Το γεγονός ότι η Ελλάδα απέκτησε (έστω και με καθυστέρηση) ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο, συνετέλεσε ώστε να εξαλειφθεί ένα θλιβερό φαινόμενο που κόστισε μακροχρόνια τη ζωή χιλιάδων συμπολιτών μας.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Το νούμερο ήταν διψήφιο. Ξεκινούσε συνήθως από το τρία, ενώ πολλές φορές είχε μπροστά του το τέσσερα.
Όμως, όποιος κι αν ήταν ο αριθμός, αποτελούσε σαν σήμερα το πρωταρχικό στοιχείο ενός καθιερωμένου δημοσιογραφικού θέματος για όλες τις εφημερίδες, όπως και για κάθε μέσο μαζικής ενημέρωσης.
Ο απολογισμός των θυμάτων της πασχαλινής εξόδου είχε περίοπτη θέση στα πρωτοσέλιδα παλαιότερων χρόνων. Από τη μια ήταν είδηση, από την άλλη όμως δεν ήταν.
Διότι ναι μεν οι δεκάδες νεκροί των τροχαίων συνιστούσαν πράγματι μια εντυπωσιακή είδηση, ωστόσο σύμφωνα με τον ορισμό της δεν ήταν κυριολεκτικά, εφόσον επρόκειτο για κάτι το απολύτως αναμενόμενο. Άλλωστε, το ερώτημα που περίμενε κάθε φορά απάντηση δεν ήταν εάν θα είχαμε νεκρούς σε μια έξοδο, αλλά πόσους θα είχαμε.
Αυτό πλέον δεν συμβαίνει, τουλάχιστον στην έκταση άλλων εποχών. Κανένας διευθυντής εφημερίδας ή αρχισυντάκτης δεν ξεκινάει στις μέρες μας τον προγραμματισμό των θεμάτων που πρέπει να καλύψει μετά από κάθε εορταστική έξοδο.
Το γεγονός ότι η Ελλάδα απέκτησε (έστω και με καθυστέρηση) ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο, συνετέλεσε ώστε να εξαλειφθεί ένα θλιβερό φαινόμενο που κόστισε μακροχρόνια τη ζωή χιλιάδων συμπολιτών μας.
Δεν είναι υπερβολή αν ειπωθεί ότι τις τελευταίες δεκαετίες χάσαμε στη διάρκεια των εορταστικών εξόδων ολόκληρα χωριά, αν όχι συνολικά μια κωμόπολη.
Κινούμενοι, λοιπόν, στους νέους οδικούς άξονες δεν κινδυνεύουμε πια να έλθει ένας άλλος οδηγός από το αντίθετο ρεύμα και να πέσει πάνω μας, όπως δεν κινδυνεύουμε κι εμείς να παρασυρθούμε σε μια ανεύθυνη προσπέραση που θα μας φέρει μπροστά με μια μετωπική σύγκρουση.
Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν παρέλθει και οι κίνδυνοι πρόκλησης των τροχαίων δυστυχημάτων. Οι σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι τούς περιορίζουν σημαντικά, αλλά δεν τους εξαλείφουν.
Το μοιραίο μπορεί να επέλθει ακόμη και σε ένα σύγχρονο αυτοκινητόδρομο, είτε από ένα ανθρώπινο λάθος είτε από μια υπερεκτίμηση εκ μέρους ενός οδηγού ως προς την ικανότητα του ή ως προς τις δυνατότητες του αυτοκινήτου του.
Δεν ευθύνονται μόνο οι δρόμοι για τα δυστυχήματα που σημειώνονται, ευθύνονται πρωτίστως οι άνθρωποι. Ας μην το προσπερνάμε αυτό, ακόμη κι όταν μετά από ένα τροχαίο χωρίς θύματα αναστενάζουμε με ανακούφιση επικαλούμενοι τη γνωστή φράση: «Οι λαμαρίνες γίνονται, οι άνθρωποι δεν γίνονται».
Σύμφωνοι, αλλά είμαστε εμείς που φτιάχνουμε τις λαμαρίνες, όπως φτιάχνουμε και τους δρόμους. Και είμαστε επίσης, εμείς οι ίδιοι που τρώμε το κεφάλι μας, κάνοντας (και) στην προκειμένη περίπτωση κακή χρήση των δημιουργημάτων μας.
