Η υιοθεσία δεν είναι λύση ανάγκης. Είναι πράξη ιερής αγάπης.
Η δολοφονία του 17χρονου στις Σέρρες δεν ήταν ένα «μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας μακράς, εγκληματικής αδιαφορίας .Ένας 15χρονος δράστης, γνωστός στις Αρχές από τα 11 του για βία, ναρκωτικά και παραβατικότητα, έμεινε σε ένα περιβάλλον που φώναζε πως είναι ακατάλληλο.
Κανείς δεν προστάτεψε ούτε το παιδί που έμελλε να σκοτώσει.
Και εδώ αρχίζει η μεγάλη υποκρισία.
Πόσο επικίνδυνο είναι ένα παιδί να μεγαλώνει με κακοποιητικούς, αδιάφορους ή εξαρτημένους γονείς;
Και πόσο απάνθρωπο είναι να μεγαλώνει χωρίς κανέναν;
Την ίδια ώρα που “επικίνδυνα” παιδιά μένουν σε ακατάλληλα σπίτια, άλλα παιδιά “σαπίζουν” στην αναμονή.
Βρέφη εγκαταλειμμένα σε μαιευτήρια περιμένοντας μια αγκαλιά που δεν έρχεται ποτέ.
Παιδιά που το πρώτο τους σπίτι ήταν ένα νοσοκομείο.
Παιδιά που κοιμήθηκαν για χρόνια χωρίς μια φωνούλα στο αυτάκι τους: “θα είμαι πάντα δίπλα σου.”
Στην Ελλάδα, τα παιδιά δεν προστατεύονται. Μπαίνουν σε νομική ομηρία.
Δεν είναι “ελεύθερα” για υιοθεσία. Γιατί;
Γιατί οι διαδικασίες τραβάνε χρόνια. Χρόνια χαμένα. Χρόνια παιδικής ηλικίας που δεν επιστρέφουν ποτέ.
Ο μέσος όρος παραμονής ενός παιδιού σε κρατική δομή αγγίζει τα έξι χρόνια.
Έξι χρόνια χωρίς “μαμά”.
Έξι χρόνια χωρίς “μπαμπά”.
Έξι χρόνια χωρίς ένα πρόσωπο να πει « Σ’ αγαπώ ».
Και την ίδια στιγμή, ζευγάρια που έχουν κάνει ό,τι τους ζητήθηκε – αιτήσεις, ελέγχους, αξιολογήσεις, εκπαιδεύσεις περιμένουν από το 2018. Περιμένουν στο σκοτάδι. Χωρίς απαντήσεις. Χωρίς χρονοδιάγραμμα. Χωρίς ελπίδα.
Ρωτάω ευθέως:
Τόσο δυσβάσταχτο είναι το κόστος για να μεγαλώσει ένα παιδί σε σπίτι με αγάπη;
Ή απλώς το κόστος της γραφειοκρατίας μάς βολεύει περισσότερο; Πως γίνεται η γραφειοκρατία να είναι πιο “προστατευμένη” από τα ίδια τα παιδιά;
Τα παιδιά δεν είναι φάκελοι.
Δεν είναι “υποθέσεις”.
Δεν είναι αριθμοί σε μητρώα.
Είναι μικρές ψυχές που περιμένουν.
Περιμένουν χρόνια να ακουστεί το όνομά τους με τρυφερότητα.
Περιμένουν να πουν ΜΑΜΑ και να μην είναι λέξη απαγορευμένη.
Και αν είσαι γυναίκα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, αν έχεις νιώσει ποτέ το σώμα σου να ζητά ένα παιδί, σκέψου το:
Κάπου τώρα, ένα παιδί κοιμάται χωρίς αγκαλιά.
Όχι γιατί δεν το θέλει κανείς. Αλλά γιατί το κράτος καθυστερεί.
Η υιοθεσία δεν είναι λύση ανάγκης. Είναι πράξη ιερής αγάπης.
Και κάθε μέρα που περνά, ένα παιδί μεγαλώνει μόνο, ενώ θα μπορούσε να μεγαλώνει με αγάπη φροντίδα κατανόηση ΚΑΙ αγκαλιές .
Σταματήστε να σκοτώνετε την παιδική ηλικία με σφραγίδες.
Επιταχύνετε τις διαδικασίες. Απελευθερώστε τα παιδιά.
Δώστε τους σπίτια πριν γίνουν στατιστικές, πριν γίνουν θύματα ή θύτες.
Γιατί όταν το κράτος αργεί,
τα παιδιά πληρώνουν με τη ζωή τους – ή με μια ζωή χωρίς αγάπη.
