Τα Χριστούγεννα δεν συγχωρούν τα πάντα. Απλώς φωτίζουν τα πάντα. Τα Χριστούγεννα δεν σώζουν ανθρώπους. Τους αποκαλύπτουν.
Της Τζοάννας Γιαννοπούλου
Κάθε Χριστούγεννα, λένε, οι καλικάντζαροι ανεβαίνουν από τα έγκατα της γης.
Φέτος όμως δεν χρειάστηκε να σκάψουν. Ήταν ήδη εδώ.
Στα έδρανα, στα πάνελ, στα υπουργικά γραφεία.
Με γραβάτες αντί για ουρές και με χαμόγελα πιο κοφτερά κι από τα δόντια τους. Οι καλικάντζαροι της σύγχρονης εκδοχής δεν φοβούνται το φως.
Το ανάβουν οι ίδιοι. Προβολείς, κάμερες, συνεντεύξεις.
Και γύρω τους, τα ξωτικά — όχι τα παραμυθένια, αλλά εκείνα που ζουν από μίζες, επιδοτήσεις, επιτροπές και «νόμιμα» παραθυράκια.
Ξωτικά του ΟΠΕΚΕΠΕ, ξωτικά των διαπλεκόμενων, ξωτικά που βαφτίζουν το μαύρο άσπρο και το άδειο «αναπτυξιακό».
Και κάπου εδώ εμφανίζονται τα ανύπαρκτα ζώα.
Γιατί τελικά δεν υπήρξαν ποτέ. Τα ζώα ήταν οι ίδιοι.
Με ένστικτο επιβίωσης, χωρίς ίχνος εν συναίσθησης.
Μόνο αρπαχτή. Μόνο «να βολευτώ εγώ». Σε κάποια μέρη της χώρας καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης άνθρωποι που δεν έχουν τελειώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση.WTF ????
Αλλά μην νομίζετε ότι το παραμύθι σταματά στην εξουσία.
Η πραγματική σκοτεινή φαντασία ξεκινά στην κοινωνία.
Στην κοινωνία των social media, όπου ο θυμός είναι νόμισμα και η κακία γίνεται περιεχόμενο.
Άνθρωποι γεμάτοι κόμπλεξ, απωθημένα και ανεπεξέργαστο πόνο.
Στο διπλανό γραφείο.
Στον «φίλο».
Στον συγγενή.
Στον άνθρωπο που δεν τον νοιάζει να γιατρέψει την ψυχή του — αρκεί να μολύνει τους άλλους .
Σε έναν κόσμο γεμάτο θύματα, οι θύτες έμαθαν να μιλούν πρώτοι.
Είναι εκείνοι που βρίζουν, κουτσομπολεύουν, ψεύδονται.
Και όταν τους ξεσκεπάζεις, προσβάλλονται.
Κάνουν τους αδικημένους.
Τα αιώνια θύματα της δικής τους τοξικότητας.
Άνθρωποι που κοιτούν μόνο την πάρτη τους,
που μετρούν την αξία με like, τη φιλία με συμφέρον και την αλήθεια με το πόσο τους βολεύει.
Και εκεί έρχεται το σοκ.
Πόσες φιλίες διαλύθηκαν;
Πόσες οικογένειες κομματιάστηκαν;
Γιατί ένας άνθρωπος με ναρκισσιστική συμπεριφορά έπεισε τους άλλους ότι είναι το θύμα.
Χριστούγεννα, όμως.
Και όσο κι αν ειρωνευόμαστε, όσο κι αν καυτηριάζουμε, κάτι μέσα μας ακόμα ελπίζει.Ίσως γιατί βαθιά στην ψυχή μας ξέρουμε πως το νοιάξιμο σώζει.
Η αλληλεγγύη ενώνει.
Η συγνώμη λυτρώνει.
Και η καλοσύνη αυτή η παρεξηγημένη, σχεδόν γελοιοποιημένη αρετή,
είναι το πιο υποτιμημένο skill παγκοσμίως.
Να είσαι καλός άνθρωπος δεν είναι αδυναμία.
Είναι επιλογή. Δύσκολη. Συνειδητή. Επαναστατική.
Κι αν υπήρχε ένα μαγικό ραβδάκι αυτές τις γιορτές,
μακάρι να μπορούσε να φυτέψει σε κάποια άδεια κεφάλια
τις αξίες της αγάπης, της δοτικότητας, της εμπιστοσύνης, της προσφοράς.
Μακάρι να ξυπνήσουν.
Να γιατρευτούν.
Να αγαπηθούν.
Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι τα λαμπάκια.
Είναι το φως που ή έχεις μέσα σου ή δεν αποκτάς ποτέ.
Κι αν τελικά το πραγματικό θαύμα των Χριστουγέννων δεν είναι η γέννηση,
αλλά το ξύπνημα;
Να ξυπνήσουν όσοι έμαθαν να ζουν με ψέμα, να τρέφονται από φθόνο και να βαφτίζουν την κακία «ειλικρίνεια».
Να ξυπνήσουν όσοι διέλυσαν φιλίες, οικογένειες και ανθρώπους
και μετά φόρεσαν το φωτοστέφανο του θύματος για να κοιμηθούν ήσυχοι.
Γιατί κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα,
οι μάσκες πέφτουν. Οι ρόλοι τελειώνουν.
Και μένει μόνο αυτό που είσαι όχι αυτό που έπεισες τους άλλους ότι είσαι.
Μακάρι, λοιπόν, αν υπήρχε ένα μαγικό ραβδί,
να μην έφερνε πλούτο, εξουσία ή ασυλία. Να φύτευε μέσα στα άδεια κεφάλια
αξίες που δεν αγοράζονται: αγάπη, δοτικότητα, εμπιστοσύνη, προσφορά, ήθος.
Και αν δεν ξυπνήσουν;
Αν δεν γιατρευτούν;
Αν δεν αγαπηθούν;
Τότε τουλάχιστον ας ξέρουν ένα πράγμα: κανείς δεν χρωστά να τους αντέχει.Ούτε να τους καταλαβαίνει.
Ούτε να τους συγχωρεί.
Η άγνοια δεν είναι αθωότητα.
Η κακία δεν είναι άποψη.
Και τα ψυχικά τραύματα δεν είναι άλλοθι
όταν επιλέγεις συνειδητά να γίνεσαι δηλητήριο.
Και αυτό, όσο κι αν πονάει, δεν είναι τραγωδία. Είναι χαρακτήρας.
Τα Χριστούγεννα δεν συγχωρούν τα πάντα. Απλώς φωτίζουν τα πάντα.
Τα Χριστούγεννα δεν σώζουν ανθρώπους. Τους αποκαλύπτουν.
