Η κακία δεν φεύγει με θυμίαμα. Η προδοσία δεν σβήνει με κερί.
Της Τζοάννας Γιαννοπούλου
Ο Ιούδας δεν πέθανε. Κυκλοφορεί ανάμεσά μας.
Θα πας πάλι στην εκκλησία. Θα ανάψεις τη λαμπάδα σου.
Θα κάνεις τον σταυρό σου τρεις φορές μην τυχόν και σε δει ο κόσμος και δεν φανείς αρκετά πιστός. Θα πεις Χριστός Ανέστη με στόμφο, θα φιλήσεις εικόνες,
θα κάνεις τάματα, θα πας στα μοναστήρια και θα ταξιδέψεις μέχρι την Τήνο,
θα ανάψεις κερί και μετά θα γυρίσεις σπίτι και θα συνεχίσεις να είσαι ο ίδιος άνθρωπος.
Ο άνθρωπος που ζηλεύει…Που κουτσομπολεύει…Που βάζει τρικλοποδιές…
Που χαίρεται όταν ο άλλος πέφτει. Που εύχεται να πάθει κάτι. Που καταριέται.
Και το βράδυ θα κοιμηθείς ήσυχος, γιατί πήγες στην εκκλησία ή γιατί έκανες τον σταυρό σου.
Πόσο βολικό, ε;
Να νομίζεις ότι ο Θεός συγκινείται από το κερί σου, αλλά δεν βλέπει την κακία σου.
Να πιστεύεις ότι έχεις ψυχή να παραδώσεις, ενώ μέσα σου κρατάς κατάλογο με ονόματα.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο σύγχρονος Ιούδας ή μάλλον ο Ιούδας της ζωής σου.
Όχι με ασημένια νομίσματα. Με μηνύματα. Με ψεύτικες αγκαλιές.
Με λόγια του τύπου… εγώ είμαι εδώ για σένα… Σ’ αγαπώ… για το καλό σου το λέω…
Εκείνος που σε αφήνει να τον εμπιστευτείς.
Να του ανοίξεις την καρδιά σου και το σπίτι σου και μόλις γυρίσεις την πλάτη,
σε πουλάει και σε αδειάζει για λίγο συμφέρον, για μια θέση, για ένα κουτσομπολιό.
Σε αδικεί. Σε προδίδει. Σε διασύρει… και μετά… πάει κι αυτός να κοινωνήσει. Αυτό και αν είναι ειρωνικό.
Όλοι καθαροί. Όλοι πιστοί. Όλοι καλοί άνθρωποι.
Να σου πω κάτι; Η κακία δεν φεύγει με θυμίαμα. Η προδοσία δεν σβήνει με κερί.
Κάνε τον σταυρό σου όσο θέλεις. Αν η καρδιά σου είναι στραβή, δεν ισιώνει με το χέρι.
Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, κάθε Πάσχα, κάθε Χριστούγεννα, κάθε μεγάλη γιορτή έχουμε και σύσσωμη την πολιτική ηγεσία… θα τους δεις πάλι εκεί.
Στημένους στην πρώτη σειρά. Με το κερί στο χέρι. Με βλέμμα βαθιάς κατάνυξης.
Με το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο όσο χρειάζεται για τη φωτογραφία.
Δίπλα τους οι φωτογράφοι. Έτοιμοι και συνεννοημένοι να αποθανατίσουν τη στιγμή της πίστης, για το θεαθήναι για το δελτίο ειδήσεων, για τα likes.
Καμία ταπεινότητα. Καμία μετάνοια. Μόνο έπαρση.
Αχόρταγοι άνθρωποι που γλείφουν όπου χρειάζεται, που σκύβουν όπου συμφέρει, που ξεπουλιούνται για μια θέση βόλεψης και μετά σταυροκοπιούνται μπροστά στις κάμερες λες και ο Θεός εντυπωσιάζεται από τα φλας.
Τελικά η μεγαλύτερη υποκρισία δεν είναι να πας στην εκκλησία χωρίς πίστη.
Είναι να πας με κάμερα.
Άντε τώρα να κάνεις το τάμα σου για να σου χαρίσει ο Θεός αυτό που τόσο θες και μετά πιάσε το κινητό σου και θάφτους όλους… ξέρεις εσύ…
