Ο Πατρινός πολιτικός που «έσβησε» στα 38 του χρόνια.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Ο Ιωάννης Ρούφος γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1870 στην Πάτρα και ήταν ο μοναδικός γιός του Γεωργίου Ρούφου, δημάρχου Πατρέων και βουλευτή, και της Χρυσούλας Θεοχάρη. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Μπενιζέλου Ρούφου, πρωθυπουργού και δημάρχου Πατρέων και δισέγγονος του Αθανάσιου Κανακάρη και του Γεωργίου Κουντουριώτη, πρωθυπουργού της Ελλάδας.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου παρέμεινε επί μια τριετία. Ασχολήθηκε με την πολιτική και το 1895 στήριξε τον θείο του Αθανάσιο, στο να εκλεγεί δήμαρχος Πατρέων. Το 1899 ανέλαβε την αρχηγία του Ρουφικού κόμματος και τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου εκλέχτηκε βουλευτής για πρώτη φορά. Επανεκλέχτηκε το 1902 και το 1906. Ήταν πολιτικός φίλος του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη μέχρι τον θάνατό του. Η εφημερίδα «Σκριπ» έγραψε για την πολιτική του δράση: «Ο Ιωάννης Ρούφος κατόρθωσε δια συνετής πολιτικής και διαρκούς μερίμνης υπερ του τόπου να αποκτήση αμέριστον την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του».
Το 1904 διαγνώστηκε ότι έπασχε από σάρκωμα νεφρών και γι’ αυτό και μετέβη στην Αθήνα προκειμένου να υποβληθεί σε θεραπεία. Αρχικά φάνηκε ότι δεν ήταν σοβαρό και ότι είχε ξεπεράσει τον κίνδυνο. Έναν χρόνο αργότερα, όμως, η κατάσταση της υγείας του χειροτέρεψε. Από τις αρχές σχεδόν του 1908 ήταν κλινήρης στην Αθήνα. Γνωρίζοντας εξ αρχής την σοβαρότητα της καταστάσεώς του προαισθάνθηκε το επικείμενο τέλος του. Αυτό φαίνεται και από τα λόγια προς τον ξάδερφό του Λουκά: «Φροντίσατε δι’ άμαξαν και τηλεγραφήσατε ότι ο Γιάννης ο Ρούφος απέθανε». Τελικά το πρωί της 21ης Σεπτεμβρίου του 1908 απεβίωσε. Στις τελευταίες στιγμές στάθηκαν στο πλευρό του η μητέρα του και ο ξάδερφος του, Λουκάς Κανακάρης Ρούφος.
Για την μεταφορά της σορού διατέθηκε ειδική αμαξοστοιχία, η οποία μάλιστα σταμάτησε στο Αίγιο προκειμένου να παραλάβει 400 οπαδούς του. Το φέρετρο τοποθετήθηκε στη Μητρόπολη, ενώ σύμφωνα με την επιθυμία του νεκρού ούτε στεφάνια κατατέθηκαν ούτε επικήδειοι εκφωνήθηκαν. Ωστόσο, στις τελευταίες σελίδες του τευχίδιου που κυκλοφόρησε το 1908 υπό τον τίτλο «Η ανά την Πελοπόννησο πολιτική περιοδεία του αρχηγού του Εθνικού Κόμματος Κυριακούλη Μαυρομιχάλη» φιλοξενείται επικήδειος του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ο οποίος και παρευρέθηκε στην κηδεία του Ρούφου. Παρόντες ήταν, επίσης, ο Δημήτριος Γούναρης, Επίσκοπος Πατρών, ο Μπασιάς, πρόεδρος της Βουλής, ο Λομβάρδος, ενώ συλλυπητήρια επιστολή απέστειλε η Σοφία Τρικούπη.
Με αφορμή τον θάνατό του το δημοτικό συμβούλιο εξέδωσε συλλυπητήριο ψήφισμα, η σημαία στο δημαρχείο υψώθηκε μεσίστια, οι ναοί έκρουαν πένθιμα τις καμπάνες, ενώ η πατρινή εφημερίδα «Νεολόγος» για να ενημερώσει τον κόσμο εξέδωσε έκτακτο φύλλο. Η κηδεία, που έγινε δημοσία δαπάνη, ήταν μεγαλοπρεπής και διήρκησε τρείς ώρες. Το φέρετρο συνόδευσε πλήθος κόσμου μέχρι το Α΄ Νεκροταφείο Πατρών, όπου και ενταφιάστηκε στο μαυσωλείο των Ρούφων.
Διάδοχός του στο ρουφικό κόμμα ήταν ο πρώτος ξάδερφος του Λουκάς Κανακάρης Ρούφος, ο οποίος εκλέχτηκε στις αναπληρωματικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν προς αναπλήρωση της κενής βουλευτικής έδρας.