Πρέπει να έχεις ισχυρά αντισώματα για να μην γυρίσεις την πλάτη στην πολιτική και να συνεχίσεις να ψηφίζεις σ’ αυτό που πιστεύεις.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Ανέκαθεν υπήρξε οπαδός (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) των Παπανδρέου. Θυμάται ότι όταν ήταν έφηβος σε μια επίσκεψη του Γεωργίου Παπανδρέου στην Πάτρα, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σκαρφάλωσε πάνω στο αυτοκίνητο του. Άνδρες της προσωπικής ασφάλειας του αρχηγού της Ενώσεως Κέντρου έσπευσαν να τον απομακρύνουν. «Αφήστε τον μικρό», λέει ότι είπε τότε ο «Γέρος της Δημοκρατίας».
Σε προχωρημένη σήμερα ηλικία αφηγείται το συγκεκριμένο περιστατικό και διακρίνεις μια μικρή συγκίνηση στο πρόσωπο του. Αλλά αυτή δίνει σύντομα τη θέση της σε ένα χαμόγελο όταν διηγείται τις κόντρες που είχε αργότερα με τον μπατζανάκη του, ιδίως όταν τα κομματικά πάθη ήταν οξυμμένα.
Φανατικός υποστηρικτής μετέπειτα ο ίδιος του Ανδρέα Παπανδρέου, πιστός ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Ευάγγελου Αβέρωφ και μετά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ο μπατζανάκης του, τσακώνονταν συχνά «για τα πολιτικά», όπως έλεγαν οι γυναίκες τους. Αρκούσε μια ατάκα του ενός ή του άλλου σε ένα γιορτινό τραπέζι για να μετατραπεί αυτό σε… Βουλή, με έντονες αντιπαραθέσεις που τις περισσότερες φορές ξέφευγαν από τα όρια. Άλλωστε, εκείνη την εποχή, στα περισσότερα σπίτια αυτό συνέβαινε.
Τα λέγαμε τις προάλλες παρακολουθώντας το ένα μετά το άλλο κεντρικά δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση. Κάποια στιγμή, μεταδόθηκε ένα ρεπορτάζ για τις εκδηλώσεις που προγραμματίστηκαν για την επέτειο των 30 χρόνων από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου.
Βυθισμένος στις αναμνήσεις του, ο ηλικιωμένος συνομιλητής μας κούνησε τότε το κεφάλι του και εμφανώς απογοητευμένος παρατήρησε: «Δεν υπάρχουν παιδί μου σήμερα ηγέτες, δεν υπάρχουν πολιτικοί όπως παλιά». Σε μια τέτοια παρατήρηση, δεν μπορείς να αντιτείνεις και πολλά σε έναν άνθρωπο που έχει ζήσει πολύ περισσότερα από σένα με βιώματα και μνήμες που τον έχουν σημαδέψει. Να του πεις, φερ’ ειπείν ότι οι καιροί έχουν αλλάξει και ότι ο κόσμος δεν θα πήγαινε πια μαζεμένος σε πλατείες για να ακούσει τον αρχηγό να μιλάει από το μπαλκόνι;
Σ’ αυτό το επιχείρημα θα σου απαντούσε ότι ο κόσμος απεχθάνεται πλέον την πολιτική, κυρίως μ’ αυτά που βλέπει τελευταία. Κι εκεί, δεν θα μπορούσες να πεις απολύτως τίποτα.
Τον ευτελισμό του κοινοβουλευτισμού και κατ’ επέκταση του δημοσίου βίου τον βλέπεις κι εσύ. Σού «φωνάζει» τόσο δυνατά, που έχεις την αίσθηση ότι θέλει να σε κρατήσει μακριά του.
Πρέπει να έχεις ισχυρά αντισώματα για να μην γυρίσεις την πλάτη στην πολιτική και να συνεχίσεις να ψηφίζεις σ’ αυτό που πιστεύεις.
Ένας πολίτης που διανύει πλέον την όγδοη δεκαετία της ζωής του και παραμένει πιστός σε μια παράταξη, τα έχει. Δεν ισχύει το ίδιο για όλους.
