Τέτοιες μέρες, τον Ιούνιο του 1984, η χώρα είχε βυθιστεί στη δίνη της πόλωσης, της οξύτητας, του κομματικού φανατισμού.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Από τότε πέρασαν πάνω από 40 χρόνια, 42 για την ακρίβεια. Κι όμως, για ένα μεσήλικα που διατηρεί έντονες αναμνήσεις, φαίνεται σαν να ήταν χθες.
Τέτοιες μέρες, τον Ιούνιο του 1984, η χώρα είχε βυθιστεί στη δίνη της πόλωσης, της οξύτητας, του κομματικού φανατισμού. Οι ευρωεκλογές της 17ης Ιουνίου εκείνης της χρονιάς είχαν προσλάβει τον χαρακτήρα μιας εθνικής εκλογικής αναμέτρησης, χωρίς αύριο. Στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας ο Ευάγγελος Αβέρωφ είχε διαδεχθεί τον Γεώργιο Ράλλη και είχε φροντίσει η «γαλάζια» παράταξη να ανασυνταχθεί και να αποκτήσει κι αυτή τις δικές της τοπικές οργανώσεις, κατά το πρότυπο του ΠΑΣΟΚ.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι όταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ παραιτήθηκε από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, στις 29 Αυγούστου 1984, έδωσε στη δημοσιότητα την επιστολή της παραίτησής του τονίζοντας ότι παραδίδει το κόμμα με ισχυρή οργάνωση, και συγκεκριμένα με 2.000 τοπικές οργανώσεις, 400 κλαδικές και με τα μέλη της ΟΝΝΕΔ να πλησιάζουν τις 100.000.
Η πολωτική αντιπαράθεση, με χαρακτηριστικά εθνικών εκλογών, στις ευρωεκλογές του 1984, συνθηματολογικά, κωδικοποιήθηκε ως σύγκρουση μεταξύ της «Αλλαγής» και της «Απαλλαγής» κτυπώντας «κόκκινο». Οι ανοικτές συγκεντρώσεις με τις λαοθάλασσες, οι αφισοκολλήσεις, τα «πράσινα» και τα «γαλάζια» καφενεία, αλλά και οι οικογένειες που ήταν στα… μαχαίρια, έδιναν τον τόνο, ενώ στο ίδιο φανατισμένο κλίμα διεξήχθησαν, περίπου ένα χρόνο αργότερα, και οι εθνικές εκλογές του 1985.
Θα παρατηρούσε κανείς ότι ο διχασμός που επήλθε, μετά από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, κατά τη μνημονιακή περίοδο, φαίνεται να ήταν το μεταίχμιο από το πέρασμα των χρόνων των παθών σε μια εποχή κατά την οποία η ελληνική κοινωνία δείχνει να έχει ωριμάσει και να μην παρασύρεται πλέον από την τοξικότητα. Ακόμη κι αν αυτήν εξακολουθεί να την προκρίνει μια μειοψηφία, η οποία εκτονώνεται βγάζοντας προσωπικά απωθημένα και κομπλεξικά σύνδρομα, πρωτίστως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η μεγάλη εικόνα δείχνει ότι οι εποχές έχουν πια αλλάξει και πως στην πλειονότητα τους οι πολίτες αντιμετωπίζουν τις εκλογές όπως ακριβώς είναι: ως την κορυφαία διαδικασία μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην οποία αρκούνται να εκφράζονται στην κάλπη, χωρίς να διαταράσσουν την καθημερινότητα τους, δίχως να διαβάλλουν όποια ή όποιον έχει αντίθετη άποψη ή διαφορετική ιδεολογικοπολιτική θεώρηση.
Και κατά τα άλλα, σε ό,τι αφορά όσες και όσους εξακολουθούν να επιμένουν τοξικά, κυρίως πίσω από την οθόνη ενός υπολογιστή, απλώς, αποτελούν τα υστερόγραφα ενός παρελθόντος που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί…
