Το να μπεις σε ένα βαπόρι του Αγούδημου δεν ήταν απαραίτητα θέμα επιλογής, συχνά ήταν μονόδρομος αν ήθελες να μεταβείς σε ορισμένα, συγκεκριμένα, νησιά του Αιγαίου.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Ήταν από εκείνες τις εικόνες που σου μένουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό, γιατί καταλαβαίνεις ότι αυτό που είδες ήταν σπάνιο, δεν πρόκειται πιθανότατα να το ξαναδείς.
Αλήθεια, πόσο πιθανό είναι να αντικρίσεις πάλι ένα καράβι, εν πλω, σε μπουνάτσα, κυριολεκτικά να γέρνει;
Συνέβη με το πλοίο «ΜΑΡΙΝΑ», πριν από αρκετά χρόνια, όταν μπήκε στο λιμάνι του Καρλοβάσου, στη Σάμο, με εμφανή κλίση. Κι αυτό διότι μια βλάβη το είχε υποχρεώσει σε μια ανορθόδοξη πορεία. Δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία ζημιά που βασάνιζε κάποιο από τα γέρικα πλοία του αείμνηστου Κεφαλλονίτη εφοπλιστή Γεράσιμου Αγούδημου.
Βίος και πολιτεία, που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει το σενάριο κινηματογραφικής ταινίας, αφιερωμένη σε έναν άνθρωπο που ξεκίνησε από ναύτης για να φτάσει να γίνει εφοπλιστής, σημαδεύοντας ανεξίτηλα με το δικό του, μοναδικό, στίγμα μια ολόκληρη εποχή στον χώρο της ακτοπλοϊας.
Δεν χρειαζόταν να τον γνωρίζεις προσωπικά, να τον έχεις συναντήσει, για να αντιληφθείς την ιδιοσυγκρασία του. Αρκούσε να έχεις ταξιδέψει με ένα από τα καράβια του, που ο κόσμος αποκαλούσε «σκυλοπνίχτες».
Είναι δε απολύτως βέβαιο ότι χιλιάδες Πατρινοί και λοιποί Αχαιοί θα ταξίδεψαν, τουλάχιστον μια φορά, είτε με το «ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑ» είτε με το «ΜΙΛΕΝΑ» είτε με το «ΡΟΜΙΛΝΤΑ». Παλαιά σκαριά της ταλαιπωρίας, μετέτρεπαν συχνά το ταξίδι σε «Οδύσσεια» όταν ξέμεναν από βλάβη στης ρότας τα μισά, με αποτέλεσμα τις πολύωρες καθυστερήσεις στην εκτέλεση των δρομολογίων τους.
Το να μπεις σε ένα βαπόρι του Αγούδημου δεν ήταν απαραίτητα θέμα επιλογής, συχνά ήταν μονόδρομος αν ήθελες να μεταβείς σε ορισμένα, συγκεκριμένα, νησιά του Αιγαίου. Αναμενόμενο, εφόσον η εταιρεία του εξασφάλιζε παχυλές κρατικές επιδοτήσεις για τις λεγόμενες άγονες γραμμές. Αλλά ο ίδιος δεν επένδυσε ποτέ στο «κτίσιμο» νέων καραβιών. Ήθελε να κάνει τη δουλειά του με τους «σκυλοπνίχτες» του, που προσέλαβαν με τον καιρό τις διαστάσεις θρύλου.
Όταν μετά από το ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα», το 2000, επιβλήθηκε το όριο της 35ετίας για τα πλοία που δρομολογούνται στην ακτοπλοϊα, δημιουργήθηκε σε πολλούς η εντύπωση ότι μετά από την παρέλευση του αυτά ενδεχομένως να μην είναι αξιόπλοα.
Όμως, μια συζήτηση με ανθρώπους του ναυτιλιακού χώρου καταρρίπτει αυτό το στερεότυπο. Σου λένε ότι και τα πλοία μεγάλης ηλικίας είναι αξιόπιστα, απλώς, δεν παρέχουν τις ανέσεις των σύγχρονων.
Από κει και πέρα, για πολλούς και διαφόρους λόγους, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να αναδειχθεί στις μέρες μας ένας νέος Αγούδημος, καθώς δεν θα μπορούσε με τίποτα να επιπλεύσει σε μια ιδιαίτερα ανταγωνιστική και απαιτητική εποχή.
