Τα χρόνια πέρασαν, οι εποχές άλλαξαν, οι τόνοι έπεσαν. Εκείνο που δεν άλλαξε είναι η μεγάλη δημοσιοποίηση που δίνουμε ως χώρα στη διαδικασία των σχετικών εξετάσεων. Από κοντά και τα μηνύματα πολιτικών αρχηγών, βουλευτών, επίδοξων βουλευτών, και πάει λέγοντας.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Κάποτε τα πράγματα δεν ήταν όπως σήμερα. Παλαιότερα οι τόνοι ήταν δραματικοί. Τα σχολεία όπου διεξάγονταν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις πολιορκούνταν από τους γονείς των διαγωνιζόμενων μαθητριών και μαθητών.
Μητέρες έφταναν στο σημείο να τη… στήνουν έξω από τα σχολικά συγκροτήματα με το βελονάκι στο χέρι, γιατί εφόσον δεν έγραφαν οι ίδιες το πλέξιμο ήταν μια εναλλακτική επιλογή για να περάσει η ώρα και να καταπολεμήσουν το άγχος τους.
Η μέρα είχε ξεκινήσει βεβαίως με την… παραδοσιακή ραδιοφωνική μετάδοση των θεμάτων, ενώ έκλεινε με τον υπολογισμό της γραπτής επίδοσης.
Όποιο σπίτι είχε παιδί που έδινε εξετάσεις ήταν επί μέρες σε κατάσταση συναγερμού, στην οποία συμμετείχαν σε ένδειξη συμπαράστασης συγγενείς και φίλοι, ακόμη και γείτονες. Διότι τότε υπήρχε ακόμη η γειτονιά, η οποία ήταν κι αυτή στις δόξες της.
Την ημέρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων το σπίτι του οποίου το παιδί είχε πετύχει το γιόρταζε δεόντως, ακόμη και με τραπέζια, στα οποία περίοπτη θέση είχαν τιμητική θέση όλοι οι συμπαρασταθέντες τις κρίσιμες ώρες της μάχης. Αντιθέτως, στο σπίτι του οποίου το τέκνο είχε αποτύχει το κλίμα ήταν βαρύ, σχεδόν πένθιμο.
Τα χρόνια πέρασαν, οι εποχές άλλαξαν, οι τόνοι έπεσαν. Εκείνο που δεν άλλαξε είναι η μεγάλη δημοσιοποίηση που δίνουμε ως χώρα στη διαδικασία των σχετικών εξετάσεων. Από κοντά και τα μηνύματα πολιτικών αρχηγών, βουλευτών, επίδοξων βουλευτών, και πάει λέγοντας.
Έτσι, μπορεί οι γονείς να μην στέκονται πλέον με τις ώρες έξω από τα σχολεία, αλλά οι Πανελλαδικές Εξετάσεις εξακολουθούν να δεσπόζουν στην επικαιρότητα, να είναι από τα κυρίαρχα θέματα της. Ίσως γιατί ως συναισθηματικός λαός ρέπουμε στην υπερβολή. Ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ και αναλύσεις επί αναλύσεων για την ευκολία ή τη δυσκολία των θεμάτων δίνουν και παίρνουν. Και στο τέλος, τί απομένει;
Τα αφιερώματα στα μέσα ενημέρωσης για τους πρώτους μεταξύ των πρώτων, που απολαμβάνουν τα 15 λεπτά δημοσιότητας για τα οποία είχε μιλήσει κάποτε ο Άντι Γουόρχολ, οι καθιερωμένες ευχαριστήριες δηλώσεις για τα φροντιστήρια που συνέβαλαν στην επιτυχία, το στερεότυπο λεκτικό σχήμα ότι αυτή ήλθε «με μεθοδικό διάβασμα».
Αργότερα, όταν έχουν σβήσει πια τα φώτα δημοσιότητας, ξεκινάει ένας άλλος αγώνας, πιο σκληρός, που απαιτεί ακόμη μεγαλύτερες θυσίες απ’ όλη την οικογένεια, εννοείται οικονομικές: αυτός της έγκαιρης και επιτυχούς περάτωσης των σπουδών, που θα δώσει τη θέση του στο απαραίτητο μεταπτυχιακό και θα καταλήξει στην εναγώνια αναζήτηση μιας δουλειάς, με τη φυγή στο εξωτερικό να είναι πια το επικρατέστερο σενάριο.
