Tο συγκεκριμένο χωριό διαθέτει μια πολιτιστική υποδομή που η Πάτρα δεν έχει καταφέρει ακόμη να αποκτήσει: ένα σύγχρονο, πανέμορφο ανοικτό θέατρο, χωρητικότητας 1200 θέσεων!
Του Διονύση Ζακυνθινού
Το χωριό Βλαχιώτη βρίσκεται στα όρια του Δήμου Ευρώτα, στη Λακωνία. Το συναντά κανείς ταξιδεύοντας από τη Σπάρτη στους Μολάους, καθώς απέχει περίπου 45 χιλιόμετρα από τη λακωνική πρωτεύουσα.
Πολλοί ντόπιοι υποστηρίζουν ότι το όνομα Βλαχιώτη προήλθε από το όνομα δύο ανθρώπων, ενός Βλάχου κι ενός Χιώτη . Υπάρχει όμως και μια άλλη άποψη, η οποία υποστηρίζει ότι το όνομα προήλθε από το Villa Chioti, δηλαδή το χωριό του Χιώτη.
Πάντως, όποια κι αν είναι η προέλευση της ονομασίας του, το συγκεκριμένο χωριό διαθέτει μια πολιτιστική υποδομή που η Πάτρα δεν έχει καταφέρει ακόμη να αποκτήσει: ένα σύγχρονο, πανέμορφο ανοικτό θέατρο, χωρητικότητας 1200 θέσεων!
Πρόκειται για το γνωστό Επιδαύριο Θέατρο Βλαχιώτη, σημείο αναφοράς για όλη την περιοχή.
Εάν εξαιρεθεί το γεγονός ότι η πρόσβαση στο θέατρο είναι λίγο προβληματική, καθώς αυτό έχει κτιστεί σ’ ένα ύψωμα, στο οποίο φτάνεις μέσω ενός κακοφτιαγμένου δρόμου, η συγκεκριμένη πολιτιστική υποδομή σε εντυπωσιάζει για την καλαισθησία της, η οποία συνδυάζεται με μια εμφανή απλότητα.
Το δε μέρος όπου βρίσκεται προσφέρει στον επισκέπτη μια μαγευτική θέα της περιοχής, ενώ η παρακολούθηση μιας συναυλίας ή μιας θεατρικής παράστασης τη νύχτα είναι μια θαυμάσια εμπειρία, για να μην πούμε μαγευτική.
Κάπου εδώ, όμως, αναπόφευκτα ξεκινούν και οι συγκρίσεις με την Πάτρα, που… ξέμεινε με το Ρωμαϊκό Ωδείο, το οποίο, αν και ανακαινίστηκε, δεν θα φιλοξενήσει και φέτος εκδηλώσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, καθώς το ΥΠ.ΠΟ. επικαλείται «ολοκλήρωση πρόσθετων εργασιών, που κρίθηκε απαραίτητο να πραγματοποιηθούν».
Παρεμπιπτόντως, εάν το Ρωμαϊκό Ωδείο υφίσταται στις μέρες μας και το χρησιμοποιούμε, όπως το χρησιμοποιούμε, το χρωστάμε στον αρχιτέκτονα Ιωάννη Βασιλείου. Με προσωπική του δαπάνη, από το 1959 έως το 1963, έγινε η αναστήλωσή του.
Όμως, το Ρωμαϊκό Ωδείο δεν είχε και δεν έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει όσες θεατρικές παραγωγές υψηλών προδιαγραφών απαιτούν μια πολύ μεγαλύτερη σκηνή από τη δική του. Αν προσθέσουμε σ’ αυτόν τον ανασταλτικό παράγοντα και τους περιορισμούς που επιβάλλονται κατά καιρούς από το ΚΑΣ, καταλαβαίνουμε γιατί δεν βλέπουμε στην Πάτρα σημαντικές θεατρικές παραστάσεις. Ακριβώς γιατί δεν υπάρχει ο κατάλληλος χώρος να τις φιλοξενήσει.
Ειρωνικό, αν μη τι άλλο, για μια πόλη που φημίζεται για το θεατρόφιλο και ιδιαίτερα απαιτητικό κοινό της. Κι όλα αυτά γιατί δεν αξιωθήκαμε, δεκαετίες τώρα, είτε από αδράνεια είτε από αβελτηρία είτε και από τα δύο, ν’ αποκτήσουμε ένα σύγχρονο ανοιχτό θέατρο. Κι ας συζητούσαμε κάποτε για το Καβουκάκι, ως ένα μέρος όπου θα μπορούσε να γίνει ένα θέατρο 7.000 θέσεων.
Ωστόσο, η εμφανής υστέρηση μας σε πολιτιστικές δομές συνιστά κι ένα σαφές δείγμα στασιμότητας της πόλης, η οποία πάλι καλά που κατάφερε ν’ αποκτήσει ένα Μουσείο-«κόσμημα», το οποίο φαντάζει σαν την εξαίρεση, που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
