Μάνα, Μητέρα, Μαμά…
Λέξεις συνώνυμες με τη θυσία και την απόλυτη αφοσίωση.
Της Τζοάννας Γιαννοπούλου
Είναι η καρδιά που χτυπά για δύο και η αγκαλιά που δεν μικραίνει ποτέ.
Σύμβολο ανιδιοτελούς αγάπης, φροντίδας και ζεστασιάς.
Είναι το πρόσωπο που δίνει ζωή και μένει εκεί, από την πρώτη στιγμή και για πάντα.
Η αγάπη της μητέρας… το πιο καθαρό συναίσθημα.
Προσφέρει ασφάλεια και στοργή, χωρίς ποτέ να ζητά αντάλλαγμα.
Μάνα, Μητέρα, Μαμά…
Λέξεις συνώνυμες με τη θυσία και την απόλυτη αφοσίωση.
Και σήμερα, είναι η μέρα που τιμάμε εκείνες που έζησαν το θαύμα της γέννησης,
και εκείνες που έγιναν μητέρες με την καρδιά τους.
Σε εσάς που στέκεστε δίπλα σε παιδιά, ανίψια, βαφτιστήρια, παιδιά φίλων… ακοίμητοι φρουροί.
Χρόνια Πολλά στις μητέρες που είναι φως. Πόσο τυχερή είμαι και πόσο ευγνώμων…
Γιατί η δική μου μαμά, μπορεί να μην είχε ευκαιρίες στη μόρφωση… αλλά είχε κάτι πολύ πιο σπάνιο: Παιδεία. Αυτή που δεν διδάσκεται σε σχολεία. Αυτή που φαίνεται στον τρόπο που αγαπάς, στον τρόπο που στέκεσαι, στον τρόπο που μεγαλώνεις έναν άνθρωπο. Η δική μου ΜΑΜΑ είναι το σύμβολο απέραντης καλοσύνης .
Μεγάλωσα θέλοντας να γίνω ανεξάρτητη, αλλά υπάρχει κάτι που δεν θα αλλάξει ποτέ: Να σταματήσω να την χρειάζομαι. Τη μυρωδιά της. Το φιλί της .Το χάδι της.
Την ασφάλεια της αγκαλιάς της… ίσως τελικά αυτό είναι η μητέρα… Ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα σου όταν πονούσες, που χάρηκε πιο πολύ κι από σένα στις χαρές σου και λύγισε σιωπηλά στις λύπες σου. Είναι εκείνη που γίνεται καταφύγιο, στήριγμα και κάθε μέρα είναι το…είμαι εδώ… που δεν χρειάζεται να ειπωθεί.
Όμως δεν είναι όλες η μαμάδες… μαμάδες…
Δεν είναι όλες οι μητέρες έτσι.
Υπάρχουν μητέρες που πληγώνουν. Μητέρες που αντί να χτίζουν, γκρεμίζουν. Μητέρες που ξεχωρίζουν τα παιδιά τους. Που ανταγωνίζονται τις κόρες τους. Που μειώνουν τους γιους τους.
Μητέρες που δεν αγκαλιάζουν, ελέγχουν.
Δεν στηρίζουν, υπονομεύουν.
Δεν αγαπούν, απαιτούν.
Υπάρχουν και εκείνες που ξεπερνούν κάθε όριο, κακοποιούν και διαλύουν ψυχές.
Η μητρότητα δεν είναι εγγύηση καλοσύνης ούτε εγγυάται συναισθηματική ωριμότητα. Γι’ αυτό σήμερα, δεν είναι μόνο γιορτή. Είναι και μια υπενθύμιση:
Ότι η αγάπη δεν είναι δεδομένη. Η αγάπη φαίνεται στη στάση, στην παρουσία, στην πράξη.
Όσο κι αν μας ενοχλεί, αυτό είναι κομμάτι της αλήθειας, μιας αλήθειας που σπάνια λέγεται.
