Η δυναμική του Πατρινού Καρναβαλιού, που ενισχύεται από την μακρόχρονη ιστορία του, από την παράδοση του, το βοηθά να υπερβαίνει όλα τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά του.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, έδειχνε να υποφέρει. Το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς πρέπει να ήταν το χειρότερο της ζωής του. Φάνταζε για τον ίδιο σαν έναν εφιάλτη που έπρεπε υποχρεωτικά να βιώσει.
Φανατικός πολέμιος του Καρναβαλιού, διαπρύσιος κήρυκας στο Κατηχητικό Σχολείο όπου δίδασκε, επιχειρούσε να πείσει τα παιδιά ότι ο Καρνάβαλος ήταν ένα όργανο του σατανά, μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια του να τα βγάλει από το δρόμο του Θεού και να τα οδηγήσει στο πνεύμα του κακού.
Έλεγε και έκανε ό, τι περνούσε από το χέρι του για να τα αποτρέψει από τη συμμετοχή τους στο Καρναβάλι, να τους μεταλαμπαδεύσει την απέχθεια του γι’ αυτό. Εννοείται, όμως, ότι τα αποτελέσματα της απόπειρας του ήταν απειροελάχιστα.
Όταν την Κυριακή, μετά από το τέλος της Θείας Λειτουργίας, έβλεπε τον κόσμο να κατεβαίνει στο κέντρο της πόλης για να παρακολουθήσει τη μεγάλη καρναβαλική παρέλαση, ήταν συντετριμμένος. Το έβλεπες στο ύφος του. Σκυθρωπός, βάδιζε αμίλητος με το κεφάλι κάτω σαν να παραδεχόταν την ήττα του.
«Κοιτάξτε, ο Θούας δεν μιλιέται», συνήθιζαν να λένε κάποιοι, κάνοντας ακόμη και πλάκα μαζί του. Ναι, ο Θούας δεν μιλιόταν. Κλεινόταν στο σπίτι του και περίμενε με ανυπομονησία να έλθει η Καθαρή Δευτέρα, να ξεκινήσει η Σαρακοστή. Προσδοκούσε να πάρει τη δική του ρεβάνς απ’ όλους αυτούς που είχαν παρασυρθεί από τον Καρνάβαλο, από τον… σατανά. Και στη συνέχεια, ο ίδιος κρατούσε για τον εαυτό του τον ρόλο του πρωταγωνιστή της κάθαρσης των υπολοίπων, όλων αυτών που είχαν… διολισθήσει στο «κακό».
Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Η φιγούρα ενός αυστηρού δασκάλου του Κατηχητικού, που μισούσε το Καρναβάλι, φαντάζει πια σαν μια νοσταλγική και γραφική ανάμνηση από μια άλλη εποχή, που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.
Στις μέρες μας η μεγάλη γιορτή της πόλης δεν έχει πλέον απέναντι της κανέναν Καντιώτη, κανέναν Θούα, κανέναν φανατισμένο ιεροκήρυκα.
Δόξα τω Θεώ για όσες και όσους δεν το βλέπουν με καλό μάτι, το Πατρινό Καρναβάλι έχει αρκετούς πολέμιους, εκτός της Εκκλησίας και του περίγυρου της, ανθρώπους που θέλουν να το δουν είτε να συρρικνώνεται είτε να περιχαρακώνεται στα δικά τους ιδεολογικά καλούπια.
Όμως, η δυναμική του Πατρινού Καρναβαλιού, που ενισχύεται από την μακρόχρονη ιστορία του, από την παράδοση του, το βοηθά να υπερβαίνει όλα τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά του.
Και φέτος, για μια ακόμη φορά, αυτή η διαπίστωση θα επιβεβαιωθεί πανηγυρικά. Κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, τα (καρναβαλικά) καλύτερα έρχονται, είναι μπροστά μας, αρκεί να το πιστέψουμε.
