H ιστορία είναι η καλύτερη πυξίδα για το μέλλον. Πρέπει να ξέρεις από πού έρχεσαι για να ξέρεις πού πηγαίνεις.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Στις μέρες μας, τα ονόματα Αρσάκης και Στρούμπος, μπορεί να μην λένε σε πολλούς τίποτα, λένε όμως τα δημιουργήματα τους που εξακολουθούν να ανθίζουν στις μέρες μας και συνεχίζουν απρόσκοπτα την πολυκύμαντη διαδρομή τους στο χρόνο.
Ωστόσο, δεν είναι τα μοναδικά που μας θυμίζουν και μας υπενθυμίζουν ότι κάποτε σ’ αυτόν τον τόπο υπήρχαν άνθρωποι με έντονο το συναίσθημα της δωρεάς στο κοινωνικό σύνολο.
Στο μεταίχμιο του 19ου με τον 20ό αιώνα υπήρξαν αρκετοί ευπατρίδες ευεργέτες στην Πάτρα, οι δωρεές των οποίων έγιναν σημεία αναφοράς στο πέρασμα των χρόνων.
Ιδρύματα και κληροδοτήματα πήραν το όνομα τους και οι Πατρινοί, ακόμη κι αν αγνοούν την ιστορία τους, δεν μπορεί μέσω αυτών παρά να τους έχουν μνημονεύσει, ουκ ολίγες φορές.
Το Σκαγιοπούλειο, η Τριάντειος, το Καραμανδάνειο, μεταξύ άλλων, δεν συνιστούν απλώς μέρη μιας ονοματοδοσίας. Είναι ένα σπουδαίο κεφάλαιο της ιστορίας της πόλης, που χάνεται (;) στο βάθος των χρόνων.
Και πίσω ή κάπου δίπλα σ’ αυτό, υπάρχει και ένα άλλο, παρεμφερές, κεφάλαιο: αυτό των ευεργετών της πόλης που έδωσαν πολλά στην τοπική κοινωνία, αλλά δεν πήρε κανένα ίδρυμα το όνομά τους.
Ένας από αυτούς ήταν και ο Χρήστος Κορύλλος , ο μεγάλος γιατρός και άνθρωπος που δέσποσε στη ζωή της Πάτρας επί δεκαετίες, επιδεικνύοντας ένα τεράστιο έργο σε όλους τους τομείς και τις εκφάνσεις της κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής και αθλητικής ζωής της πόλης.
Αλήθεια, πόσοι Πατρινοί ξέρουν ποιος ήταν ο Χρήστος Κορύλλος και τί πρόσφερε στην Πάτρα; Πόσοι ξέρουν, φερ’ ειπείν, ότι ήταν ο άνθρωπος που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για να ανεγερθεί το Δημοτικό Νοσοκομείο, το οποίο και διοίκησε;
Πόσοι ξέρουν ότι πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου, που υπήρξε πρόδρομος της Παναχαϊκής, προχωρώντας παράλληλα και στην ίδρυση και λειτουργία μουσικού τμήματος, βιβλιοθήκης, ακόμη και φροντιστηρίου ξένων γλωσσών;
Πόσοι ξέρουν ότι ήταν ο άνθρωπος που διοργάνωσε τους πρώτους κολυμβητικούς αγώνες που έγιναν στην Πάτρα, ενώ διοικούσε και τον πολύ εξελιγμένο για την εποχή του μετεωρολογικό σταθμό της πόλης; Πόσοι γνωρίζουν ότι ο άνθρωπος αυτός κατέγραψε για εμάς (τις επόμενες της εποχής του γενιές) μια πλήρη εικόνα της Πάτρας στα τέλη του 19ου αιώνα;
Και πόσοι, εν τέλει, ξέρουν ότι, ακόμη και λίγο πριν πεθάνει, διέθεσε μεγάλο χρηματικό ποσό στον Σκαγιόπουλο για την κατασκευή του γνωστού Ορφανοτροφείου που έφερε το όνομά του;
Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα τα προαναφερόμενα συνιστούν, απλώς, ένα μικρό δείγμα της πολύπλευρης προσφοράς του στην Πάτρα, που αγάπησε όσο λίγοι.
Λέγεται συχνά ότι η ιστορία είναι η καλύτερη πυξίδα για το μέλλον. Πρέπει να ξέρεις από πού έρχεσαι για να ξέρεις πού πηγαίνεις.
Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε δεν είναι προφανές ότι το έχουμε συνειδητοποιήσει αυτό. Αγνοούμε την ιστορία της Πάτρας, τους ανθρώπους που έζησαν στην πόλη αυτή πολλά χρόνια πριν από εμάς και της πρόσφεραν τα πάντα, από τα πλούτη τους και ολόκληρη την περιουσία τους, μέχρι τα οράματά τους και την ίδια τους τη ζωή.
Η λήθη έχει κερδίσει κατά κράτος τη μνήμη, και γι’ αυτό δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών.
