Το να φας έξω έχει γίνει πλέον χρηματιστηριακή ανάλυση…
Ρε φίλε, ζεις σε μια χώρα με τόσα νησιά, δεν σου φτάνει; Θες ΚΑΙ να πας; Ε, είσαι πλεονέκτης.
Ξενοδοχεία: Οι τιμές είναι πλέον σε επίπεδα Μονακό, αλλά οι παροχές θυμίζουν φοιτητικό κοιτώνα στο Σοβιετικό Μπλοκ το 1980.
Ένα νεφρό για ένα δωμάτιο και ίσως λίγο από το συκώτι σου.
Ακτοπλοϊκά: Για να περάσεις απέναντι με το συμβατικό πλοίο (αυτό που κάνει 9 ώρες και μυρίζει τυρόπιτα), θες ένα μικρό στεγαστικό δάνειο.
Ξαπλώστρες: Το σετ στην παραλία κοστίζει πλέον όσο το ενοίκιο ενός δυαριού στο Παγκράτι. Αν τολμήσεις να κάτσεις στην άμμο με δική σου ομπρέλα, σε κοιτάνε οι μαγαζάτορες λες και μπήκες στο Μπάκινγχαμ με λασπωμένη σαγιονάρα.
Το φαγητό ως επένδυση ζωής Αν επιβιώσεις από το ξενοδοχείο και τα ακτοπλοϊκά, έρχεται η ώρα του φαγητού. Το να φας έξω έχει γίνει πλέον χρηματιστηριακή ανάλυση:
Η χωριάτικη σαλάτα κοστολογείται λες και οι ντομάτες ποτίστηκαν με δάκρυα μονόκερου.
Το καλαμαράκι σερβίρεται με το γραμμάριο, λες και είναι πολύτιμο μέταλλο.
Η λύση της Βούλτεψη: Δρόμο για τα χωριά σας!
Ευτυχώς, βέβαια, η πολιτική ηγεσία σκέφτεται πριν από εμάς για εμάς. Όταν άρχισε η δικαιολογημένη γκρίνια του κόσμου για τα πανάκριβα εισιτήρια και τη διαμονή, η Σοφία Βούλτεψη βγήκε στα κανάλια και μας χάρισε το απόλυτο μνημείο πολιτικής ενσυναίσθησης: Οι άνθρωποι μπορούν να πάνε στο χωριό, να πάνε στην ενδοχώρα!
Τι θέλετε και εσείς Κυκλάδες και Ιόνιο… Εσείς, οι ιθαγενείς, τραβάτε στο χωριό να μαζέψετε ντομάτες, να ταΐσετε τις κότες και να κάνετε μπάνιο με το λάστιχο στην αυλή. Κι αν δεν έχετε χωριό; Ε, ας προσέχατε. Ας αγοράζατε ένα χωριό μαζί με το επόμενο Pass που σας πετάνε κάθε τόσο σαν ψίχουλα για να εξαγοράσουν την ανοχή σας.
Ο μέσος Έλληνας σήμερα δουλεύει ένα εξαντλητικό ωράριο Πέντε, έξι, ίσως και εφτά μέρες την εβδομάδα. Δεν ζητάει να αγοράσει το νησί, ούτε να νοικιάσει θαλαμηγό. Πέντε μέρες αποφόρτισης θέλει ο άνθρωπος, για να μην πάθει εγκεφαλικό πάνω από το πληκτρολόγιο, το τιμόνι ή τη λάντζα.
Αυτή η χυδαία απόρριψη, αυτή η ξεκάθαρη δήλωση ότι είστε ξένοι και ανεπαρκείς για την ίδια σας την πατρίδα, δεν πρέπει απλά να ξεχαστεί .
Αυτοί οι άνθρωποι δεν αγαπούν ούτε την Ελλάδα, αλλά ούτε και τον κόσμο της.
Όταν θα έρθει η ώρα της κάλπης, μην ξεχάσετε τη ζέστη του τσιμέντου στην Αθήνα. Μην ξεχάσετε την ξεφτίλα του να μην μπορείς να πας τα παιδιά σου σε μια παραλία της χώρας σου. Εκεί, πίσω από το παραβάν, είναι η ώρα να τους στείλουμε εμείς στον δικό τους μόνιμο προορισμό: στα σπίτια τους. Γιατί αν αυτοί δεν αγαπούν αυτή τη χώρα και τους ανθρώπους της, δεν έχουν καμία απολύτως δουλειά να την κυβερνούν.
