Στοχευμένες παρεμβάσεις και σκληρή πολιτική ρητορική συνθέτουν τη στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου απέναντι στα κόμματα που διεκδικούν τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της κεντροδεξιάς.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται πως έχει θέσει σε εφαρμογή ένα ευρύτερο σχέδιο περιορισμού της επιρροής των κομμάτων που κινούνται στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, επιχειρώντας να διατηρήσει συμπαγή την παραδοσιακή εκλογική βάση της παράταξης και να αποτρέψει νέες διαρροές προς τον συντηρητικό και εθνικοπατριωτικό χώρο.
Στο Μέγαρο Μαξίμου παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος το τελευταίο διάστημα ανεβάζει αισθητά τους τόνους απέναντι στην κυβέρνηση. Αρκετοί, μάλιστα, θυμούνται ότι το 1993 η ρήξη του με τη Νέα Δημοκρατία οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, γεγονός που εξακολουθεί να λειτουργεί ως πολιτική υπενθύμιση για τη σημερινή ηγεσία.
Με αυτό το δεδομένο, η κυβέρνηση επιχειρεί να ενισχύσει τα αντανακλαστικά της προς πιο συντηρητικά ακροατήρια, δίνοντας έμφαση σε ζητήματα ασφάλειας, μεταναστευτικής πολιτικής και δημόσιας τάξης. Η στόχευση είναι σαφής: να περιοριστεί ο πολιτικός χώρος που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν μικρότερα δεξιά κόμματα ή μια ενδεχόμενη νέα πολιτική πρωτοβουλία.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πολιτική αξιοποίηση του ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Τουρκία. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν πέρασε απαρατήρητη η στάση των κομμάτων που τοποθετούνται δεξιότερα της ΝΔ. Η Νίκη καταψήφισε το ψήφισμα, ενώ η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου και η Ελληνική Λύση επέλεξαν το «παρών».
Δεν ήταν τυχαία η αναφορά του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στους «ψευτοπατριώτες», υποστηρίζοντας ότι όταν έρχεται η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων «είτε απέχουν είτε καταψηφίζουν». Στο Μαξίμου θεωρούν ότι τέτοιες συγκρούσεις αποδομούν το πατριωτικό αφήγημα των συγκεκριμένων κομμάτων και περιορίζουν τη δυνατότητά τους να διεκδικήσουν τμήμα της εκλογικής βάσης της ΝΔ.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση επενδύει εκ νέου στο δίλημμα «σταθερότητα ή αστάθεια», εκτιμώντας ότι ο κατακερματισμός της κεντροδεξιάς θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες πολιτικές περιπέτειες. Και κάπως έτσι, όσο τα σενάρια για τις επόμενες κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά παραμένουν ανοιχτά, το Μέγαρο Μαξίμου φροντίζει να κλείνει όσο το δυνατόν περισσότερες πολιτικές διόδους στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
