Συνειδητοποιούμε πλέον την ανάγκη να βάλουμε περισσότερο πράσινο στη ζωή μας, αλλά δεν φροντίζουμε πάντα και όπως πρέπει αυτό που έχουμε.
Του Διονύση Ζακυνθινού
Θα περισσέψουν και φέτος τα μηνύματα για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, που συνοδεύθηκαν σε κάποιες περιπτώσεις από σχετικές δράσεις, σε επίπεδο συμβολισμού, με τις δεντροφυτεύσεις να έχουν την τιμητική τους.
Αλλά εδώ που τα λέμε και η εν λόγω ημέρα, αυτή καθαυτή, θεσπίστηκε για συμβολικούς λόγους. Κάτι που ισχύει βέβαια για τις πάσης φύσεως Παγκόσμιες Ημέρες. Σκοπός τους είναι να θυμηθούμε, τουλάχιστον για ένα εικοσιτετράωρο, αυτό που πρέπει να κάνουμε και δεν κάνουμε τον υπόλοιπο χρόνο σε μια συγκεκριμένη έκφανση του βίου μας.
Αγαπάμε, μάθαμε να αγαπάμε το περιβάλλον ή είναι για εμάς παντελώς αδιάφορο; Η απάντηση πρέπει να δοθεί από την καθεμιά και από τον καθένα μας ξεχωριστά, σε πρώτο ενικό πρόσωπο, εφόσον εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία και την παιδεία του ατόμου, κυρίως από το πώς προσεγγίζει αυτό το μείζον θέμα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ύπαρξη του.
Σε γενικές γραμμές, όμως, θα έλεγε κανείς ότι ως λαός δεν διακρινόμαστε ιδιαίτερα για την οικολογική μας συνείδηση, παρ’ ότι τα τελευταία χρόνια την έχουμε βελτιώσει αισθητά.
Συνειδητοποιούμε πλέον την ανάγκη να βάλουμε περισσότερο πράσινο στη ζωή μας, αλλά δεν φροντίζουμε πάντα και όπως πρέπει αυτό που έχουμε.
Κουτσά – στραβά τη μάθαμε την ανακύκλωση, αν και δεν την κάνουμε σωστά. Πετάμε στους μπλε κάδους χαρτιά, μπουκάλια και διάφορα άλλα ανακυκλώσιμα απορρίμματα, χωρίς να τα διαχωρίζουμε.
Πάμε να αποβάλλουμε τις πλαστικές σακούλες από την καθημερινότητα μας, αν και τα περισσότερα περιεχόμενα τους είναι συσκευασμένα σε πλαστικό, ενώ η Greenpeace μάς γνωστοποίησε ότι έχουμε σοβαρό θέμα (και) με τα χάρτινα και πλαστικά ποτήρια, της μιας χρήσης, που χρησιμοποιούμε κυρίως για τον καφέ και τα οποία δεν ανακυκλώνονται. Καταναλώνουμε, σου λέει, καμιά τριακοσαριά εκατομμύρια ετησίως!
Παράλληλα, αρκετοί εξακολουθούν να μην έχουν κανένα ενδοιασμό να πετάξουν το κουτάκι της μπύρας ή του αναψυκτικού στο δρόμο και στο πεζοδρόμιο, όπου οι ίδιοι (εάν είναι καπνιστές) πετάνε και τα αποτσίγαρα τους. Είναι λιγότεροι σε σχέση με το παρελθόν, αλλά κινούνται ανάμεσα μας και κάνουν την ανάλογη περιβαλλοντική ζημιά.
Τώρα που καλοκαιριάζει, το ίδιο θα παρατηρείται και στις παραλίες, όπου σημεία τους θα παραπέμπουν κυριολεκτικά σε σκουπιδαριό, την ίδια ώρα που ευσυνείδητοι συμπολίτες θα φροντίζουν να μην αφήνουν πίσω τους το παραμικρό και εθελοντές θα σπεύδουν να μαζεύουν τα σκουπίδια άλλων.
Επομένως, όταν διαμαρτυρόμαστε για την έλλειψη καθαριότητας και τη ρύπανση σε δημόσιους χώρους, ας μην αγνοούμε το μερίδιο της ατομικής μας ευθύνης. Ακόμη κι αν δεν μολύνουμε εμείς οι ίδιοι το περιβάλλον, ας προτρέπουμε τους διπλανούς μας να μην το κάνουν, δίνοντας τους με τη συμπεριφορά μας το σωστό παράδειγμα και καλλιεργώντας στον περίγυρο μας το πρότυπο ενός ορθολογικού μιμητισμού.
