να ζούμε πιο συνειδητά.
Να αγαπάμε πιο καθαρά.
Να φεύγουμε πιο γρήγορα από ό,τι μας μικραίνει.
Και να μένουμε εκεί που μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας χωρίς μετάφραση.
Καλή χρονιά.
Όχι «εύκολη».
Αληθινή.
